IV SA/Wr 143/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. F., dalej skarżący, od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 października 2012 r., Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że wymienioną wyżej decyzją organu I instancji skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 października 2012 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Organ I instancji pouczył też skarżącego, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 180 dni od dnia utraty statusu w wyniku ponownej rejestracji. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej podnosząc, że przedstawiono mu ofertę pracy niezgodnie z obowiązującym prawem w związku z czym odmówił jej przyjęcia albowiem "praca nie odpowiada jego oczekiwaniom". Organ ustalił, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w dniu 04.10.2012 r. i decyzją z dnia 10.10.2012 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 04.10.2012 r. W dniu 16.10.2012 r. przedstawiono skarżącemu propozycje odpowiedniej pracy w K. P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., T. W. [...] Sp. z o.o., C. SA, [...] C.C. Sp. z o.o. Skarżący nie przyjął przedstawionych propozycji pracy. W złożonym w dniu 19.10.2012 r. oświadczeniu jako powód odmowy podał, że przedłożone propozycje nie odpowiadają jego oczekiwaniom. Skarżący został pouczony, zgodnie z art. 9 k.p.a., że w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Informację o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy skarżący podpisał w dniu 10.10.2012 r., a w dniu 16.10.2012 r. odmówił przyjęcia zatrudnienia, argumentując odmowę nieprzedstawieniem ofert pracy, do których wykonywania ma doświadczenie i które są przedmiotem jego zainteresowania, tj. w T. W. Sp. z o.o. na stanowisko maszynisty pojazdu trakcyjnego i [...] Sp. z o.o. na stanowisko monter elektryk, pomocnik sieci trakcyjnej. Wyjaśnienia odwołującego zostały uznane przez organ I instancji za nieuzasadnione. W tej sytuacji organ I instancji podjął w dniu [...] 2012 r. decyzję zaskarżonej treści, od której skarżący złożył odwołanie. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 wyżej powołanej ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Organ wskazał, że zgodnie z ustawową definicją "odpowiedniej pracy", ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji i dołączony do odwołania dowodzi, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Proponowana praca była dla skarżącego odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia. Z przedłożonego zgłoszenia wolnego miejsca pracy wynika, że pracodawca gwarantował wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin. W odniesieniu do oferty pracy w K. P. Sp. z o.o., na stanowisko pracownika porządkowego organ stwierdził, że proponowana praca podlega ubezpieczeniu społecznemu, skarżący spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy, jak i umiejętności. Miejsce pracy znajduje się w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania skarżącego, a proponowane wynagrodzenie brutto w kwocie 1900,00 zł mieści się w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Proponowana praca w firmie S. Sp. z o.o. na stanowisko magazyniera fakturzysty również podlega ubezpieczeniu społecznemu, skarżący spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy, jak i umiejętności. Pracodawca wskazał na konieczność wyrobienia książeczki zdrowia oraz umiejętności obsługi komputera. Proponowane wynagrodzenie w kwocie 1500,00 zł brutto plus premia mieści się w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Łączny czas dojazdu z miejsca zamieszkania skarżącego do miejsca pracy na ul. K. i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Proponowana praca również spełnia kryteria odpowiedniej pracy. Oferta pracy w C. SA na stanowisko młodszego specjalisty ds. monitoringu i windykacji należności podlega ubezpieczeniu społecznemu, skarżący spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia - minimum średnie, stażu pracy, jak i umiejętności. Łączny czas dojazdu z miejsca zamieszkania skarżącego do miejsca pracy na ul. K. lub S. i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Proponowane wynagrodzenie brutto w kwocie 1500,00 zł - 1700,00 zł plus prowizja stanowi kwotę wyższą niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Proponowana praca jest również dla strony odpowiednia. W odniesieniu do oferty pracy w T. W. [...] Sp. z o.o. na stanowisko negocjator telefoniczny organ wskazał, że pracodawca zobowiązał się do zawarcia umowy o pracę na czas określony z kandydatem, którego zaakceptuje. Proponowana praca podlega ubezpieczeniu społecznemu, skarżący spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy, jak i umiejętności. Miejsce pracy znajduje się w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania skarżącego, a proponowane wynagrodzenie w kwocie brutto 1600,00 zł plus premia, mieści się w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zatem oferta pracy w tej firmie spełnia wymogi odpowiedniej pracy. Organ podkreślił, że skarżący nie przedłożył żadnego zaświadczenia o przeciwwskazaniach do wykonywania określonej pracy w związku z czym uznać należy, że stan zdrowia skarżącego pozwala na wykonywanie proponowanej pracy. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, miejsce zamieszkania skarżącego znajduje się w centrum miasta koło dworca PKP i PKS i innych centralnych miejsc transportu zbiorowego, zatem łączny czas dojazdu do proponowanych miejsc pracy i z powrotem nie przekracza 3 godzin. Przedłożone oferty pracy w [...] Sp.z o.o. oraz [...] Sp. o. nie spełniają zdaniem organu warunków, od których ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 2 ust. 1 pkt 16 uzależnia uznanie pracy za odpowiednią. Pierwsza oferta wymaga półrocznego doświadczenia w pracy na produkcji a skarżący nie posiada takiego doświadczenia, druga nie gwarantuje minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Organ podkreślił, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy skarżący potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy. Bezrobotnemu przedkłada się odpowiednią ofertę pracy, zgodnie z jego kwalifikacjami, uwzględnia się też stan zdrowia, czas i możliwość dojazdu do pracy. Zdaniem organu, cztery spośród sześciu przedłożonych skarżącemu w dniu 16.10.2012 r. ofert pracy spełniały wymogi odpowiedniej pracy. Odmowa przyjęcia pracy z powodu - jak podał skarżący w oświadczeniu z dnia 16.10. 2012 r. - "innych oczekiwań" jest w ocenie organu nieuzasadniona. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że wskazany przez skarżącego powód odmowy nie może zostać uznany za "uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadnioną przyczynę stanowią jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Skarżący jako powód odmowy podał, że praca nie odpowiada jego oczekiwaniom. Taka okoliczność w ocenie organu nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie może żądać przedłożenia propozycji pracy, które go interesują, a do których nie posiada odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych dokumentami, np. praca maszynisty pojazdów kolejowych. Powołując się na wyrok sądu administracyjnego organ wskazał, że przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać kwalifikacjom bezrobotnego, kwalifikacje muszą być "wystarczające". Ponadto, przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych. W związku z tym, że przedłożona skarżącemu w dniu 16.10.2012 r. oferta pracy odpowiadała kryteriom odpowiedniej pracy, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ pouczył skarżącego, że może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy po upływie okresu 180 dni od dnia utraty statusu osoby bezrobotnej. Brak statusu nie stanowi przeszkody w korzystaniu z ofert pracy i podjęciu zatrudnienia w przypadku znalezienia pracy. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od decyzji tej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędną wykładnię oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podał, że podtrzymuje zarzuty podniesione w odwołaniu, a ponadto podniósł, że decyzja potwierdza zamach na podstawowe swobody obywatelskie oraz narusza godność człowieka. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ten stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, ewentualnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi kontrola legalności zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ten właśnie sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził, by zaskarżona decyzja Wojewody D. naruszała przepisy prawa materialnego, bądź przepisy postępowania administracyjnego, a tym samym, by istniały w sprawie podstawy z wyżej powołanych przepisów prawa do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), którą to decyzją organ ten, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji wydanej w I instancji przez Prezydenta W. z dnia [...] 2012 r. o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 października 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z powyższego przepisu wynika, że uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może zatem mieć miejsce w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny, a zaproponowana praca była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego. Definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, jeśli uzasadniały odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wydając decyzje zaskarżonej treści organy rozpoznające sprawę w niczym nie uchybiły wyżej wskazanym przepisom prawa. W niczym także nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego, w tym także przepisom powołanym w skardze, których zarzut naruszenia skarżący podniósł. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 04.10.2012 r. i decyzją z dnia [...].2012 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 04.10.2012 r. Informację o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy skarżący podpisał w dniu 10.10.2012 r. Informacja zawierała pouczenie m.in. o treści art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 16.10.2012 r. przedstawiono skarżącemu propozycje pracy w K. P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., T. W. [...] Sp. z o.o., C. SA, [...] Sp. z o.o. Prawidłowo, mając na względzie ustawową definicję odpowiedniej pracy zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, organy ustaliły i przyjęły, że proponowana skarżącemu praca u wyżej wskazanych pracodawców spełnia ustawową definicję odpowiedniej pracy. Proponowana praca podlega ubezpieczeniu społecznemu, skarżący spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy, jak i umiejętności. Proponowane miejsca pracy znajdują się w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania skarżącego, a proponowane wynagrodzenie brutto u każdego z w/w pracodawców mieści się w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Oferta pracy w K.P.Sp. z o.o. na stanowisko pracownika porządkowego zawiera propozycję wynagrodzenia brutto w kwocie 1900,00 zł, proponowana praca w firmie S. Sp. z o.o. na stanowisko magazyniera fakturzysty zawiera propozycję wynagrodzenia w kwocie 1500,00 zł brutto plus premia, a oferta pracy w C. SA na stanowisko młodszego specjalisty ds. monitoringu i windykacji zawiera propozycję wynagrodzenia brutto w kwocie 1500,00 zł - 1700,00 zł plus prowizja. Proponowane wynagrodzenie brutto spełnia ustawowy wymóg co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Także oferta pracy w T.W. [...] Sp. z o.o. na stanowisko negocjatora telefonicznego spełnia definicję odpowiedniej pracy określonej w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, lecz w tym przypadku pracodawca zobowiązał się do zawarcia umowy o pracę na czas określony z kandydatem, którego zaakceptuje. Niespornym w sprawie jest, że skarżący nie przyjął przedstawionych propozycji pracy. W złożonym w dniu 19.10.2012 r. oświadczeniu jako powód odmowy podał, że przedłożone propozycje nie odpowiadają jego oczekiwaniom. Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika również, że skarżący został pouczony, zgodnie z art. 9 k.p.a., że w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z ustaleń tych wynika również, że odmowa w niniejszej sprawie jest drugą odmową przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Prawidłowo zdaniem Sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę przyjęły, że odmowa przyjęcia przez skarżącego proponowanej pracy, która była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, była odmową bez uzasadnionej przyczyny. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów rozpoznających sprawę, że wskazany przez skarżącego powód odmowy przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią, nie może zostać uznany za "uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadnioną przyczynę stanowią jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Skarżący jako powód odmowy podał, że praca nie odpowiada jego oczekiwaniom, a ten powód w świetle tego, co powiedziano wyżej, nie może być uznany w stanie faktycznym niniejszej sprawy za "uzasadnioną przyczynę" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Dodać należy, że skarżący nie przedłożył żadnego zaświadczenia o przeciwwskazaniach do wykonywania określonej pracy w związku z czym uznać należy, że stan zdrowia skarżącego pozwala na wykonywanie proponowanej pracy. Prawidłowo w tej sytuacji organy rozpoznające sprawę na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozbawiły skarżącego statusu bezrobotnego. Trafnie też organ rozpoznający sprawę zauważył, że skarżący nie może żądać przedłożenia propozycji pracy, która go interesuje, a do której wykonywania nie posiada odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych dokumentami, np. oczekiwanej przez niego pracy maszynisty pojazdów kolejowych. Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nawet nie muszą wprost odpowiadać kwalifikacjom bezrobotnego. Kwalifikacje do wykonywania proponowanej pracy muszą być "wystarczające". Trafnie zauważa organ rozpoznający sprawę, że przedłożenie bezrobotnemu konkretnej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych. Okoliczność ta jednak nie czyni uzasadnioną odmowę przyjęcia proponowanej pracy. W świetle powyższego decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, organy rozpoznające sprawę uczyniły zadość zarówno przepisowi art. 7, art. 8, art. 77 § 1, jak i art. 80 k.p.a. albowiem dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który oceniły, w niczym nie naruszając art. 80 k.p.a., a zajęte stanowisko w sprawie uzasadniły zgodnie z wymogiem art. 107 § k.p.a. Skoro zatem zaskarżona decyzja w niczym nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.