IV SA/Wr 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi D. D. na czynność Komisji przeprowadzającej nabór polegającej na niedopuszczeniu do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...] D. Urzędu Wojewódzkiego we W. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. D. D. (dalej skarżący) złożył za pośrednictwem Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. ( dalej organ ) skargę w związku z niedopuszczeniem skarżącego do ostatniego etapu - rozmowy kwalifikacyjnej - w naborze na stanowisko starszego specjalisty ds. wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...] D. Urzędu Wojewódzkiego we W. i - w rezultacie uchylenia się przez Dyrektora Generalnego od zatrudnienia skarżącego na tym stanowisku. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 29a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1111 ze zm. dalej jako u.s.c.) przez jego niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie wniósł o: powołanie biegłego sądowego z zakresu komunikacji pisemnej celem zbadania, czy sporządzone przez skarżącego w II etapie naboru wymagane opisy świadczą o jego niekomunikatywności w piśmie lub tylko przeciętnej komunikatywności, a także celem zbadania analogicznych opisów pozostałych uczestników i porównania ich z opisami skarżącego oraz celem przeanalizowania tych opisów wszystkich uczestników pod kątem przydatności komunikatywności poszczególnych uczestników dla realizowania zadań na przedmiotowym stanowisku; zobowiązanie skarżonego do przedłożenia do akt sprawy informacji odnośnie niepełnosprawnych osób pracujących w D. Urzędzie Wojewódzkim, a więc podanie, ilu niepełnosprawnych na przestrzeni ostatnich 10-ciu lat zgłosiło się do naborów w tym urzędzie i ilu z nich zatrudniono oraz ile osób niepełnosprawnych pracuje w urzędzie na obecną chwilę. Ponadto skarżący na podstawie art. 146 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c. wniósł o orzeczenie uprawnienia skarżącego do zatrudnienia na stanowisku, o którym mowa w pkt 1 oraz rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że na stronie D. Urzędu Wojewódzkiego we W. (dalej DUW) zostało zamieszczone ogłoszenie o poszukiwaniu kandydata do służby cywilnej na stanowisko starszego specjalista ds. wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...]. W ogłoszeniu, podano wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w urzędzie, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynoszący 6%, wymiar etatu, miejsce wykonywania pracy, zakres zadań wykonywanych na oferowanym stanowisku pracy, warunki pracy oraz wymagania związane ze stanowiskiem pracy oraz datę i miejsce składania dokumentów. Dalej wskazał, że uwzględniwszy treść powyższego ogłoszenia skarżący złożył wymagane dokumenty, w tym orzeczenie o niepełnosprawności. Następnym krokiem podjętym przez skarżącego było zgłoszenie się w siedzibie urzędu do II etapu naboru w dniu 12 października 2015r. Do tego etapu konkursu, oprócz skarżącego, przystąpiły jeszcze dwie osoby, zatem łącznie w konkursie wzięło udział trzech kandydatów. Jak się okazało etap ten składał się z trzech części: test wiedzy z 30 pytań, 6 lub 7 zadań obliczeniowych oraz 2 pytań otwartych. O ile po dwóch pierwszych testach sprawdzano i podawano wyniki po trzecim komisja już niczego nie sprawdzała, tylko zakończyła ten etap naboru, informując, że końcowe wyniki tego etapu, warunkujące dopuszczenie do 3. etapu - rozmowy kwalifikacyjnej zostaną ogłoszone za kilka dni. Komisja przeprowadziła ten etap w składzie dwuosobowym. Po jakimś czasie skarżący dowiedział się, że nie zostanie dopuszczony do ostatniego etapu naboru, tj. do rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ zdaniem komisji osiągnął słaby wynik z trzeciej części drugiego etapu. W tej sytuacji skarżący złożył do Dyrektora Generalnego DUW pismo z dnia 20 października 2015r wnosząc o usunięcie naruszenia prawa przez dopuszczenie go do rozmowy kwalifikacyjnej. Organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi, natomiast skarżący po pewnym czasie znalazł na stronie internetowej informację o wyborze na przedmiotowe stanowisko jednego z dwóch pozostałych uczestników konkursu. Wobec tego skarżący złożył do Dyrektora Generalnego DUW pismo z dnia 12 listopada 2015r. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w dwóch pismach, tj: w piśmie z dnia 9 listopada 2015r. (znak [...]) i w piśmie z dnia 1 grudnia 2015r (znak [...]). W pierwszym piśmie organ poinformował skarżącego o strukturze organizacyjno-merytorycznej przeprowadzonego konkursu i sposobie oceniania. Podał, że nabór na przedmiotowe stanowisko składał się z trzech etapów, gdzie I etap, to dokonanie weryfikacji dokumentów aplikacyjnych. Natomiast II etap składał się według organu z dwóch części, tj. testu wiedzy w pierwszej części oraz badaniu kompetencji miękkich w drugiej części. Następnie organ podał, że w naborze obowiązywał próg kwalifikowalności wiedzy, kompetencji i umiejętności, który odpowiadał poziomowi wiedzy, kompetencji i umiejętności niezbędnych do podjęcia pracy na przedmiotowym stanowisku i - jak podał organ - próg ten był następujący: 1) kompletność złożonej dokumentacji i oświadczeń 2) test wiedzy- min. 60% ogólnej liczby punktów, 3) badania kompetencji miękkich: umiejętność analitycznego myślenia - poziom przeciętny, umiejętność komunikacji pisemnej - poziom wysoki. 4) Rozmowa kwalifikacyjna- minimum 60% ogólnej liczby punktów uzyskanych za odpowiedzi na pytania merytoryczne. W konsekwencji organ stwierdził, że wykonanie wszystkich zadań testu nie jest gwarancją dopuszczenia do rozmowy kwalifikacyjnej, bowiem na nią są dopuszczani kandydaci, którzy przeszli poprzednie etapy naboru z wynikiem pozytywnym, uzyskując wymienione powyżej poziomy wiedzy i umiejętności. Na tle powyższego organ stwierdził, że skarżący uzyskał pozytywny wynik z testu wiedzy i umiejętności analitycznego myślenia, ale według organu komunikacja pisemna skarżącego jest przeciętna, o czym świadczyć ma uzyskane 7 punktów, przy minimalnej liczbie 8 punktów. Z tej przyczyny skarżący nie został dopuszczony do 3 etapu - rozmowy kwalifikacyjnej. Dalej skarżący podkreślił, że w drugim piśmie organ ponowił swoje stanowisko stwierdzając, że nabór na przedmiotowe stanowisko został przeprowadzony w trybie określonym w u.s.c. z zachowaniem zasady otwartości i konkurencyjności wykładając jednocześnie czym jest owa zasada. Końcowo wskazano, że skoro skarżący nie uzyskał minimalnej ilości punktów wymaganych podczas II etapu naboru, to nie został dopuszczony do III etapu. Nadto organ dodał, że nie wstrzymał procedury naboru, jak o to skarżący wnosił w piśmie z dnia 20 października 2015r, ponieważ zawarty w tymże piśmie wniosek skarżącego o usunięcie naruszenia prawa przez dopuszczenie go do rozmowy kwalifikacyjnej został uznany za bezzasadny. W dalszej części skarżący opisał swoje kompetencje oraz zakwestionował sposób i rzetelność dokonywania merytorycznej weryfikacji, przez organ rekrutujący, kwalifikacji skarżącego. W konsekwencji skarżący wywiódł , że organ naruszył art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c. przez niewłaściwe zastosowanie, skoro w obliczu wykazanego spełnienia przez skarżącego wszystkich wymogów niezbędnych, skarżący miał prawo wziąć udział w trzecim etapie naboru - rozmowie kwalifikacyjnej, co implikowało - zgodnie z tymi przepisami – jego uprawnienie do zatrudnienia na przedmiotowym stanowisku. Tym samym uzasadnione jest zdaniem skarżącego orzeczenie tego uprawnienia po myśli art. 146 §2 ppsa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58§ 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z faktem że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wskazał, że nabór w korpusie służby cywilnej na stanowisko starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu [...] został przeprowadzony na podstawie przepisów u.s.c. która w art. 9 stanowi: "1. W sprawach dotyczących stosunku" prący w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. 2. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy." W konsekwencji wywiedziono, że powołany art. 9 ust. 2 u.s.c. ustanawia zasadę domniemania właściwości sądu pracy jako właściwego sądu do rozpoznawania sporów o roszczenia ze stosunku pracy członków korpusu służby cywilnej. W żadnym miejscu, w tym w szczególności w rozdziale regulującym nawiązanie stosunku pracy, ustawa o służbie cywilnej nie wskazuje właściwości sądów administracyjnych. W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2016 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę. Wskazując na zakres kognicji sądów administracyjnych, wywiódł, powołując się także na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006r, III PZP 1/06, że skoro przedmiotowy konkurs przeprowadził formalnie dyrektor generalny DUW, który jest jednym z organów administracji rządowej, a tym samym stanowi organ administracji publicznej, zatem czynności tego organu dokonywane przez działanie albo zaniechanie lub nawet przeciwdziałanie (tak w niniejszym wypadku) są czynnościami w rozumieniu art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 5 lutego 2016 r. organ wskazał, że jego stanowisko jest całkowicie nieuzasadnione. Rozpatrywana sprawa dotyczy niedopuszczenia skarżącego do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty ds. wydawania decyzji z zakresu [...] w Oddziale [...] Wydziału [...] D. Urzędu Wojewódzkiego we W., a zatem rzekomego naruszenia przez organ u.s.c. na podstawie której nabór był przeprowadzany. Powołując się na glosę do uchwały SN z dnia 29 czerwca 2006 r., III PZP 1/06 wskazano, że niewątpliwym jest, że powstały spór, jest sporem o roszczenie dotyczące stosunku pracy, o którym mowa w art. 9 ust. 2 u.s.c. Wywiedziono dalej, że przepis ustanawia zasadę domniemania właściwości sądu pracy jako właściwego do rozpoznawania sporów o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej. Jako przepis lex specialis deroguje normę generalną zawartą w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), na którą powołuje się skarżący. W kolejnym piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Podkreślił, że na tle art. 9 ust. 2 u.s.c., wypada zauważyć, że służba cywilna jest sprawowana w administracji publicznej (państwowej i samorządowej) i jest ona związana z pełnieniem przez podmioty władzy publicznej różnych funkcji w państwie, wykonywanych fizycznie przez urzędników korpusu służby cywilnej. Dlatego funkcjonowanie tej formacji jest objęte szczególnym i rygorystycznym unormowaniem w sferze zatrudnienia i stosunków pracy, która to sfera - w tych okolicznościach - jest mocno zakorzeniona w gruncie administracji publicznej. Wobec tego art. 9 u.s.c. należy postrzegać, jako wyjątek w przekazaniu spraw z zakresu prawa pracy tej państwowo- publicznej formacji urzędniczej sądownictwu powszechnemu i należy dodać, że zgodnie z zasadami wykładni prawa wyjątki interpretuje się ścieśniająco. Zatem w żadnym razie nie stanowi sporu cywilnego zaskarżenie przez skarżącego - za pomocą skargi - wadliwości działania podmiotu administracji publicznej, jakim jest dyrektor generalny D. Urzędu Wojewódzkiego, co do podjęcia przezeń wobec zewnętrznego podmiotu - skarżącego - bezpodstawnej czynności niedopuszczenia go do ostatniego etapu naboru i tym samym bezprawnego odebrania skarżącemu przez prowadzący nabór podmiot władzy publicznej prawa do zatrudnienia na przedmiotowym stanowisku administracyjnym. Jak również nie można uznać, aby zaskarżenie owej czynności mogło być ujmowane, jako roszczenie cywilne w rozumieniu art. 9 ust. 2 u.s.c., zwłaszcza w sytuacji - jak wyżej wspomniano - obowiązywania zasady ścieśniającego interpretowania tego przepisu, jako wyjątku. Zaskarżenie to jest bowiem uprawnieniem procesowym zainteresowanego podmiotu (skarżącego), nie jest zaś roszczeniem w rozumieniu prawa cywilnego. Końcowo zauważył, że prawo cywilne nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu cywilnego aktu lub czynności administracyjnych, podejmowanych przez podmioty administracji publicznej, natomiast przewiduje to art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. A ponadto sąd cywilny nie dysponuje właściwymi instrumentami procesowymi, jakimi dysponuje w tym zakresie Sąd Administracyjny na podstawie przepisów p.p.s.a, jak np. kompetencja do uchylenia zaskarżonego aktu lub czynności, czy też uznanie uprawnienia skarżącego (art. 146 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, bowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U.2014 , poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W przypadku niezgodności z prawem aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności, nadto sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie w pierwszej kolejności należało rozważyć właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi wniesionej w tej sprawie dotyczącej niedopuszczenia skarżącego, w istocie na skutek działania komisji przeprowadzającej nabór do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty ds. wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...] D. Urzędu Wojewódzkiego we W. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV,V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) oraz postepowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw W myśl przepisów obowiązujących w dacie przeprowadzania przedmiotowego naboru kwestie związane z naborem kandydatów do korpusu służby cywilnej zostały uregulowane w rozdziale 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j Dz. U. z 2014 r. poz. 1111.) dalej u.s.c., zatytułowanym "nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej". Ze wskazanych przepisów (art. 26 ust.1 u.s.c). wynika, że dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4 (dotyczy wyższych stanowisk w służbie cywilnej). Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 39, ma obowiązek upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej przez umieszczenie ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (art.28 ust. 1 u.s.c.). Zgodnie z art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c., w toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust.1. Stosownie do treści art. 30 u.s.c. z przeprowadzanego naboru sporządza się protokół, który zawiera: 1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzonego naboru stosuje się przepis art. 29 a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu; 2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych; 3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 4) uzasadnienie dokonanego wyboru; 5) skład komisji przeprowadzającej nabór. Z kolei w myśl art. 31 u.s.c. dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym naborze upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii Informacja ta zawiera nazwę i adres urzędu, określenie stanowiska pracy; imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Z powołanych przepisów wynika zatem, iż ustawodawca określił z jednej strony tryb naboru na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej, pozostawiając jednak pracodawcy swobodę w dokonaniu wyboru najlepszego kandydata spośród zgłoszonych ofert. Z treści przytoczonych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że ani przedstawiona wyżej ustawa ani żaden akt o charakterze wykonawczym bo taki nie istnieje nie przewidują wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia w rozumieniu art. 3 §1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zakresie czynności związanych z przeprowadzeniem konkursu. Także czynności komisji konkursowej nie mieszczą się również w zakresie §2 pkt 4 powołanego przepisu, gdyż jak wspomniano wcześniej ustawa wymaga, aby akty i czynności zostały podjęte w sferze wykonywania administracji publicznej i dotyczyły uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, a za takie czynności te nie mogą być uznane. Celem konkursu w sensie całościowym jest bowiem wyłonienie kandydata na stanowisko urzędnicze, a następnie doprowadzenie do nawiązania stosunku pracy, co wyklucza powstanie uprawnień do zajmowania danego stanowiska, jako uprawnień wynikających wprost z przepisów prawa. Wskazać bowiem należy, że omawiana procedura konkursowa stanowi zamknięty ciąg czynności w istocie wyłonionej przez dyrektora generalnego urzędu komisji jako organu pomocniczego, które to czynności kończą się wraz z wydaniem protokołu z przeprowadzonego naboru ( art. 30 u.s.c.) przyjętego właśnie przez dyrektora generalnego urzędu. Zatem poszczególne czynności komisji konkursowej podejmowane w toku postępowania konkursowego na wskazane wyżej stanowisko urzędnicze w D. Urzędzie Wojewódzkim nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego. Stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym to postępowanie jest dopiero protokół z przeprowadzonego naboru, na podstawie którego dyrektor generalny urzędu ma obowiązek niezwłocznej publikacji wyników konkursu, co z kolei dopiero stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną w drodze tego konkursu. Oznacza to, że żadna z czynności komisji konkursowych podejmowanych w toku naboru, bez względu na to czy dotyczyła I etapu, który według informacji zawartej w piśmie z dnia 9 listopada 2015( k. 46 akt administracyjnych) sprowadzał się do weryfikacji formalnej dokumentów aplikacyjnych, czy II etapu składającego się z dwóch testów (testu wiedzy i testu badania kompetencji miękkich), czy też III etapu -rozmowy kwalifikacyjnej, do którego nie dopuszczono skarżącego, z uwagi na wyniki osiągnięte w ramach etapu poprzedzającego, wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Taka interpretacja przepisów u.s.c. oraz p.p.s.a. jest poprawna i dokonana w zgodzie zarówno z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3,5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz 284 ze zmianami) prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd, a także wynikające z art. 45 Konstytucji RP prawo do sądu, czyli prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, oraz zasadę ekonomii procesowej wynikającą z art. 7 p.p.s.a. Zgodnie z sugestią NSA, wyrażoną w uchwale siedmiu sędziów z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn.. akt I OPS 5/14- co prawda odnoszącej się do możliwości zaskarżenia uchwały komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły, ale zachowującej swoją aktualność w sytuacji naboru konkursowego prowadzonego na podstawie przepisów rozdziału 3 u.s.c., należy dodatkowo wskazać, że komisji konkursowej nie można przypisać cech organu administracji publicznej określonych w art. 5 §2 pkt. 3 k.p.a., bowiem nie sposób wskazać przepisów, które nadawałyby komisji taki atrybut. Wynikająca z k.p.a. legalna definicja organu administracji publicznej wskazuje, że do tej kategorii organów mogą być zaliczone tylko niektóre spośród jednostek organizacyjnych, spełniających określone kryteria i cechy. Komisję konkursową powołuje dyrektor generalny urzędu jako podmiot organizujący nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej. Jej celem jest wyłonienie nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania określone w art. 29a ust. 1 u.s.c. z uwzględnieniem ust.2 . Z powyższej regulacji trudno wysnuć tezę o posiadaniu przez komisję charakteru organu administracji publicznej czy to w znaczeniu ustrojowym czy funkcjonalnym, jest to raczej podmiot o charakterze pomocniczym wewnętrznym . Jest to podmiot powoływany doraźnie w celu , jak już wcześnie wskazano, wykonania określonego ciągu czynności w tym przypadku zmierzających do wyłonienia najlepszego kandydata na stanowisko w korpusie służby cywilnej. Należy zatem uznać, że żadna z czynności podjętych w postępowaniu konkursowym przez komisję, w tym czynność polegająca na odmowie dopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postepowania konkursowego w tym przypadku rozmowy kwalifikacyjnej nie mieszczą się w kategoriach aktów oraz czynności wymienionych w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjęcie takiego stanowiska prowadzi do wniosku, że także i z tych względów , poszczególne czynności podejmowane w postępowaniu konkursowym przez komisję konkursową, a końcowo zatwierdzane przez dyrektora, w tym także czynność polegająca na nie dopuszczeniu do kolejnego etapu konkursu , nie mieszczą się w kategoriach aktów oraz czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jest to bowiem ciąg zdarzeń kończących się protokołem z przeprowadzonego naboru. Przyjęcie stanowiska, że poszczególne etapy są odrębnie zaskarżalne mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której zapadłyby inne rozstrzygnięcia w tej samej sprawie prowadzone z udziałem tych samych stron o spornych interesach (por wyr NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn.. akt I OSK 680/12, publ. LEX nr 1217372). Przyjęcie możliwości kwestionowania poszczególnych czynności komisji przeprowadzającej nabór w odrębnych postępowaniach szczególnie w sytuacji zakończonego już postepowania konkursowego mogłoby bowiem prowadzić do podważenia racjonalności postępowania konkursowego i wykluczających się ocen. Dopiero działania Dyrektora Generalnego Urzędu sprowadzające się do zatwierdzenia protokołu z przeprowadzonego naboru ( art. 30 u.s.c.) , mają charakter administracyjnoprawny. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu , działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.