IV SA/Wr 102/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. D., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że wobec uznania go winnym zarzucanego czynu prawomocnym rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L. obniżył skarżącemu nagrodę za 2012 r. o 35 % jednomiesięcznego uposażenia. Ponadto, rozkazem personalnym nr [...] obniżył skarżącemu z dniem 1 lutego 2013 r. dodatek służbowy z kwoty 385 złotych do kwoty 250 złotych. Podniósł, że pozbawienie go części dodatku służbowego oraz części nagrody rocznej mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu poprzedniego. Wskazał, że z uwagi na niski stopień służbowy oraz niską grupę zaszeregowania (3 grupa) jego uposażenie jest jednym z niższych w Policji. Podniósł, że ma na utrzymaniu 2,5 letnią córeczkę, ponadto spłaca miesięcznie około 550 złotych kredytu hipotecznego oraz opłaca czynsz za mieszkanie w kwocie około 650 złotych. Dodał, że jego jedynym wynagrodzeniem jest pensja funkcjonariusza policji, ponieważ nie może dodatkowo zarobkować. Dodał, że jego żona również jest funkcjonariuszem pełniącym służbę w tej samej jednostce i z uwagi na rotacyjną zmianę służb musi utrzymywać dwa samochody, aby wraz z żoną mógł szybko zmieniać się po pracy opieką nad dzieckiem. Dodał, że z uwagi na sytuację będzie zmuszony m.in. wycofać swoje wkłady w Koleżeńskiej Kasie Oszczędnościowo - Pożyczkowej przy KPP L. i przeznaczyć je na bieżące wydatki. To z kolei pozbawi go na długie miesiące możliwości skorzystania z pożyczki z uwagi na konieczność odbudowania wkładu. W odpowiedzi na wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem skutek, na który powołuje się skarżący w postaci obniżenia dodatku służbowego o kwotę 135 zł miesięcznie nie wyczerpuje pojęcia znacznej szkody. Dodał, że nie zachodzi również przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi, kwota o którą został obniżony dodatek służbowy zostanie skarżącemu wyrównana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na tym tle uznaje się również, że co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona skarżącemu, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 18/11, lex nr 992318; z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, lex nr 1137945; z dnia 14 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12, lex nr 1137799; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 404/12, lex nr 1137654). W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Odnosząc się do motywów wniosku wskazać należy, że obniżenie środków utrzymania, w postaci zmiany wysokości uposażenia zasadniczego o kwotę 135 zł oraz obniżenie nagrody rocznej o 35 % jednomiesięcznego uposażenia nie wypełnia przesłanek skutkujących wydaniem żądanej treści postanowienia, bowiem nie stanowią okoliczności uzasadniających istnienie po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W rozpoznawanej sprawie nie występuje także przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia spowoduje, że przestanie ono obowiązywać, a policjant od tego momentu znajdzie się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał przed dniem wydania zaskarżonego orzeczenia. Na marginesie należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania postanowienia ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a., upada ono w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki dające podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zatem, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.