III SAB/Wr 3092/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 13 września 2021 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) O. O. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji z 5 czerwca 2020 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wskazał, że w dniu 22 czerwca 2020 r. wniósł odwołanie od tej decyzji. Odwołanie to nie zostało przekazane do organu II instancji. Zauważył, że przed złożeniem skargi, pismem z 3 września 2021 r. wniósł ponaglenie do organu wyższego stopnia. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia odwołania datowanego na 22 czerwca 2020 r. z pieczątką z datą wpływu do organu – 25 listopada 2020 r. Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 19 sierpnia 2021 r. Wojewoda Dolnośląski przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców Departamentu Legalizacji Pobytu odwołanie złożone – jak wskazał organ – 23 listopada 2020 r. od decyzji Wojewody z 5 czerwca 2020 r. wraz z aktami sprawy. W wykonaniu zarządzenia z 15 lutego 2022 r. wezwano pełnomocnika organu do wyjaśnienia, czy odwołanie skarżącego od decyzji z 5 czerwca 2020 r., datowane na dzień 22 czerwca 2020 r., które według dołączonej przez skarżącego kserokopii ZPO zostało doręczone Wojewodzie w dniu 24 czerwca 2020 r., zostało przekazane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jeżeli tak, to wezwano do przesłania dowodu doręczenia tego odwołania organowi odwoławczemu, w terminie 7 dni. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik organu poinformował, że odwołanie zostało przekazane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na potwierdzenie czego dołączył zwrotne potwierdzenie odbioru odwołania przez organ II instancji (numer przesyłki: [...]). Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 13 września 2021 r. Z wydruku ze strony internetowej P. "śledzenie przesyłek" wynika, że przesyłka zawierająca odwołanie została nadana przez Wojewodę Dolnośląskiego w dniu 9 września 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w zakresie czynności materialno - technicznej, przekazania odwołania i akt sprawy organowi II instancji. Przekazanie odwołania jest czynnością materialno-techniczną, dla której ustawodawca ustanowił ściśle określony termin. Na bezczynność organu pierwszej instancji, który tej czynności nie dokonuje w terminie - a więc w istocie sprawia, że wniesione odwołanie pozostaje bez rozpoznania - służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1704/16, wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3671/18; wyrok WSA w Poznaniu z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 165/20, wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 38/21 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W sprawie skarżący pismem z 13 września 2021 r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji z 5 czerwca 2020 r. organowi odwoławczemu. Z akt administracyjnych sprawy, z wyjaśnień organu udzielonych na wezwanie Sądu oraz z wydruku ze strony internetowej P. "śledzenie przesyłek" wynika, że odwołanie zostało przesłane do organu II instancji listem poleconym nadanym w dniu 9 września 2021 r. i wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 13 września 2021 r. Skarga na bezczynność została zatem wniesiona już po przekazaniu odwołania przez Wojewodę Dolnośląskiego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje więc przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest bowiem usunięcie stanu bezczynności. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podzielając zatem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19, wskazać należy, że skoro skarżący wniósł skargę do Sądu po ustaniu bezczynności, to przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (punkt I). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.