IV SA/Wr 113/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skargi spółki A z siedzibą we W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy nie odpowiadają przepisom BHP. oddala skargę. Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. Prezesa Spółki "a" z dnia 19 listopada 2007 r. od decyzji inspektora pracy nr rej.: [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...]r. nr rej.: [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] r. [...] zwróciła się do Okręgowego Inspektoratu Pracy w O., o dokonanie oceny przystosowania obiektu i pomieszczeń pracy zlokalizowanych w Małej Elektrowni Wodnej "[...]" w pobliżu miejscowości M., pod kątem spełnienia wymagań zawartych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, tj. o ustalenie, czy zgłoszony obiekt odpowiada przepisom i zasadom bhp oraz czy uwzględnia potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych, ciągów komunikacyjnych oraz spełnienia wymagań dostępności do nich. Inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. w dniach 8 i 13 lutego 2007 r. przeprowadził czynności kontrolne w obiekcie MEW "[...]", w trakcie których ustalił, że pomieszczenie dozoru jest pomieszczeniem stałej pracy w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) oraz, że przedmiotowe pomieszczenie posadowione jest poniżej otaczającego terenu i jednocześnie bez dostępu światła dziennego. Kontrola wykazała, że kontrolowany podmiot nie uzyskał zgody Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na odstępstwo od warunków technicznych, w zakresie posadowienia pomieszczeń stałej pracy poniżej otaczającego terenu oraz na stosowanie w pomieszczeniach stałej pracy wyłącznie oświetlenia sztucznego. Przedstawiony wyżej stan faktyczny świadczy o naruszeniu przez pracodawcę przepisów zawartych w § 18 ust. 1 i § 25 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650). W oparciu o ustalony stan faktyczny, opisany w protokole kontroli, inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. w dniu 13 marca 2007 r. wydał decyzję, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w której stwierdził, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: [...] Sp. z o.o. zlokalizowane w Małej Elektrowni Wodnej " [...]" stopień wodny w M.: a) nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. W związku z nie wniesieniem odwołania wymieniona decyzja stała się ostateczną. Analiza dokumentacji z kontroli wykazała, że [...] Sp. z o.o., pismem z dnia 10 kwietnia 2007 r., ponownie wystąpiła z wnioskiem dotyczącym rozszerzenia filii MEW "[...]" o status Zakładu Pracy Chronionej. Czynności kontrolnych w tej sprawie ponownie dokonał inspektor pracy z Okręgowego Inspektoratu Pracy w O., który dokonane ustalenia odnotował w notatce urzędowej z kontroli inspektora pracy nr rej.: [...] z dnia [...] r. dołączając do niej dwie decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O.. Inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W., w oparciu o wcześniejsze ustalenia i notatkę urzędową z kontroli, w tym w szczególności mając na względzie dwa załączniki dołączone do niej, wydał decyzję administracyjną z dnia [...] r. nr rej.: [...], w której stwierdził, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy [...]Sp. z o.o. zlokalizowane w Małej Elektrowni Wodnej "[...]" stopień wodny w M. a) odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. W dniu 1 października 2007 r. do inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. wpłynął wniosek R.S. Prezesa [...] Sp. z o.o. o uchylenie decyzji inspektora pracy nr rej. [...] z dnia [...] r. w trybie art. 154 § 1 k.p.a.. Inspektor pracy po rozpatrzeniu wniosku strony wydał w dniu [...] r. decyzję nr rej.: [...], w której postanowił odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] r. nr rej.: [...]. W dniu 20 listopada 2007 r. [...]Sp. z o.o. wniosła odwołanie od decyzji inspektora pracy z dnia 25 października 2007 r. w przedmiocie odmowy uchylenia przedmiotowej decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a.. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że decyzja inspektora pracy z dnia [...] r. nr rej.: [...] została wydana z uwzględnieniem istniejących okoliczności faktycznych i prawnych i z tych względów brak jest podstaw do jej uchylenia. Inspektor pracy odmawiając uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 13 marca 2007 r. wskazał, że główną przesłanką tego rozstrzygnięcia było naruszenie przez pracodawcę [...] Sp. z o.o. w obiekcie zlokalizowanym w Małej Elektrowni Wodnej "[...]" stopień wodny w M. przepisów zawartych w § 18 ust. 1 i § 25 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650). Należy tu dodać, że pracodawca organizując pomieszczenia stałej pracy, z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, nie skorzystał z możliwości uzyskania odstępstwa od wymagań dotyczących organizowania stałych stanowisk pracy. W takich warunkach (przy naruszeniu ww. przepisów) inspektor pracy nie mógł wydać decyzji potwierdzającej spełnienie przez [...] Sp. z o.o. wymagań określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jak ustalono, w czasie prowadzonego postępowania odwoławczego, przedstawione wyżej okoliczności były główną przesłanką, którą kierował się inspektor pracy wydając decyzję z dnia [...] r., w której odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. Powyższe okoliczności spowodowały również, że Okręgowy Inspektor Pracy nie mógł przychylić się do wniosku strony zawartym w odwołaniu, w którym wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] r.. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu strony organ stwierdził, iż z uzasadnienia decyzji inspektora pracy z dnia 25 października 2007 r. nie wynika, aby przesłanką do odmowy uchylenia decyzji inspektora pracy było łączne spełnienie dwóch warunków wskazanych w art. 154 k.p.a. do pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, ze inspektor pracy potwierdził, że strona wykazała swój interes, występując z wnioskiem o uchylenie decyzji z dnia [...] r. nr rej.: [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał również, że w interesie społecznym: "leży zapewnienie jak największej liczby stanowisk pracy w celu umożliwienia osobom niepełnosprawnym zatrudnienie". Te przesłanki, bardzo istotne z punktu widzenia strony, nie mogły jednak spowodować by inspektor pracy tylko na ich podstawie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku strony z dnia 27 września 2007 r., gdyż inspektor pracy miał obowiązek uwzględnienia przy rozpatrywaniu sprawy również stanu faktycznego stwierdzonego w czasie kontroli, który był przesłanką do wydania decyzji z dnia [...] r.. Ustosunkowując się do pozostałej części zarzutów zawartych w odwołaniu strony organ stwierdził, iż wywód dotyczący zasad, którymi należy się kierować przy rozpatrywaniu wniosków o zmianę lub uchylenie decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest słuszny i nie budzi wątpliwości. Nie zmienia to jednak faktu, że zarówno inspektor pracy, jak również Okręgowy Inspektor Pracy, gdyby wydał decyzję z uwzględnieniem woli strony i potwierdziłby spełnienie przesłanek zawartych w art. 28 ust. 1 pkt 2, w okresie przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. to byłoby to niezgodne ze stanem faktycznym opisanym w protokole kontroli z dnia 13 lutego 2007 r. nr rej.: [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]sp. Z o.o. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i uchylenie decyzji Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuca: - naruszenie prawa procesowego - przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wobec jego nie zastosowania, pomimo przyjęcia w okolicznościach faktycznych sprawy, że za uchyleniem decyzji Inspektora Pracy z dnia [...] r. przemawiał zarówno słuszny interes strony, jak i interes społeczny oraz wobec spełnienia pozostałych określonych w rzeczonym przepisie przesłanek, a to wobec faktu, że decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna oraz, że na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa; - naruszenie prawa procesowego - przepisu art. 11 k.p.a. wobec nierozpoznanie istoty sprawy i brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się Okręgowy Inspektor Pracy we W. odmawiając uchylenia decyzji Inspektora Pracy z dnia [...] r.. Strona skarżąca zarzuca, iż argumentacja podniesiona przez Okręgowego Inspektora Pracy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna. Ponadto organ administracyjny nie rozpoznał w istocie zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji dnia 25 października 2007 r., co czyni koniecznym ponowne odniesienie się do argumentacji tam wyłożonej. Strona skarżąca wskazuje zatem, że przepis art. 154 k.p.a. ustanawia nadzwyczajny tryb wycofania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej. Uchylenie decyzji pomyślane zostało przez ustawodawcę jako nadzwyczajny środek zmierzający do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, ze względu na zaistnienie określonych istotnych z punktu widzenia ustawodawcy względów. Owe względy w sensie prawnym przybierają postać przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest zastosowanie normy przepisu art. 154 k.p.a. Odczytując zatem treść powołanego przepisu, uchylenie decyzji możliwe jest przy spełnieniu następujących kryteriów. Po pierwsze strona występująca o uchylenie decyzji musi wykazać, że ma ona charakter ostateczny, po wtóre zaś, że na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa oraz, że za uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wykazał przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, nie budziło wątpliwości zarówno dla organu administracyjnego pierwszego, jak i drugiego stopnia spełnienie wszystkich opisanych wyżej przesłanek. Poza sporem jest, że wskutek braku zaskarżenia decyzja z dnia [...] r. stała się prawomocna i w ten sposób nabrała waloru ostateczności. W ocenie skarżącej pomimo, iż wykazała spełnienie łącznie wszystkich przesłanek opisanych w przepisie art. 154 k.p.a., to jednak nie jest możliwe pozytywne rozpoznanie wniosku strony i uchylenie decyzji z [...] r.. Kluczową kwestią dla obu organów administracyjnych stała się bowiem kwestia zgodności z porządkiem prawnym, przy czym, przestrzeganie przepisów prawa w ujęciu zaprezentowanym w skarżonej decyzji ma charakter czysto formalny. W okolicznościach faktycznych sprawy trudno mówić o konflikcie interesu społecznego z innym jego aspektem polegającym na zapewnieniu poszanowania przepisów prawa. Strona skarżąca wykazywała, że skoro już w dniu 6 kwietnia 2007 r. pracodawca uzyskał wymagane decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego (NR [...] i [...]), zezwalające na obniżenie podłogi i zastosowanie sztucznego oświetlenia w pomieszczeniu pracy, to przyjąć należy, że stan niezgodności z przyjętymi normami trwał niecałe cztery tygodnie, zaś pracodawca podjął aktywne działania na rzecz uzyskania wymaganej zgody. W ocenie strony skarżącej jeszcze jedna kwestia wymaga poddania jej pod rozwagę Sądu. W przypadku przesłanek o charakterze klauzul generalnych, a z takimi mamy do czynienia w przypadku przepisu art. 154 k.p.a., koniecznym staje się wypełnienie ich konkretną treścią. Skarżąca [...] sp. z o.o. w kolejnych odwołaniach uzasadniła szczegółowo dlaczego za uchyleniem decyzji z dnia [...] r. przemawia interes społeczny, który w tym wypadku pokrywa się także ze słusznym interesem strony i na czym konkretnie ów interes polega w realiach omawianej sprawy. Wydaje się więc, że w sprawie niniejszej koniecznym wydaje się wyważenie obu aspektów omawianego tu interesu prawnego. Taka zrównoważona ocena uwzględniać będzie zarówno społeczną doniosłość zatrudnienia osób niepełnosprawnych, jak i stopień naruszenia przepisów bhp. Jak się wydaje tak przeprowadzona analiza zbilansuje niekwestionowane korzyści płynące z faktu zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz niezawinione i usunięte bezzwłocznie przez pracodawcę usterki w zakresie braku wymaganych odstępstw bhp. W odpowiedzi na skargę, Okręgowy Inspektor Pracy we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, jak też decyzji dotkniętej wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego, a także decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają obowiązującego prawa. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. W przedmiotowej sprawie Sąd badał legalność decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej. Postępowanie prowadzone na podstawie postanowień art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W wypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest na podstawie art. 154 k.p.a., wyłania się zagadnienie, czy występują przesłanki do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji nie tworzącej prawa nabytego dla strony postępowania. Z przepisu § 1 tegoż artykułu wynika, że chodzi tu o dwie przesłanki, które muszą zaistnieć kumulatywnie. Po pierwsze, musi to być decyzja, która nie kreuje prawa nabytego dla strony postępowania. Po drugie zaś - za wzruszeniem tej decyzji ma przemawiać wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes samej strony. Zwrócić też trzeba uwagę na okoliczność, że organ administracji stosuje art. 154 k.p.a. według swego swobodnego uznania, co wynika z użycia w nim zwrotu "może". Przepis art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła z niej praw w sferze prawa materialnego. W ocenie Sądu, zagadnienie to powinno być rozważane przede wszystkim w płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego, gdyż wiąże się ono z koncepcją decyzji administracyjnej jako aktu stosowania prawa, którą ustala się wynikające z norm tego prawa konsekwencje w sferze praw i obowiązków adresata aktu. Ustalenie tego, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, wymaga "zbadania treści rozstrzygnięcia oraz stwierdzenia, że z jego treści strony nie mogą wyciągnąć dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą ani wywieść uprawnień, ani też sprecyzowania swoich obowiązków lub takich obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem ich uprawnień" (J. Borkowski, Komentarz do art. 154 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 700). Zauważyć należy, że w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. ustawodawca, określając uprawnienia organu orzekającego na jego podstawie, użył słowa "może", co oznacza, że przepis ten jest stosowany na zasadzie uznania administracyjnego. Powyższe powoduje, że hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które miały charakter związany. Stanowisko to dobitnie zostało sformułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I OSK 815/05 (LEX nr 217423), gdzie stwierdzono, że: "w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe". W świetle przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz stanowiska doktryny należy uznać, że zapadła decyzja inspektora pracy z dnia [...] r. nr rej.: [...] miała charakter związany. Organ stwierdził, że obiekt i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy [...] Sp. z o.o. zlokalizowane w Małej Elektrowni Wodnej "[...]" stopień wodny w M. nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. Pracodawca naruszył bowiem przepisy § 18 ust. 1 i § 25 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.). Kontrola inspektora pracy niezbicie wykazała, że kontrolowany podmiot nie uzyskał zgody Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na odstępstwo od warunków technicznych, w zakresie posadowienia pomieszczeń stałej pracy poniżej otaczającego terenu oraz na stosowanie w pomieszczeniach stałej pracy wyłącznie oświetlenia sztucznego. W takich warunkach inspektor pracy nie mógł wydać decyzji potwierdzającej spełnienie przez [...] z o.o. wymagań określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Tym samym należy stwierdzić, że w sprawie oceny przystosowania obiektu i pomieszczeń pracy zlokalizowanych w Małej Elektrowni Wodnej "[...]" w pobliżu miejscowości M., pod kątem spełnienia wymagań zawartych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, tj. o ustalenie, m. in. czy zgłoszony obiekt odpowiada przepisom i zasadom bhp nie ma miejsca na uznanie administracyjne i stąd tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może służyć uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu administracji, że za wzruszeniem decyzji Inspektora Pracy z dnia [...] r. nr rej.: [...], w trybie art. 154 k.p.a., zarówno nie przemawiał interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję interesu prawnego skarżącej jako przedsiębiorcy zatrudniającego osoby niepełnosprawne nie stanowi wystarczającej podstawy jej usunięcia z obrotu prawnego ze względu na słuszny interes strony. Interes prawny strony powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Naruszenia prawa (przepisów bhp) stwierdzone w decyzji z dnia [...] r. nr rej.: [...] oznacza, że uchylenie tej decyzji ostatecznej byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Interes społeczny w rozumieniu art. 154 k.p.a., nie może bowiem sprowadzać się do naruszania przepisów prawa skoro warunkiem dopuszczalności wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem. Sąd zwraca uwagę, że zadaniem organów inspekcji pracy jest nadzór i kontrola przestrzegania prawa pracy, a w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Dostrzeżenie przez organy inspekcji pracy naruszenia przez pracodawcę przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy obliguje te organy do decyzyjnego nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie (art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy). Każdy obywatel, zgodnie z art. 66 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma bowiem prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, zaś sposób realizacji tego prawa oraz obowiązki pracodawcy w tym zakresie określa ustawa. Obowiązki pracodawcy w dziedzinie ochrony pracy wynikają z przepisów prawa, z zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz z osiągnięć nauki i techniki, o czym mowa w postanowieniach art. 207 Kodeksu pracy. Z treści tego przepisu wynika norma nakazująca pracodawcy chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest zobowiązany m. in. organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła okoliczności umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr rej.: [...] w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).