IV SA/Wr 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. wniosku Z. R. o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: I. oddalić wniosek skarżącego o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędzi WSA Olgi Białek, sędzi WSA Katarzyny Borońskiej, sędzi WSA Anetty Chołuj, sędzi WSA Barbary Ciołek, sędzi WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej, sędziego WSA Ireneusza Dukiela, sędzi WSA Darii Gawlak-Nowakowskiej, sędziego WSA Macieja Guzińskiego, sędzi WSA Magdaleny Jankowskiej-Szostak, sędzi WSA Bogumiły Kalinowskiej, sędziego WSA Władysława Kulona, sędziego WSA Zbigniewa Łobody, sędzi WSA Jadwigi Danuty Mróz, sędzi WSA Marty Semiczek, sędziego WSA Tomasza Świetlikowskiego, sędzi WSA Marii Tkacz-Rutkowskiej oraz sędziego NSA Zygmunta Wiśniewskiego; II. odrzucić wniosek skarżącego o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędzi WSA Ewy Kamienieckiej, sędzi NSA Anny Moskały, sędziego NSA Henryka Ożoga, sędzi NSA Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej, sędzi WSA Lidii Serwiniowskiej, sędzi NSA Julii Szczygielskiej, sędzi WSA Wandy Wiatkowskiej-Ilków oraz sędziego WSA Alojzego Wyszkowskiego; III. odrzucić wniosek skarżącego o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędzi NSA Ludmiły Jajkiewicz, sędziego NSA Józefa Kremisa, sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, sędzi NSA Małgorzaty Masternak-Kubiak, sędziego WSA Marcina Miemca, sędziego NSA Ryszarda Pęka, sędzi NSA Jolanty Sikorskiej, sędziego WSA Jerzego Strzebinczyka oraz sędziego NSA Andrzeja Wawrzyniaka. Pismem z dnia 6 września 2017 r. (k. 211 akt sądowych) skarżący wniósł o wyłączenie sędziów wskazanych w pkt I-III sentencji postanowienia. Skarżący uzasadnił wniosek twierdząc, że wyłączenie sędziów jest niezbędne do wszczęcia postępowania w innym trybie przed ogłoszeniem rozstrzygnięcia kończącego sprawę co do istoty. Wszczęcie postępowania mediacyjnego jest niezbędne w celu wyjaśnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pomija wnioski skarżącego o wszczęcie postępowania mediacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Przyczyny wyłączenia sędziego wskazane są w art. art. 18 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Nadto na podstawie art. 19 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Oceniając wniosek złożony w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że wniosek oparto na przyczynie, której w żaden sposób nie można powiązać z ustawowymi przesłankami wyłączenia sędziego. Tymczasem to wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia sędziego oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 590/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd ocenił, że pogląd skarżącego, jakoby w sprawie konieczne było wszczęcie postępowania mediacyjnego nie uzasadnia wyłączenia sędziów wskazanych w pkt I sentencji. Trudno bowiem wskazać, jaki ma związek katalog ustawowych przesłanek wyłączenia sędziego (art. 18 i art. 19 p.p.s.a.) z poglądem skarżącego co do konieczności przeprowadzenia w sprawie postępowania mediacyjnego, szczególnie że w sprawie zapadł wyrok kończący postępowanie. Zdaniem Sądu treści zawarte we wniosku są więc bez znaczenia dla oceny przesłanek ustawowych ewentualnego wyłączenia ww. sędziów od orzekania. Ponadto każdy z sędziów wskazanych w pkt I sentencji złożył do akt sprawy pisemne oświadczenie, że w stosunku do niego nie zachodzą żadne z przesłanek opisanych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. i zdaniem Sądu oświadczeniom tym nie można odmówić wiarygodności w świetle argumentacji przedstawionej we wniosku. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 22 § 1 i § 2 oraz art. 151 w związku z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Następnie Sąd rozpoznając wniosek o wyłączenie w zakresie sędziów wskazanych w pkt II sentencji stwierdził, że również w stosunku do tych sędziów skarżący nie sformułował w istocie żadnych zarzutów i nie podał okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie jakiejkolwiek przyczyny uzasadniającej ich wyłączenie, o których mowa w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Przy czym wskazać należy, że skarżący w toku niniejszej sprawy wnosił już o wyłączenie sędziów wskazanych w pkt II sentencji. Wniosek w tym zakresie został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wr 11/16). W tym stanie rzeczy zastosowanie znajdzie art. 22 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia podlega odrzuceniu. Z tego względu, że skarżący wobec sędziów wymienionych w pkt II sentencji nie wskazał żadnej ustawowej podstawy wyłączenia, wniosek w tym zakresie należało odrzucić. Wreszcie wniosek o wyłączenie sędziów wskazanych w pkt III sentencji podlegał odrzuceniu, ponieważ żadna z wymienionych osób nie jest sędzią orzekającym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Tymczasem nie ulega wątpliwości, w świetle art. 20 § 1 p.p.s.a., że nie ma podstaw do żądania wyłączenia od orzekania sędziego, który na dzień złożenia wniosku o wyłączenie nie orzeka w danym sądzie. Jak Sądowi wiadomo z urzędu, sędziowie: Józef Kremis, Tadeusz Kuczyński, Marcin Miemiec oraz Jerzy Strzebinczyk - przeszli w stan spoczynku przed dniem złożenia przez skarżącego wniosku o ich wyłączenie. Natomiast pozostali sędziowie wymienieni w pkt III sentencji zostali przeniesieni do orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym także przed dniem złożenia przez skarżącego wniosku o ich wyłączenie. Należało zatem uznać, że wniosek ich dotyczący jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Dlatego w pkt III sentencji orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. i w związku z art. 20 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i powołane przepisy p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.