IV SA/Wr 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. [...] zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko niemu. Skarżący zarzucił przełożonemu dyscyplinarnemu dopuszczenie się rażących uchybień proceduralnych w prowadzonym postępowaniu i podanie nieprawdziwych informacji. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. odmówił wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko wyżej wymienionemu. Doręczając powyższe postanowienie stronie, organ orzekający pouczył o braku możliwości wniesienia na nie zażalenia. Postanowienie to [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W swojej skardze skarżący podniósł, że rzeczone postanowienie zostało wydane z obrazą prawa materialnego. Z kolei, uzasadnienie postanowienia, mające stanowić podstawę odmowy uwzględnienia wniosku, nie jest zgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 135c ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), w związku z toczącym się wobec skarżącego postępowaniem dyscyplinarnym. Zgodnie z ustawą o Policji na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono również postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że tryb postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w samej ustawie o Policji tj. w przepisach 10-tego rozdziału ustawy. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odsyła do odpowiedniego stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów kodeksu postępowania karnego, dotyczących jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, a w konsekwencji nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 138 ustawy o Policji jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. i który stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest podstawą zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia dyscyplinarnego jedynie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 666/13, CBOSA). Natomiast postanowienie o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od orzekania w sprawie nie jest ani orzeczeniem ani też postanowieniem kończącym postępowanie dyscyplinarne, stanowi jedynie orzeczenie tzw. wpadkowe, od którego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości złożenia skargi do Sądu na postanowienie o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego, stąd skarga w tym przedmiocie musi podlegać odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.