IV SA/Wr 103/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłaconego za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 29 lutego 2012 r. za nienależnie pobrane oraz zobowiązania do zwrotu kwoty w wysokości 1500 zł wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W., po rozpatrzeniu odwołania D. J. (dalej skarżąca) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Starszego Administratora ds. świadczeń rodzinnych i alimentacyjnych w Dziale Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uznającą świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 29 lutego 2012 r. za nienależnie pobrane oraz zobowiązującą do zwrotu kwoty w wysokości 1500 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu decyzji pouczono skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżąca decyzję otrzymała w dniu w dniu 6 listopada 2012 r. Pismem z dnia 30 listopada 2012 r. (przesłanym w dniu 5 grudnia 2012 r.) skarżąca złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. pismo w którym nie zgodziła się w/w decyzją. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. w dniu 7 grudnia 2012 r. zwrócił się do skarżącej z pismem o oświadczenie się w terminie 3 dni od daty otrzymania pisma, jaki charakter ma jej pismo z dnia 30 listopada 2012 r., czy jest ono skargą na decyzję SKO skierowaną do WSA we Wrocławiu, czy też jest to prośba o zastosowanie ulgi w spłacie nienależnie pobranych świadczeń określonych decyzjami z dnia 2 sierpnia 2012 r. Skarżąca nie odebrała powyższego pisma i dopiero w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2013 r. poinformowała pracownika MOPS we Wrocławiu, że chce aby "akta sprawy poszły do WSA". W dniu 16 stycznia 2013 r. organ I instancji przekazał sprawę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które przesłało skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono skarżącej w dniu 6 listopada 2012 r. Oznacza to, że dzień 6 grudnia 2012 r. (czwartek) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, skarga została wniesiona do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu, który przekazał ją w dniu 17 stycznia 2013 r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Skarga wniesiona do organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez ten organ na adres właściwego organu. Organ przekazujący skargę organowi właściwemu powinien działać w tej materii niezwłocznie, mając na uwadze upływ terminu do wniesienia skargi oraz konstytucyjne prawo strony do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1418/10, lex 742282). Przekazanie to nastąpiło już po upływie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Zauważyć należy, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.