IV SA/Wr 109/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana M. D. od decyzji Nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Nr [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z. dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach –programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 30,00zł. miesięcznie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz.1362 z późn.zm.), uchwały nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (MP z 2013 r. poz. 1024 ze zm.) uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu osłonowego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020, uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2014 r., w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego na rok 2014 uprawniającego do świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. przyznano Panu M. D. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 30,00zł. miesięcznie. Wskazano, że strona spełnia wymogi do otrzymania pomocy, wysokość przyznanego świadczenia określona została na kwotę 30zł. jednakowo dla wszystkich osób kwalifikujących się do pomocy i jest adekwatna do aktualnych możliwości finansowych MOPS. Od ww. decyzji odwołał się w ustawowym terminie Pan M. D.; zażądał niezwłocznego wykonania zobowiązania organu I instancji do wykonania decyzji, wyjaśnienia bezprawnego pozbawienia zasiłku celowego na zakup żywności w miesiącu październiku i listopadzie 2014 r., uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do MOPS do ponownego, niezwłocznego rozpatrzenie odwołania i dostarczenie decyzji organu odwoławczego, wyjaśnienie ile pieniędzy gmina W. przeznacza na pensje pracowników MOPS-u w W., wyjaśnienie czy w związku z wykazywaniem corocznym zmniejszeniem środków finansowych na realizację zasiłków celowych, a co za tym idzie mniejszym nakładem pracy wykonywanej przez pracowników MOPS nastąpiła redukcja etatów i płac. Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie powołało treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazało, że w dniu 5 listopada 2014r. Pan M. D. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w W. wniosek o przyznanie zasiłku celowego na żywność. Strona ma [...] lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w domku jednorodzinnym, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, w miesiącu październiku była to kwota 271zł. (zasiłek okresowy przyznany na okres od września do grudnia 2014r. po 271 zł.), nie podejmuje prac dorywczych, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. bez prawa do zasiłku. Cierpi na schorzenia gastryczne, dermatologiczne, niedoczynność tarczycy. Miesięczny koszt utrzymania domu strony wynosi 17zł energia elektryczne, 22 zł gaz, strona nie płaci czynszu. Strona nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, od 23 lat korzysta z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1, 3 ustawy o pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 542 zł (kryterium dochodowe). Podkreśliło, że w myśl art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 533 z późn.zm.), pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Powyższe oznacza, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w trudnym dla nich okresie, natomiast nie mogą stanowić stałego źródła dochodów. Osoby korzystające z pomocy społecznej powinny dołożyć wszelkich starań by za pomocą własnych sił i możliwości zmienić trudną sytuację w jakiej się znalazły. Podkreślenia wymaga, że na organie nie ciąży obowiązek zaspokojenia wszystkich potrzeb osób ubiegających, się o przyznanie pomocy, a możliwe do spełnienia jest tylko to na co pozwalają środki w chwili załatwiania sprawy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona. Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Wskazało, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r., zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, co oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Oznacza to, że samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może, ale nie musi, przyznać świadczenie. Uznanie administracyjne obejmuje również ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Jeśli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącego, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania skarżącemu zasiłku celowego, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Ponieważ pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia dlatego też udział pomocy społecznej w pokonywaniu przez osoby i rodziny trudności materialnych i życiowych, ale nie obowiązek zaspokajania wszystkich potrzeb. Podejmując decyzję uznaniową, organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium stwierdza, że strona spełnia przesłanki do otrzymania wnioskowanego świadczenia ponieważ dochód Pana D. w miesiącu październiku 2014 r. czyli w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 271 zł i był niższy od kryterium dochodowego wynoszącego 542 zł. Z pisma Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia 10 listopada 2014 r. [...] wynika, że w żadnym roku budżetowym Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. nie dysponował środkami finansowymi wystarczającymi na zaspokojenie wszystkich potrzeb. Z uwagi na ograniczoną ilość środków finansowych organ I instancji przyjął zasady przyznawania pomocy jedynie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, ustalając ich katalog, do których zaliczono: żywność, opał, częściowe dofinansowanie do leków oraz wyjątkowo inne potrzeby np. zakup niezbędnego wyposażenia typu piec, łóżka dla dzieci itp. Ponieważ środki finansowe nie wystarczają na zaspokojenie tych podstawowych potrzeb dla wszystkich osób kwalifikujących się do udzielenia pomocy przyjęto dodatkowe kryteria określające komu w pierwszej kolejności są przyznawane. Wszystkim osobom spełniającym kryteria dochodowe przyznawana jest pomoc obligatoryjna czyli zasiłki okresowe i stałe oraz posiłki. Stronie taka pomoc została przyznana w formie zasiłku okresowego od września do grudnia 2014 r. Osobom, którym organ I instancji nie jest w stanie zagwarantować posiłków lub które nie mogą z nich korzystać przyznawane są zasiłki na żywność po 30zł. na miesiąc. W roku 2014 organ dysponuje budżetem na żywność w wysokości 1650000 zł. W roku 2014 r. z zasiłków celowych na żywność korzystało 4048 rodzin, biorąc pod uwagę, że liczba osób korzystająca z pomocy społecznej nie maleje i kształtuje się na poziomie od 6000 do 5000 osób przyznana kwota na żywność wystarcza na udzielenie pomocy miesięcznie 4583 osobom (1650 zł : 12 miesięcy = 137500 zł : 30 zł = 4583 osób). Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organ I instancji przyznając stronie pomoc na zakup żywności w miesiącu listopadzie 2014 r. w wysokości 30 zł w granicach swych możliwości finansowych. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006r. sygn. akt I SA/Wa 1825/05, który stanowi, że "Samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego (art. 39 ust 1 ustawy o pomocy społecznej) ponieważ organ może, ale nie musi, przyznać świadczenie. Uznanie administracyjne obejmuje również ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokość. Jeśli organ pomocy, społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa". Odnośnie zarzutów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu, a dotyczących bezprawnego pozbawienia zasiłku celowego na zakup żywności w miesiącu październiku Kolegium ustaliło, że w tym miesiącu organ I instancji nie wydał decyzji odmawiającej Panu M. D. prawa co zasiłku celowego na żywność. Natomiast kwestia dotycząca zasad zatrudniania i wynagradzania pracowników MOPS W. jest kwestią dotycząca organizacji pracy i nie podlega ocenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Co do żądania strony dotyczącego wydania postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych należy stwierdzić, że postanowienie to wydawane jest przez Prezesa Kolegium w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego. W sytuacji gdy Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stwierdzi, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. dopuścił się istotnych uchybień w pracy podejmie przewidziane prawem czynności. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca, zarzucił jej: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1, 3, 4, art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez uniemożliwienie skarżącemu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka z powodu nieodpowiedniego rozmiaru przyznanego świadczenia, nieuwzględniającego okoliczności sprawy; 2) rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia istotnych zarzutów odwołania skarżącego od decyzji MOPS W., a to brak rozstrzygnięcia zarzutu naruszenia art. 130 k.p.a. przez organ pomocy, brak rozstrzygnięcia zarzutu bezpośredniego pozbawienia skarżącego pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności w miesiącu październiku i listopadzie 2014 r. przez organ pomocy społecznej brak wyjaśnienia i rozstrzygnięcia zarzutu dotyczącego sposobu i wysokości finansowania przez MOPS W. posiłków dla podopiecznych w kontekście wykazanych ograniczonych środków na zasiłki celowe na żywność. - rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy; - rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie; 3) naruszenie art. 19 k.p.a. i art. 65 §1 k.p.a. poprzez nieprzekazanie organowi właściwemu zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego, co do których SKO uznało się niewłaściwe. W związku z powyższym wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, stwierdzenie wydania w/w decyzji z naruszeniem prawa. Wniósł także o natychmiastowe rozpoznanie sprawy z uwagi na jej charakter oraz zawiadomienie Prezesa Rady Ministrów o naruszeniu prawa podczas wykonywania obowiązków i uchylenia się od ich wykonywania przez Prezesa SKO w W. W uzasadnieniu podał, że przyznany mu "zasiłek na zakup żywności w kwocie 30 zł w tych okolicznościach sprawy jest drwiną z pomocy społecznej biorąc pod uwagę także, że MOPS wynajął zewnętrzną firmę dla sporządzania posiłków dla podopiecznych i płaci za te posiłki co miesiąc kwotę wielokrotnie przewyższającą wysokości przyznanego zasiłku celowego na osobę". Ponadto Gmina W. wydaje wielkomilionowe kwoty na wypłatę wynagrodzenia pracowników MOPS. Z powyższego wynika, że MOPS w W. istnieje w celu zaspokojenia roszczeń pracowników – co uzasadnia zarzut z pkt 1 skargi." Zarzucił też, że organ II instancji uchylił się od rozstrzygnięcia istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu – czym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – co uzasadnia zarzut z pkt 2 skargi. Podtrzymał także dalsze zarzuty zawarte w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) – może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Kontrola sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji narusza prawo. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy między innymi udzielenie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym. Z powyższym przepisem koresponduje art. 48 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku lub niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona. Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Niewątpliwie realizacja zadań własnych gminy wskazanych w art. 17 i art. 48 ustawy o pomocy społecznej następuje w ramach przepisów tej ustawy. Ma ona charakter zasiłku celowego określonego w art. 39 ustawy ze zmianami jakie wynikają z przepisów unijnych. Stosownie do tego przepisu, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza, że przyznawany jest on w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 ust. 3 i ust. 4 rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przepisem szczególnym jest uchwała Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wsparcia finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania na lata 2014 – 2020 (M.P. 2013, poz. 1024). § 1 tej uchwały stanowi, że ustanawia się wieloletni program wsparcia finansowego gmin w realizacji zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" zwany dalej programem stanowiącym złącznik do uchwały. Powyższy załącznik w punkcie V – zakres podmiotowy i przedmiotowy programu mówi, że ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150 % kryterium, o którym mowa w art. 8 w/w ustawy. Ze środków przekazanych gminom z Programu udziela się wsparcie w szczególności: 1) dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej, 2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, 3) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym, - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywieniowych. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że uchwała Nr 221 i załącznik stanowiący jego integralną część odwołuje się wprost do wskazanej ustawy o pomocy społecznej, ale ustanawia inne kryterium dochodowe dla przyznania tej formy pomocy, 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 w/w ustawy. Jako beneficjentów tej pomocy wymienia przede wszystkim dzieci – szkół podstawowych i uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Wskazuje też osoby i rodziny znajdujące się w sytuacji określonej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej – ale wśród tak określonej grupy – jako osoby, które w pierwszej kolejności powinny otrzymać taką pomoc wymienia osoby samotne, w podeszłym wieku, chore lub niepełnosprawne. Zatem zasady przyznawania pomocy przez organ, wymienione w uzasadnieniu decyzji odpowiadają powołanym przepisom. Skarżący odpowiada warunkom wskazanym powołaną uchwałą (załącznikiem) jeśli idzie o kryterium dochodowe. Jego dochód wynosi 271 zł miesięcznie. Jest również osobą, o której mowa w art. 7 ustawy o pomocy społecznej - osobą bezrobotną. Natomiast nie jest osobą, której należy udzielić pomoc w pierwszej kolejności. Jest on osobą stosunkowo młoda, zdrową i nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, a dolegliwości zdrowotne, na które wskazuje, pozwalają mu podjęcie zatrudnienia. Należy dodać też, że skarżący od 23 lat utrzymuje się z pomocy udzielanej przez pomoc społeczną. Jest właścicielem domu jednorodzinnego. Poza zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna nie podejmuje żadnych starań aby zmienić swoją sytuację dochodową, znaleźć pracę. Skarżący mógłby, skoro deklaruje, że mieszka w nieruchomości sam, podnajmować pokoje i uzyskać z tego tytułu dochód. Z całą pewnością ustawodawca mówiąc w pkt V załącznika do uchwały nr 221 o osobie samotnej nie miał na myśli osoby, która może podjąć pracę i wykorzystać walory majątkowe, aby polepszyć swoją sytuację majątkową. Odwrotnie, wymienienie dalszych osób i sytuacji uprawniających do przyznania omawianej pomocy wskazuje, że chodzi w tym przepisie o osoby, które nie mogą liczyć na wsparcie od innych osób, albo które nie mogą własnym wysiłkiem poprawić swoją sytuację finansową. Jak wskazano wyżej wysokość przyznanego świadczenia jest również uzależniona od możliwości finansowej organu (art. 3 ustawy o pomocy społecznej). Jak wskazał organ I instancji środki, jakie otrzymuje organ na ten cel, mając na uwadze wymienioną ilość osób korzystających z pomocy w dożywianiu, pozwalają na przyznanie (gdyby wszystkich potraktować jednakowo) – kwoty 30 zł miesięcznie. Organ I instancji określił dokładnie wysokość środków jakie posiada na omawiany cel, liczbę osób korzystających z pomocy. Powszechnie jest wiadomo, że środki finansowe przekazywane ośrodkom pomocy społecznej, nie są wystarczające do zaspokojenia wszystkich potrzeb osób zainteresowanych. Powyższe okoliczności wynikają także z pisma Dyrektora MOPS w W. z dnia 10 listopada 2014 r. We wskazanych okolicznościach należy uznać, że organy nie przekroczyły zasad uznania administracyjnego przydzielając skarżącemu pomoc w kwocie 30 zł. Powyższe rozważania dają podstawę do uznania, że zarzuty skargi nie są zasadne. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego – w szczególności art. 39 ustawy o pomocy społecznej, a także przepisów uchwały Nr 221 i załącznika do powyższej uchwały. Nie zmieniła się również podstawa prawna – organy obu instancji opierały się na podstawowych przepisach istotnych do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2014 r. o przyznanie środków na zakup żywności, wymienionych również w treści niniejszego uzasadnienia. Nie można zgodzić się również z zarzutami braku odpowiedzi przez organ II instancji na wszystkie zarzuty odwołania. W części końcowej uzasadnienia organ II instancji odniósł się do zarzutu odnośnie wynagrodzenia pracowników pomocy społecznej i wydania postanowienia sygnalizującego na podstawie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Odnośnie dokonanej przez skarżącego wykładni art. 130 k.p.a. skarżący otrzymał odpowiedź odrębnym pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. oraz z dnia 17 grudnia 2014 r. Wyjaśniono w nich, że zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Dodać w tym miejscu należy, że powyższe zarzuty powtórzone w skardze i rozszerzone o dalsze - wydatki organu wobec zlecenia firmie zewnętrznej przygotowania posiłków – po pierwsze nie są zasadne gdyż brak jest przepisu, który nakazywałby pracownikom MOPS i SKO na wykonywanie tych prac, a oczywistym jest, że osoby, którym zlecono wykonywanie tych prac powinny otrzymać wynagrodzenie, podobnie jak pracownicy MOPS i SKO. Gdyby w tym zakresie zaistniały jakiekolwiek nieprawidłowości to odpowiednie organy powinny prowadzić w tej sprawie wyjaśnienia. Sąd nie posiada jakichkolwiek sygnałów w tej kwestii – zatem wnioski skarżącego o zawiadomieniu między innymi Prezesa Rady Ministrów nie są uzasadnione. Podobnie nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 65 § 1 k.p.a. 19 k.p.a., żądanie wniosku zostało bowiem rozpoznane w całości, a na zarzuty zawarte w odwołaniu organ odpowiedział wyjaśniając, że nie są one zasadne i w żaden sposób nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej. PM 11.05.2016 r.