IV SA/Wr 16/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. decyzją z dnia [...]Nr [...], wydaną na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J.J. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia 5 lipca 2013r., Nr 204/2013 o odmowie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów pobytu w schronisku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: W maju 2013 r. J.J. zwrócił się do organu pierwszej instancji o udzielenie pomocy finansowej na pokrycie kosztów pobytu w S. W toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji ustalił, że J.J. (lat 47) jest kawalerem przebywa w S. w S., korzystając tam z pomocy w naturze i pomocy usługowej. Ma wykształcenie zawodowe. Nie jest aktywny zawodowo. Jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy od 16 listopada 2011 r. (realizacja kontraktu socjalnego). Do PUP zgłasza się jedynie w wyznaczonych terminach, nie poszukuje pracy we własnym zakresie (informacja od strony). Ma zaburzenia osobowości i zachowania. Jest epileptykiem, przeszedł uraz głowy. Legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na czas określony do dnia 30 kwietnia 2015 r., z tego tytułu pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł. Za pobyt w schronisku ponosi częściową opłatę w wysokości 330 zł. Opisaną wyżej decyzją z dnia 5 lipca 2013r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania J.J. zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów pobytu w w/w Schronisku, podkreślając, że wnioskodawca nie wykazuje się aktywnym poszukiwaniem zatrudnienia we własnym zakresie. Niezależnie od pory roku nie podejmuje żadnych starań zmierzających do wyjścia z trudnej sytuacji życiowej, w szczególności takich, które miałyby Go usamodzielnić. Z orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wynika, że w/w posiada wskazania do pracy w warunkach chronionych, a zatem nie jest całkowicie niezdolny do podjęcia zatrudnienia. Potrzeba, o którą wnioskuje strona jest potrzebą regularną i przewidywalną występującą cyklicznie od kilku lat. Cecha regularności dyskwalifikuje ją jako wymagającą zaspokojenia za pomocą środków publicznych. Ponadto, organ wskazał, że przebywając w Schronisku strona ma zaspokojone podstawowe potrzeby bytowe (nocleg, wyżywienie - trzy posiłki dziennie, w tym jeden gorący oraz odzież). Z tego względu strona ma możliwość z pobieranego zasiłku stałego w wysokości 529 zł opłacić pobyt w Schronisku. W odwołaniu od tej decyzji J.J. wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o jej zmianę i przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztów pobytu w Schronisku, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że jego stan zdrowia legitymuje go do umieszczenia w domu pomocy społecznej, oraz, że zasiłek stały który pobiera, przysługuje z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Stąd, nietrafnym jest stwierdzenie organu, że może podjąć pracę zarobkową. Poza tym, posiadanie statusu osoby niepełnosprawnej oznacza, że jego potrzeby wykraczają poza potrzeby egzystencjalne, takie jak nocleg, żywność i odzież. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...]., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Tak rozumiana pomoc społeczna, w myśl przepisu art. 3 ust. 1 ustawy, wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zgodnie natomiast z ust. 4 art. 3 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ponadto, jak wynika z przepisów art. 8 ustawy, zasadą jest, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza ustawowo określonego kryterium, wynoszącego dla osób samotnie gospodarujących i osób w rodzinie, odpowiednio 542 zł i 456 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej -Dz. U. z 2012 r., poz. 823, w związku z art. 9 ust. 1 i 8 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy, tj. między innymi bezrobocia, bezdomności i niepełnosprawności, lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Stosownie zaś do art. 39 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1), w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Kolegium podkreśliło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż J.J. znajduje się w trudnej sytuacji życiowej spowodowanej niepełnosprawnością, bezrobociem oraz ubóstwem. Bycie w trudnej sytuacji życiowej z powodów wyżej wymienionych nie oznacza jednak, że zgłoszona przez stronę potrzeba, tj. przyznanie środków na pokrycie kosztów pobytu w Schronisku, powinna zostać zaspokojona w ramach środków pomocy społecznej. Z przepisów ustawy wynika bowiem, że nie każda trudna sytuacja życiowa jednostki (rodziny) uzasadnia udzielenie pomocy społecznej. Warunkiem przyznania pomocy społecznej jest bowiem stwierdzenie potrzeby odpowiadającej określonym cechom jakościowym, tj. po pierwsze, mieszczącej się w kategorii niezbędnych potrzeb bytowych, a po drugie, niemogącej być zaspokojoną przez wnioskującego w ramach posiadanych przez niego uprawnień, zasobów i możliwości. Oznacza to, że świadczenia z pomocy społecznej przysługują tylko wtedy, gdy ich przyznanie uzasadniają z jednej strony warunki materialne, a z drugiej nieporadność wnioskującego lub nieskuteczność podjętych przez niego działań. Dana potrzeba (niezbędna potrzeba bytowa) może zostać zatem zaspokojona przy współudziale środków z pomocy społecznej, jeśli nie może być zaspokojona z własnych środków wnioskującego (własnym jego staraniem). Zdaniem Kolegium, stan taki nie występuje w przedmiotowej sprawie. Strona utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 529 zł miesięcznie. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w S. w S., w którym korzysta z pomocy usługowej i rzeczowej. Pomoc ta, obejmuje nocleg, pełne wyżywienie i ubranie, i jako taka, zaspokaja podstawowe potrzeby wnioskującego. Środki, jakimi dysponuje strona wystarczają zatem na pokrycie opłaty miesięcznej z tego tytułu. W tym miejscu należy zauważyć, że strona zarówno na etapie postępowania wyjaśniającego, jak i odwoławczego nie przywołała żadnych okoliczności wskazujących, że poprzez uiszczenie z zasiłku stałego opłaty za pobyt w schronisku nie jest w stanie zaspokajać innych niezbędnych potrzeb bytowych, w tym związanych z jej stanem zdrowia (a więc nie może realizować recept, pokryć innych udokumentowanych kosztów leczenia, rehabilitacji, czy też opieki osób trzecich). Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że pobieranie przez stronę zasiłku stałego nie oznacza, że Odwołujący się jest faktycznie całkowicie niezdolny do pracy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r., Nr 127, poz.721 ze zm.), do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Przepis art. 37 ustawy posługuje się natomiast pojęciem "całkowitej niezdolności do pracy" w celu wyznaczenia grupy osób uprawnionych do tego świadczenia. Treść tego pojęcia dla potrzeb ustawy o pomocy społecznej ustawodawca wyjaśnia art. 6 pkt 1 zgodnie, z którym pod tym pojęciem należy rozumieć całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Odwołanie się zaś do zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, definicji niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, jak i treści orzeczenia, którym legitymuje się strona, w szczególności wskazania o możliwości wykonywania pracy zarobkowej w warunkach chronionych, dowodzi, że mimo pobierania zasiłku stałego strona nie jest całkowicie niezdolna do pracy. Mając na uwadze powyższe, Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, ani do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak na wstępie, równocześnie podkreślając, że przedmiotowa decyzja nie pozbawia strony możliwości ponownego ubiegania się o przyznanie wsparcia w formie zasiłku celowego Na marginesie Kolegium zauważyło, że nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji, iż zasiłek celowy może zostać przyznany wyłącznie na zaspokojenie potrzeb nieregularnych i nieprzewidywalnych, a więc potrzeb niewystępujących cyklicznie. Zdaniem Kolegium, ograniczeniem przyznania zasiłku celowego może być co najwyżej cykliczność udzielania wsparcia na daną potrzebę przy biernej postawie jednostki, która mając możliwości i predyspozycje, nie chce ich wykorzystać w zaspokajaniu potrzeb, przerzucając ciężar dostarczenia środków na ich pokrycie na organ. Stąd, cecha regularności potrzeby nie wyłącza automatycznie możliwości (współ)zaspokojenia jej za pomocą środków publicznych. Stanowisko Kolegium, z przyczyn wyżej podanych, nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na powyższą decyzję J.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, z ostrożności procesowej, odniósł się do zagadnień proceduralnych, tj. doręczenia decyzji i terminu na złożenie skargi oraz przesłanek merytorycznych i systemowych podważających prawidłowość zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał między innymi, że jego stan zdrowia, a to problemy ortopedyczno - motoryczne, neurologiczne, padaczka oraz neurologiczno - psychiczne, powodujące konieczność korzystania z pomocy osób trzecich, w związku, z którym ubiega się o skierowanie do domu pomocy społecznej - zdecydowanie odbiega od ustaleń wynikających z orzeczenia o niepełnosprawności i korespondującymi z nimi decyzjami administracyjnymi. Za bezzasadne uznał również wszelkie ustalenia organu co do jego bezczynności w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Ponadto Skarżący zakwestionował zasadność uwzględnienia w dochodzie zasiłku stałego. W tym kontekście wskazał na wyrok WSA w Warszawie (sygn.akt I SA/Wa 2242/13). W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący odniósł się do systemu zabezpieczenia społecznego jako funkcjonalnego fundamentu polityk społecznych w pojmowaniu wspólnoty (państwa i lokalnych wspólnot terytorialnych) oraz zadań wspólnoty, praw i obowiązków jej członków, odwołując się przy okazji tych rozważań do wyroku WSA w Łodzi, sygn.akt SA/Łd 1038/12. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Podzielić należy stwierdzenie organu odwoławczego, że zgodnie z art. 2 ust. 1 w/w ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest w myśl art.3 ust.1 w/w ustawy - wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nie oznacza to jednak, że pomoc społeczna ma zaspokajać wszystkie potrzeby i oczekiwania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Zwłaszcza, że jak powszechnie wiadomo - możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest opisana wyżej decyzja Kolegium z dnia [...] Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]Nr [...], który to organ powołując się m.innymi na przepis art.39 ust.1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów pobytu w Schronisku. Podstawową zatem kwestią jest udzielenie odpowiedzi, czy w świetle zgromadzonych materiałów, zasadnie odmówiono skarżącemu udzielenia pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na pokrycie kosztów pobytu w w/w Schronisku. Wskazać należy, że zgodnie z art. 39 ust. 1 w/w ustawy o pomocy społecznej , w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Użyty w przepisie zwrot "może" wskazuje na to, że zasiłek celowy nie ma charakteru obligatoryjnego, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że sam fakt spełniania ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej, regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Oznacza to, że organ obowiązany jest uwzględnić nie tylko sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, lecz także zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy. W myśl bowiem art. 3 ust. 4 i art. 4 omawianej ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a osoby korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast stałe dostarczanie środków utrzymania i zastępowanie osobistej aktywności osób w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt SK 15/01, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że pomoc społeczna jest ostatnim ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i ma charakter uzupełniający. Polityka udzielania pomocy przez państwo winna brać pod uwagę subsydiarny charakter pomocy w stosunku do aktywności samego zainteresowanego w staraniach o znalezienie i podjęcie pracy (publik.OTK 2001/8/252). W świetle powyższego przyjąć należy, że organ rozpoznający wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć zatem na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012r., sygn.akt I OSK 1742/11, LEX nr 1122879). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy oceniając proceduralną poprawność przeprowadzonego postępowania, a więc sam proces dochodzenia przez organy do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji opis tego procesu, że wydanie opisanych wyżej, a kwestionowanych przez skarżącego decyzji, poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, stąd podjęte rozstrzygnięcie nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach przyznanego organom uznania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie, nie przekroczyły granic uznania i właściwe uzasadniły decyzję, dogłębnie przy tym analizując sytuację skarżącego, zasadnie akcentując na przyznany i otrzymywany przez skarżącego z pomocy społecznej zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie, a który to zasiłek – wbrew zarzutom skarżącego, w myśl art.8 ust.3 ustawy o pomocy społecznej stanowi dochód. Wprawdzie sytuacja bytowa i osobista skarżącego jest trudna, tym niemniej organy orzekając w przedmiocie przyznania pomocy społecznej każdorazowo muszą uwzględniać - nawet mając do czynienia z obiektywnie istotnymi życiowo potrzebami – ograniczone środki finansowe, jakimi dysponują. Organy nie mogą zatem preferować potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza, zwłaszcza, że zasiłek celowy, a o który ubiega się skarżący – tak jak to już wyżej Sąd akcentował – nie ma charakteru obligatoryjnego i może być przyznany w sytuacjach w wyjątkowych – ściśle określonych. Podkreślić przy tym należy, że tak organy, jak i Sąd nie kwestionują, że skarżący na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2011r., sygn.akt IV U 294/10 zmieniającego orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia [...] [...] zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z równoczesnym orzeczeniem, że jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Zważyć przy tym należy, że zgodnie z art.3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r., Nr 127, poz.721 ze zm.), ustalone zostały trzy stopnie niepełnosprawności, a to : znaczny; umiarkowany i lekki. Istotny jest przy tym przepis art.4 ust.2 w/w ustawy, w myśl którego, do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że choć niewątpliwie skarżący jest osobą niepełnosprawną, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z orzeczeniem, że jest zdolny do pracy w warunkach chronionych, to w tych okolicznościach, nie można przyjąć, że skarżący jest osobą niezdolną do pracy. Sąd miał także na uwadze także i to, że skarżący mający status osoby bezrobotnej (str.14 kwestionariusza wywiadu środowiskowego), posiada także w stosownie do art.11 w/w ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - określone uprawnienia. I tak zgodnie z w/w art.11 ustawy, osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystać z usług lub instrumentów rynku pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.). Odwołać się w tym miejscu także należy, do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt SK 15/01, stwierdził, że pomoc społeczna jest ostatnim ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i ma charakter uzupełniający. Polityka udzielania pomocy przez państwo winna brać pod uwagę subsydiarny charakter pomocy w stosunku do aktywności samego zainteresowanego w staraniach o znalezienie i podjęcie pracy (OTK 2001/8/252). Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd podzielił przyjęta przez organy obu instancji argumentację, a tym samym i rozstrzygnięcia, nie stwierdzając przy tym przekroczenia granic uznania administracyjnego, ani innych naruszeń prawa, które mogłyby prowadzić do zakwestionowania zaskarżonych decyzji. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z Jego sytuacją osobistą, aczkolwiek bardzo istotne z Jego punktu widzenia, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. H.B.9.07.2014 r.