IV SA/Wr 168/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę. D. Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej we W. po rozpoznaniu odwołania bryg. G. C. od decyzji pełniącego obowiązki Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie uposażenia, decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. decyzją z dnia [...]r. odwołał bryg. G. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dniem [...]r. Od powyższej decyzji bryg. G. C. wniósł odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie dotyczącym daty odwołania ze stanowiska, ustalił nową datę odwołania ze stanowiska na dzień [...]r. i w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję czyniąc ją ostateczną. Powyższa decyzja jest ostateczna. Odwołanie bryg. G. C. z zajmowanego stanowiska nastąpiło z zachowaniem wymogów art. 13 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej również Kodeks Pracy dopuszcza odwołanie ze stanowiska zajmowanego na podstawie mianowania /art. 70 § 1 Kodeksu pracy/. W związku z mianowaniem bryg. G. C. z dniem [...]r. na stanowisko specjalisty /nr mianowania [...] z dnia [...]r./ zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę uposażenia. Powyższe następuje stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 33 tejże ustawy – który nakazuje z dniem mianowania – określenie wynagrodzenia. Wynika z tego, że organ I instancji postąpił prawidłowo wydając przedmiotową decyzję. Ustosunkowują się do podniesionego zarzutu dotyczącego uposażenia a w szczególności stanowiska służbowego, na podkreślenie zasługuje fakt, iż strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Ma to zastosowanie tylko do trzech przypadków tj.: - odwołanie ze stanowiska, na które był strażak powołany /nie mianowany/, a następnie mianowany na niższe stanowisko służbowe, - przeniesienia na niższe stanowisko służbowe z powodu orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia go na stanowisko równorzędne, - przeniesienie na niższe stanowisko z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne. Strażak przeniesiony z powyższych przyczyn, w nowym angażu powinien mieć określoną grupę uposażenia właściwą dla nowego stanowiska, natomiast powołując się na art. 89 ust. 1 ustawy o PSP należy mu zachować dotychczas posiadaną stawkę uposażenia, co znalazło w przedmiotowej sprawie zastosowanie wobec strony. Wniesienie skargi na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]r. Nr [...]nie stanowi przeszkody do wydania decyzji z dnia [...]r. w sprawie mianowania na stanowisko służbowe, a tym samym /zgodnie z zapisem ustawowym/ określenie uposażenia. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji nr [...]z dnia [...]r. D. Komendanta Wojewódzkiego PSP we W.. Zarzucił, że w oparciu o nieprawomocną decyzję nr [...]obniżono mu grupę osobistego zaszeregowania, co uważa za bezprawne. W odpowiedzi na skargę D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że decyzja nr [...]jako wydana przez organ II instancji, stosownie do art. 16 par. 1 kpa jest ostateczna. Wniesienie skargi do WSA na decyzję [...] z dnia [...]r. nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji Nr [...]– będącej przedmiotem skargi. Ponieważ skarżący prawomocnie został mianowany na stanowisko służbowe specjalisty, równocześnie należało określić uposażenie /a co najmniej zasady jego ustalenia – art. 33 pkt 4 ustawy z 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej/, co też organ I uczynił decyzją z dnia [...]r. Nr [...]. Nie można podważać prawidłowości przypisania skarżącemu grupy [...] uposażenia, gdyż grupa ta jest przypisana do stanowiska specjalisty, co wynika z rozp. MSWiA z dnia 21 sierpnia 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. Nr 94 poz. 575 ze zm./ załącznika nr 2 tabeli 1 poz. 94. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153 poz. 1270/. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Decyzją ostateczną z dnia [...]r. Nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej G. C. został odwołany ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S.. Natomiast od dnia [...]r. został mianowany na stanowisko specjalisty w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. /decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. utrzymano w mocy decyzję Nr [...]z dnia [...]r. D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W./. Kolejną decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymaną w mocy decyzją Nr [...]z dnia [...]r. D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W., ustalono skarżącemu wynagrodzenie. Decyzje te zostały oparte na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. Nr 94, poz. 575 ze zm./ i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. z 2002, Nr 147, poz. 1230 ze zm./. Przepis ten stanowi, że "Strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego." Porównanie treści decyzji ustalającej skarżącemu jako Komendantowi PPSP w S. składniki wynagrodzenia z decyzją ustalającą te składniki na stanowisku specjalisty pozwala przyjąć, iż rozstrzygnięcie kwestionowane w tym zakresie przez skarżącego odpowiada prawu. Zresztą i w wywodach skargi brak do tego stosownego odniesienia. Zarzut w niej zawarty sprowadza się w istocie rzeczy do niemożności rozstrzygnięcia w tym zakresie przed uprawomocnieniem się aktu mianowania. Trudno jednakże byłoby skutecznie przyjąć, iż rozstrzygnięcie w zakresie mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalenia nowego wynagrodzenia są związane ze sobą w ten sposób, jak to przedstawia skarga. Przecież składniki wynagrodzenia na nowym stanowisku służbowym mogły się znaleźć równie dobrze w jednym akcie a niezależnie od tego przepisy regulujące te kwestie nie czynią zależności między ustaleniem wynagrodzenia a prawomocnością aktu mianowania. Niezasadnie też G. C. zarzuca, iż bezpodstawnie obniżono mu grupę zaszeregowania bowiem [...] grupa uposażenia jest przypisana do stanowiska specjalisty, co wynika z załącznika nr 2 tabeli 1 poz. 94 do rozporządzenia MSWiA z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Mimo jednak takiego ustalenia skarżącemu grupy uposażenia cyt. unormowanie prawne z art. 89 ust. 1 wyżej powołanej ustawy stanowi gwarancję, iż przenoszony na inne stanowisko służbowe nie traci przez określony czas dotychczasowego wynagrodzenia. Z tych względów skargę jako nieusprawiedliwioną należało oddalić, na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.