IV SA/Wr 136/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 136/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 19 października 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Henryk Ożóg, , Sędziowie, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.), , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 października 2017 r., sprawy ze skargi M. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego, , oddala skargę w całości., , Decyzją z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), oraz art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 12 i art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.) dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: odwołujący się, strona, skarżący), od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta D. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D., nr [...], z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie zasiłku okresowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że decyzją pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia 28 listopada 2016 r., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w D., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta D., po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 5 października 2016r., odmówił skarżącemu przyznania zasiłku okresowego. Jako przyczynę odmowy przyznania zasiłku okresowego organ I instancji wskazał przekroczenie kryterium dochodowego, brak współdziałania strony z pracownikiem socjalnym oraz dysproporcję pomiędzy dochodem wskazanym przez skarżącego a jego sytuacją majątkową. Uzasadniając podjętą decyzję organ I instancji wskazał m.in., że dochód skarżącego wynosi 685,16 zł. Ustalił bowiem organ, że strona jest współwłaścicielem mieszkania położonego we W. przy ul. [...], mieszkanie to jest wynajmowane, wg oświadczenia wynajmującego za 1000 zł miesięcznie plus opłaty w kwocie 370,32 zł. Łączna kwota z tytułu najmu przypadająca wynajmującym wynosi 1,370,32 zł, z czego ½ wynosi 685,16 zł. Skarżący od w/w decyzji pismem z dnia 12 grudnia 2016r. wniósł odwołanie, żądając zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania zasiłku okresowego zgodnie z wnioskiem. Odwołujący wraz z odwołaniem przedłożył kopie: orzeczenia o niepełnosprawności, zaświadczenie o konieczności stosowania leków, których koszt, jak wskazał odwołujący "stanowi znaczny wydatek, dojazdów do placówek zdrowia", dokumentacji medycznej, zaświadczenia z PUP, korespondencji, która, jak wskazała strona potwierdza, iż we wskazanych przez OPS terminach nie mógł stawić się celem złożenia wyjaśnień oraz zapoznać z dokumentami sprawy z przyczyn niezależnych od strony. Skarżący zarzucił też, że organ niesłusznie uznał, że dysponuje on dochodem w kwocie 685,16 zł, bowiem nie uzyskuje on żadnych dochodów. Niesłusznie też zdaniem skarżącego organ orzekł, iż strona nie współdziała z pracownikiem socjalnym, a także, iż w sprawie zachodzi dysproporcja pomiędzy dochodem strony a sytuacją majątkową. Po przeanalizowaniu akt sprawy i rozważeniu argumentów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że stosownie do postanowień przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Przedmiotem postępowania rozpoznawczego w postępowaniu odwoławczym jest zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, nie tylko kontrola orzeczenia organu I instancji, ale przede wszystkim ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ocena zasadności argumentów postawionych w odwołaniu przez stronę postępowania. Rozpatrując przedmiotową sprawę, organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy, pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Po myśli art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Formy pomocy społecznej określone zostały w art. 36 ustawy. Jedną z form takiej pomocy, jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego - art. 36 pkt 1 lit. b. W myśl art. 38 ust. 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy, nie może być jednocześnie niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, o czym stanowi art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy). Niezwykle istotne z punktu widzenia celów pomocy społecznej jest to, aby osoby korzystające z tej pomocy i ubiegające się o taką pomoc współdziałały w rozwiązywaniu ich sytuacji życiowej. Bez spełnienia tego warunku nie możliwa jest poprawa warunków materialnych i bytowych klientów pomocy społecznej. Stąd ustawodawca w art. 4 ustawy ustanowił, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich sytuacji życiowej. Natomiast pomimo spełnienia w/w przesłanek uzasadniających przyznanie stronie wnioskowanej pomocy, organ może odmówić jej udzielenia, jeżeli zaszły okoliczności wymienione w art. 11 lub art.12 ustawy. Po myśli art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Bez wątpienia, brak współdziałania oraz inne okoliczności opisane w art. 11 ust. 2 ustawy, mogą wynikać z różnych przyczyn. Wydaje się jednak, że negatywne dla strony konsekwencje tego przepisu można zastosować tylko w przypadkach, w których stronie można przypisać złą wolę, a zatem taką postawę, w której strona żąda udzielenia pomocy społecznej bez względu na jej zachowanie. W rozpoznawanej sprawie organy wskazały na braku współdziałania skarżącego z organem pomocy społecznej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym z rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w związku z wnioskiem skarżącego (40 lat), wynika, że odwołujący zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym swojej matki (wraz z matką), lecz, jak oświadczył prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jak podał skarżący, dokłada się do wydatków mieszkaniowych w miarę swoich możliwości (nie określił kwoty). Skarżący jest osobą bezrobotną, w 2016 r. dwa razy był kierowany do prac społeczno-użytecznych organizowanych przez Gminę. W dniu 5 października 2016 r. pracownik socjalny poinformował stronę o konieczności zgłoszenia się do PUP K. celem skierowania do prac społeczno-użytecznych na terenie miasta D. Strona posiada orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, ustalony stopień datuje się od 28 kwietnia 2016 r., a orzeczenie wydano do 31 maja 2017 r. (orzeczenie Powiatowego Zespołu sd. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] nr [...]). Skarżący posiada córkę D., która zamieszkuje z matką L. O. we W. Jak oświadczył skarżący, płaci dobrowolnie alimenty na córkę w miarę swoich możliwości finansowych. Strona jest współwłaścicielem mieszkania położonego we W. Mieszkanie to jest wynajmowane. Z protokołu przesłuchania świadka sporządzonego w Komisariacie Policji W. L. wynika, że najemca wynajmuje w/w lokal "od około trzech lat za 1000 zł miesięcznie plus rachunki'. Skarżący w odwołaniu oświadczył, że nie miał wiedzy o tym, że mieszkanie jest wynajmowane i nie uzyskiwał z tego tytułu dochodów. W ocenie sprawy nie można pominąć informacji sporządzonej przez pracownika socjalnego na okoliczność sporządzenia wywiadu alimentacyjnego z M. P. (matka skarżącego). Pracownik socjalny w protokole z dnia 3 listopada 2016 r. napisał: "w trakcie przeprowadzania wywiadu alimentacyjnego z Panią M. P., do pomieszczenia - kuchni wszedł Pan M.P., który przedarł na kilka kawałków wypełniony druk wywiadu. Mówił podniesionym głosem, że nie życzy sobie fabrykowania przez OPS dokumentów i nie życzy sobie moich wizyt. Pani M. P. pod presją syna złożyła pisemne oświadczenie, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie tego wywiadu". Skarżący w dniu 22 listopada 2016 r., podczas obecności w OPS w D., poproszony o podanie odpowiedzi na pytania odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i bytowej, odmówił złożenia wyjaśnień, wskazując, że organ ma wszystkie niezbędne informacje i od tej pory z OPS będzie kontaktował się adwokat. Skarżący odmówił podpisania protokołu. Postawę strony należy ocenić negatywnie. Wskazać trzeba, że na organie pomocy społecznej, który rozpatruje wniosek o udzielenie pomocy społecznej ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a zatem organ administracji musi dysponować instrumentem przy pomocy którego będzie mógł zweryfikować twierdzenia strony oraz dowody uzyskane w toku postępowania dowodowego. Obowiązek ten wynika, z art. 7 i art. 77 k.p.a. W świetle okoliczności, w której z jednej strony skarżący, w poprzednim postępowaniu prowadzonym na swój wniosek nie podaje organowi pomocy społecznej, że jest współwłaścicielem mieszkania we W., następnie okazuje się, że mieszkanie to jest wynajmowane przynajmniej od trzech lat, to organ I instancji ma obowiązek wyjaśnić wszelkie wątpliwości co do sytuacji materialnej i bytowej strony. Skoro natomiast strona swoim postępowaniem uniemożliwia wyjaśnienie sprawy, to organ nie ma możliwości ustalenia jej sytuacji majątkowej i z tego powodu może odmówić przyznania świadczenia. Niezależnie od powyższego Kolegium zauważa, iż z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą długotrwale bezrobotną, nie reaguje jednak pozytywnie na możliwość podjęcia pracy w ramach prac społecznie użytecznych. Zdaniem Kolegium osoba, które nie posiada żadnych dochodów powinna być przede wszystkim zainteresowana każdą możliwą pracą w celu zdobycia środków na utrzymanie. Dyrektor OPS w D. w zaskarżonej decyzji, jako jedną z przyczyn odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia wskazał na przepis art. 12 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu, w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. Skarżący jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego we W. Obecnie okoliczności tej nie zaprzecza. Odwołujący odmówił natomiast udzielenia wyjaśnień na temat tego jak w/w lokal jest użytkowany, czy czerpane są z tego lokalu pożytki i kto te pożytki czerpie, czy L. O. informowała o wynajmie mieszkania i czy współwłaściciele wspólnie podjęli decyzję o wynajmie. Organ podjął próbę wyjaśnienia tej kwestii i ustalił, że mieszkanie wynajmowane jest od około trzech lat, najemca płaci L. O. 1000 zł plus rachunki. Nawet gdyby założyć, że skarżący nie miał wiedzy, że mieszkanie, którego jest współwłaścicielem jest wynajmowane, to okoliczność taka nie może wpłynąć na decyzją o przyznaniu stronie wnioskowanego świadczenia. Skarżący może bowiem domagać się od drugiego współwłaściciela należnych mu pożytków z tytułu wynajmowania mieszkania. Nie sposób nie przyjąć, że stan majątkowy skarżącego wskazuje, że jest on w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe tj. udział ½ w prawie własności lokalu mieszkalnego położonego we W. Kolegium zauważyło, że skarżący nie jest osobą która nie jest w stanie zadbać o swoje interesy, już choćby biorąc pod uwagę posiadane przez stronę wykształcenie. W poprzednim postępowaniu skarżący podał, że posiada wykształcenie wyższe - ukończył studia na kierunku prawo. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga to, iż wykładnia przywołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej nie może w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Taka interpretacja byłaby niedopuszczalna ze względu na sprzeczność z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy - zasadą pomocniczości (inaczej subsydiarności). Z zaświadczenia z dnia 20 lipca 2016 r. wystawionego przez OPS w D. wynika, że skarżący w okresie od 1 stycznia 2012 r. otrzymał pomoc społeczną w postaci zasiłków celowych i okresowych z powodu bezrobocia w łącznej kwocie 10.817,99 zł. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący ([...] lat) nie jest zainteresowany aktywizacją zawodową, ma majątek pozwalający na przezwyciężenie trudności we własnym zakresie, a mimo to przejawia roszczeniową postawę względem pomocy społecznej. W sytuacji, gdy środki przeznaczone na pomoc społeczną powinny być kierowane na udzielenie pomocy osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, które z obiektywnych względów (choroba, zdarzenia losowe) nie są w stanie przezwyciężyć trudności, udzielenie stronie pomocy finansowej w okolicznościach opisanych wyżej nie mieściłoby się w celach pomocy społecznej. Z akt sprawy nie wynika, aby w sytuacji skarżącego zachodziła obiektywna przeszkoda do podjęcia zatrudnienia (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie wyklucza podjęcia zatrudnienia, zawiera wskazanie - praca lekka). Także strona takich okoliczności nie powołuje. Skarżący może również, dla poprawy swojej sytuacji finansowej wykorzystać swoje zasoby - posiadany udział w lokalu mieszkalnym położonym we W. Pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, co oznacza że jest ona przyznawana na czas takich właśnie trudności. Z pomocy społecznej nie można czynić stałego źródła utrzymania. Powyższy pogląd ugruntowany jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych, i tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 200/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych , wskazał, iż przyznanie stronie pomocy uzależnione jest zatem nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 Ups, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przepis art. 3 Ups nie może w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie ustaleń organu co do wysokości dochodu strony, tut. Kolegium zauważył, że istotnie, z akt sprawy nie wynika jednoznacznie czy skarżący uzyskał dochód z tytułu najmu lokalu mieszkalnego (w toku postępowania skarżący nie chciał wyjaśnić okoliczności z tym związanych). Jeśli jednak nie, to, jak już wskazano wyżej może domagać się od drugiego współwłaściciela zwrotu należnych mu pożytków z przedmiotu współwłasności. Również omyłkowe oznaczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji adresu zamieszkania strony nie miało wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Reasumując, zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja podjęta została bez przekroczenia granic uznania administracyjnego. Okoliczności opisane wyżej, tj. brak współdziałania strony z pracownikiem socjalnym oraz nie wykorzystywanie własnych uprawnień, zasobów i możliwości, stanowią podstawę do odmowy przyznania zasiłku okresowego. Brak jest podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za dowolną. Organ I instancji zebrał obszerny materiał dowodowy i w sposób przekonujący i logiczny uzasadnił podjętą decyzję, która znajduje oparcie w powołanych wyżej przepisach ustawy o pomocy społecznej. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła obrazę przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przyznanie zasiłku we wnioskowanym okresie. W obszernym uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała zasadność odmowy przyznania zasiłku okresowego z uwagi na brak współdziałania z pracownikiem socjalnym. Zdaniem skarżącego bezzasadne jest też twierdzenie, iż w sprawie zachodzi dysproporcja pomiędzy wskazanym przez niego dochodem a jego sytuacją majątkową. Ponownie podkreślił, że nie posiada na terenie Gminy D. "innego własnościowego lokalu mieszkalnego." W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl zaś art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zdaniem Sądu, badana w powyższym zakresie kontroli zaskarżona decyzja, nie narusza prawa stąd skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę przyznania zasiłku okresowego stanowi art. 38 ustawy. Zgodnie z jego ust. 1, zasiłek ten przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy jest więc świadczeniem pieniężnym, którego przyznanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego (zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej granicę wyznacza kwota 634 zł miesięcznie). Co do zasady, przyznanie tego świadczenia nie ma charakteru uznaniowego, o ile tylko spełniona zostanie przesłanka celu jego przyznania (uznaniu administracyjnemu pozostawiona jest tylko w określonych ramach jego wysokość i okres pobierania - art. 38 ust. 2 – 4 ustawy). Zasiłek ten przysługuje ze względu na szczególne okoliczności tylko przykładowo wymienione przez ustawę, o czym świadczy użycie sformułowania "w szczególności". Tak zdefiniowany cel przyznawania tego świadczenia daje organowi dużą swobodę decyzyjną co do możliwości objęcia nim różnych stanów faktycznych, powodując jednocześnie, że przyznanie tej formy wsparcia w znacznej mierze zależy także od spełnienia ogólnych przesłanek udzielenia pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 586/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takim ogólnym przepisem jest m.in. art. 7 ustawy stanowiący, że pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego - zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców którzy uzyskali w RP status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Według przeprowadzonego w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, stanowiącego w myśl art. 106 ust. 4 ustawy przesłankę wydania decyzji administracyjnej o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, skarżący zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym swojej matki, wraz z nią, lecz utrzymuje, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wskazał, że dokłada się do wydatków mieszkaniowych w miarę swoich możliwości z otrzymanej pomocy społecznej. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W 2016 r. był dwa razy kierowany do prac społeczno-użytecznych organizowanych przez Gminę D. Skarżący posiada orzeczony od dnia 28 kwietnia 2016 r. do dnia 31 maja 2017 r. lekki stopień niepełnosprawności. W miarę możliwości opłaca alimenty na rzecz córki. Z kolei, w oświadczeniu majątkowym podaje, że nie posiada nieruchomości, ruchomości i zasobów pieniężnych. Utrzymuje się zaś z kwot przyznawanych przez pomoc społeczną w formie zasiłków okresowych i celowych. Nie wykazał żadnego, innego dochodu. O ile okoliczności te z racji spełnienia kryterium dochodowego, po zweryfikowaniu kwestii osobnego prowadzenia gospodarstwa domowego, mogłyby samoistnie uzasadniać skuteczne ubieganie się o przyznanie zasiłku okresowego, nie sposób pominąć pozostałych ustaleń wywiadu środowiskowego oraz informacji pozyskanych w toku przeprowadzonego postępowania, które w ocenie organów zadecydowały o odmiennym rozstrzygnięciu. W ustalanym bowiem zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. stanie faktycznym sprawy na organach administracji każdorazowo ciąży obowiązek rozważenia, czy mimo spełnienia materialnych przesłanek przyznania konkretnego świadczenia, w sprawie nie zaszły okoliczności wyłączające taką dopuszczalność. W niniejszej sprawie organy pomocy społecznej, odmawiając przyznania zasiłku okresowego, powołały się również na podstawę wynikającą z art. 12 ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. U przyczyn takiego rozstrzygnięcia znalazły się dodatkowe ustalenia wskazujące, że skarżący jest współwłaścicielem mieszkania we W. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z księgi wieczystej wynika, że skarżący jest współwłaścicielem w udziale organami pomocy społecznej fakt posiadania części lokalu mieszkalnego, nie wykazał bowiem tego składnika swojego majątku w złożonym oświadczeniu. Co więcej, skarżący uchylił się od złożenia wyjaśnień, czy z lokalu czerpie pożytki, które dodatkowo wpływają na jego stan majątkowy. W tym stanie rzeczy prawidłowo też oceniły działania skarżącego jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, który w rozważanym przypadku również stanowił uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem Sądu, na podstawie powyższych okoliczności organy prawidłowo zatem oceniły sytuację materialno - bytową skarżącego, a wyciągnięte przez nie wnioski w pełni uzasadniały odmowę przyznania zasiłku okresowego motywowaną stwierdzoną dysproporcją między udokumentowanym dochodem a sytuacją majątkową (finansową) skarżącego oraz wynikającą z tego możliwością samodzielnego przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej (o ile taka w ogóle zachodzi), a także brakiem współdziałania z organami pomocy społecznej, o jakim stanowi art. 11 ust. 2 ustawy. Nawet bowiem przyjmując za wiarygodne twierdzenia skarżącego zawarte w wywiadzie środowiskowym, trudno uznać, że jedynym źródłem jego utrzymania są środki z pomocy społecznej. Z brzmienia przepisu art. 12 ustawy wynika, że wykazana dysproporcja między deklarowaną wysokością dochodu a rzeczywistą sytuacją majątkową ma być tego typu, że osoba jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe. Zatem istotą wykazania występowania wskazanej dysproporcji jest to, że osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest w stanie samodzielnie zaspokajać swoje niezbędne potrzeby, pomimo spełnienia formalnych wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej. Istotą wykazania występowania dysproporcji jest bowiem to, że osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest w stanie samodzielnie zaspokajać swoje niezbędne potrzeby, pomimo spełnienia formalnych wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Rozwiązywanie trudnej sytuacji życiowej, to również podejmowanie działań w celu jej przezwyciężenia, takich jak - przyjęcie proponowanej pracy i aktywizacja zawodowa. Wyraźnego zwrócenia uwagi w związku z tym wymaga, że zasiłek okresowy został przewidziany jako forma wsparcia dla osób, które zostały dotknięte wcześniej wymienionymi okolicznościami i nie są w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudności życiowych, (wyznacznikiem tego jest m.in. kryterium dochodowe). Mimo że skarżący oficjalnie dotknięty jest bezrobociem, z wymienionych wyżej względów zagrożenia w zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych względem niego nie stwierdzono. W tym zakresie Sąd w ogóle nie podzielił argumentacji zawartej w obszernej skądinąd w skardze. Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej nie jest przy tym prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej, tym bardziej, gdy osoba wnioskująca nie wykazuje dostatecznej woli współpracy z nimi w zakresie ustalenia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej, finansowej, rodzinnej czy zdrowotnej, a więc co do kwestii decydujących o przyznaniu świadczenia i jego rozmiarze. Nie jest bowiem tak, że samo spełnienie kryterium dochodowego w powiązaniu z jedną z w/w okoliczności jest wystarczające do otrzymania pomocy w formie zasiłku okresowego, gdyż pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania beneficjenta udzielanej pomocy. Pamiętać należy, że zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką funkcję spełnia także zasiłek okresowy, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy. Należy więc podkreślić, iż art. 3 ustawy nie dopuszcza możliwości uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów, ani nie pozwala na udzielenie tej pomocy osobom, które dysponują możliwościami samodzielnego przezwyciężenia trudności na jakie napotkały. Sytuacja finansowa i materialna skarżącego z pewnością nie odpowiada tej, która jest przez niego deklarowana. Bez wątpienia dysponuje on środkami, których z sobie wiadomych powodów nie chce organom ujawnić. Skoro ustawowym obowiązkiem organu przy rozpatrywaniu wniosku o pomoc społeczną jest ustalenie rzeczywistych dochodów i sytuacji materialnej wnioskodawcy, jego niezastosowanie się względem tych wymogów w sytuacji, gdy okoliczności potwierdzają, że kształtuje się ona odmiennie niż jest to deklarowane we wniosku, uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia w trybie art. 12 ustawy. Nie zachodzi bowiem w takiej sytuacji podstawowa przesłanka udzielenia pomocy ze środków publicznych, zgodnie z którą każda osoba ma najpierw obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. A jak wynika z akt sprawy, skarżący do tej pory uzyskał w ramach pomocy społecznej środki w wysokości 10817,99 zł. Pomoc przyznawana na podstawie ustawy - bez względu na rodzaj świadczenia - ma charakter jedynie przejściowy i nie może zamieniać się w stałe lub długotrwałe źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Tym bardziej nie może też prowadzić do nieuzasadnionego rzeczywistymi potrzebami przyznawania świadczeń osobom, które nie wywiązały się z obowiązku współdziałania z organem udzielającym pomocy i/ lub których sytuacja materialna wprost wskazuje, że nie należą one do kręgu osób, które takiego wsparcia rzeczywiście potrzebują. W ocenie Sądu przyznanie zatem w opisanej sytuacji skarżącemu wnioskowanego świadczenia byłoby całkowicie sprzeczne z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy zasadą pomocniczości (subsydiarności). W tym kontekście powołane w skardze argumenty należy ocenić wyłącznie jako nieuzasadnioną polemikę skarżącego z prawidłowym stanowiskiem organów, które dokonały właściwych ustaleń faktycznych i zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., wskazały i wyjaśniły też podstawy faktyczne i prawne podjętych rozstrzygnięć, którym nie można zarzucić dowolności. Na ich podstawie zasadnie więc przyjęły, że ustalone okoliczności z przyczyn obiektywnych (wyrażonych w art. 12 ustawy i art. 11 ust.2 ustawy) czyniły niemożliwym uwzględnienie wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku.