II FSK 1418/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 136/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w A. z dnia 4 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 i 2009 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt SA/Bd 136/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję SKO w A. z dnia 4 grudnia 2009 r. Sąd wskazał, że przedmiotowa decyzja została doręczona spółce w dniu 18 grudnia 2009 r. na powyższą decyzję Spółka wniosła w dniu 18 stycznia 2010 r. skargę, przesyłając ją do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. W dniu 20 stycznia 2010 r. SKO w P. przekazało skargę wg. właściwości do SKO w A., zaś SKO w A. w dniu 22 lutego 2010 r. przekazało skargę wraz z odpowiedzią na nią Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), jak bowiem ustalił, termin do wniesienia skargi upłynął 18 stycznia 2010 r., a do właściwego organu została ona nadana 20 stycznia 2010 r. przez SKO w P. Stąd też, jako spóźniona, podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę kasacyjną, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 83 § 3 p.p.s.a. oraz w związku z art. 170 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), poprzez odrzucenie skargi w związku z niezachowaniem terminu do jej wniesienia mimo, że skarżąca zachowała ten termin, nadając w polskiej placówce pocztowej list polecony ze skargą. Powołując się na powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor podniósł, że w sprawie ma zastosowanie art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, a wobec tego skarga wniesiona pismem zaadresowanym do organu innego niż organ, który wydał zaskarżoną decyzję powinna zostać przekazana przez ten organ organowi właściwemu. Tak też zrobiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., do którego błędnie została zaadresowana korespondencja zawierająca skargę. A zatem nie było podstaw, aby nie zastosować art. 170 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym oddanie w polskim urzędzie pocztowym pisma zaadresowanego do niewłaściwego organu, który — zgodnie z art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej — miał obowiązek przekazania go organowi właściwemu, należy uznać za wniesione z zachowaniem terminu, o ile termin ten został zachowany przy wniesieniu tego pisma do organu niewłaściwego. Zachowanie terminu wniesienia skargi do SKO w P. — a tak się stało w przedmiotowej sprawie — oznacza zatem zachowanie terminu do wniesienia skargi. Skarżący zwrócił również uwagę, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 631/08, na które powołał się Wojewódzki sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zapadło w innym stanie faktycznym niż stan faktyczny przedmiotowej sprawy. NSA orzekał w odniesieniu do sytuacji, w której skarżący wniósł skargę bezpośrednio do sądu. Do takiej sytuacji jednak nie ma w przepisach prawa regulacji analogicznej do art. 170 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, która nakładałaby na sąd obowiązek przekazania pisma organowi właściwemu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w A. wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podnieść, że tylko przepisy ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają tryb i terminy do wniesienia skargi. Natomiast art. 170 Ordynacji podatkowej, powołany przez autora skargi kasacyjnej, ogranicza się wyłącznie do postępowania przed organami administracji publicznej i nie obejmuje postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Z tych też względów zarzut niezastosowania w rozpoznawnej sprawie art. 170 Ordynacji podatkowej jest oczywiście bezzasadny. Natomiast, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Bez wątpienia, skarga wniesiona do organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez SKO w P. na adres właściwego organu. Organ przekazujący skargę organowi właściwemu powinien działać w tej materii niezwłocznie, mając na uwadze upływ terminu do wniesienia skargi oraz konstytucyjne prawo strony do sądu. W rozpoznawanej sprawie spółka wniosła w dniu 18 stycznia 2010 r. skargę do niewłaściwego organu tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., która to skarga wpłynęła do tego organu w dniu 20 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. tego samego dnia tj. 20 stycznia 2010 r. odesłało skargę organowi właściwemu tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w A., do którego wpłynęła ona 22 stycznia 2010 r. Wobec tego , że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu, trafnie orzekł sąd pierwszej instancji, że skarga została wniesiona po terminie i wobec tego podlegała odrzuceniu. Na marginesie należy podnieść, że pełnomocnik podatnika wniósł skargę w ostatnim dniu terminu. Organ administracji publicznej, do którego błędnie skierowano skargę mógł podjąć stosowne środki w celu nadania skargi do właściwego organu najwcześniej tego samego dnia lub dnia następnego po jej otrzymaniu. W rozpoznawanej sprawie organ przesłał skargę właściwemu organowi niezwłocznie, bez zbędnej opieszałości. Wobec tego wyłącznie podatnik ponosi wszelkie ujemne skutki swojego niedbałego i błędnego działania. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.