IV SA/Wr 170/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2025 r. nr 1/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława z dnia 4 grudnia 2024 r. nr 45/2024. Przedmiotem skargi R. Ł. (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) jest decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 21 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa w Oławie z dnia 4 grudnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Wnioskiem z dnia 27 listopada 2024 r. strona wystąpiła do Nadleśniczego Nadleśnictwa w Oławie z wnioskiem o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej: - informacji na temat wszystkich nagród pieniężnych, jakie w 2024 r. otrzymali – Nadleśniczy Nadleśnictwa Oława oraz jego Zastępca w związku z pełnioną funkcją, z jednoczesnym podaniem – daty przyznania nagrody, wskazania za co została ona przyznana oraz wysokości każdej z nagród. W decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa Oława odmówił udostępnienia żądanej we wniosku informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). W treści tej decyzji organ uzasadniał, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Innymi słowy, pytanie o informacje dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam. Objaśnił, że żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego pracownika bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę ) premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, czyli ciężarów publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Zasadność zajętego w sprawie stanowiska organ uzasadniał odwołaniem się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2623/19 którego fragmenty przytoczył w uzasadnieniu decyzji. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca wskazał na wagę transparentności i jawności życia publicznego. Stwierdził, że ma prawo uzyskać żądane informacje na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniósł nadto o "wyłączenie ze sprawy i od analizy środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława" jego zastępców , sekretarzy oraz wszystkich pozostałych pracowników nadleśnictwa w Oławie. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję z dnia 4 grudnia 2024 r. Jak argumentował w uzasadnieniu tej decyzji, katalog informacji podlegających udostępnieniu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zawarty jest w art. 6 tej ustawy. Zgodnie z przywołaną normą, udostępnianiu podlegają informacje dotyczące m.in. majątku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.). W ocenie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, w przesłance tej nie mieszczą się informacje objęte treścią wniosku albowiem złożony wniosek w istocie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie - oznaczonej z imienia i nazwiska. Dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam i wobec tego należało orzec, jak na wstępie. Podobnie jak w w decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r., przedstawioną argumentację poparto odwołaniem się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 10 lipca 2020 r. I OSK 2623/19 którego fragmenty przytoczono w uzasadnieniu decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji wyrażając przekonanie, że prawo do uzyskania żądanych informacji wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zdanie 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w w ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznej zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące Skarb Państwa zgodnie z odrębnymi przepisami. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 27 listopada 2024 r. strona wystąpiła do Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, opisanej szczegółowo przez Sąd w tzw. części historycznej uzasadnienia. Wypada w tym miejscu odnotować, że nadleśniczy jest podmiotem reprezentującym Skarb Państwa zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. przepisami ustawy o lasach. Sytuacja prawna nadleśniczego została ujęta w art. 35 ustawy o lasach, w którym wyszczególniono kompetencje nadleśniczego w generalnym zakresie przyznanym przez tę ustawę. Jak również wynika z akt sprawy, podmiot zobowiązany nie udostępnił stronie wnioskowanych informacji orzekając o odmowie ich udostępnienia w decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r. wydanej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 i 17 u.d.i.p. Stanowisko organu pierwszej instancji podzielił Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wydając w dniu 21 stycznia 2025 r. decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r. W ocenie Sądu, w sprawie nie było podstaw prawnych do ograniczenia dostępu do informacji publicznej w powołaniu na ochronę prawa do prywatności. Powołany w podstawie prawnej decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r. przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ pierwszej instancji zastosował wybiórczo, tj. poprzestał jedynie na zdaniu pierwszym tego przepisu, który stanowi, że: "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Organ pominął zdanie drugie tego przepisu, w myśl którego: "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa." Tymczasem, to właśnie zdanie drugie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. miało kluczowe znaczenie dla kierunku rozpoznania wniosku. Niewątpliwie, co wynika z treści decyzji z dnia 4 grudnia 2024 r., przy podejmowaniu decyzji o odmowie udostępnienia stronie informacji objętych treścią żądania wniosku, organ pierwszej instancji kierował się argumentacją przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, której fragment zawarł w uzasadnieniu prawnym decyzji. Organ pierwszej instancji nie dostrzegł jednak, że wspomniany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł mieć bezpośredniego zastosowania w sprawie z uwagi na odmienność stanu faktycznego. Nadto również, że w wyroku z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 431/19 od którego skargę kasacyjną organu oddalił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 2623/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zwrócił uwagę, że z przepisu tego wynika, że prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne nie podlega ochronie w zakresie dotyczącym informacji mających związek z pełnieniem tych funkcji. To rozróżnienie w zakresie treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze i drugie ma tymczasem zasadnicze znaczenie z punktu widzenia zasadności wydania w sprawie przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Należy bowiem wyraźnie rozróżnić sytuację normowaną treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze tego przepisu od sytuacji objętej regulacją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie drugie. Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, treść wniosku z jakim wystąpił skarżący domagając się udostępnienia mu informacji na temat wszystkich nagród pieniężnych jakie w 2024 r. otrzymali – Nadleśniczy Nadleśnictwa Oława i jego zastępca w związku z pełnioną funkcją (z jednoczesnym podaniem: daty przyznania każdej nagrody, informacji za co została przyznana nagroda, informacji o wysokości każdej z nagród) podpadała pod hipotezę art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Regulacja art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Sygn. akt IV SA/Wr 170/25 wyraźnie stanowi, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Sąd orzekający w sprawie nie ma wątpliwości, że zarówno Nadleśniczy Nadleśnictwa Oława jak i jego zastępca są osobami do których odnosi się zdanie drugie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek Sądu w tym zakresie został poprzedzony analizą przepisów ustawy o lasach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk, stopni służbowych oraz zasad wynagradzania w Służbie Leśnej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 2000). Nadto również, analizą regulaminu organizacyjnego Nadleśnictwa Oława, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 8/2024 r. Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława z dnia 15 marca 2024 r., znak sp. N.0210.15.2024. W kwestii samej przesłanki osoby pełniącej funkcję publiczną lub mającej związek z pełnieniem funkcji publicznej należy wskazać, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 304/17 ). Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, z powołanego orzecznictwa wynika, że sądy administracyjne skłaniają się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną, nie ograniczając tej przesłanki tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz uznając, że przesłanka ta odnosi się do każdej osoby mającej związek z realizacją zadań publicznych. Powyższe stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym. Niewątpliwie, stanowisko Nadleśniczego oraz jego zastępcy nie należy do tych ostatnich. Charakter stanowiska Nadleśniczego oraz jego zastępcy wynika z analizy poniższych uregulowań prawnych. Odwołując się do wybranych przepisów ustawy o lasach należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust.1 i 2 ustawy o lasach, Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych; 2) regionalne dyrekcje Lasów Państwowych; 3) nadleśnictwa; 4) inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawne Przepis art. 45 ustawy o lasach stanowi z kolei, że w Lasach Państwowych tworzy się Służbę Leśną. Do Służby Leśnej zalicza się pracowników zajmujących się: 1) sprawami zarządu lasami będącymi w zarządzie Lasów Państwowych; 2) prowadzeniem gospodarki leśnej i ochroną lasów; 3) zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa leśnego i ochrony przyrody oraz wykonywaniem innych zadań w zakresie ochrony mienia; 4) sprawami nadzoru, o którym mowa w art. 5, w razie powierzenia takiego nadzoru. Warto w tym miejscu dodać, że w piśmiennictwie Służbę Leśną definiuje się jako wyodrębnioną grupą pracowników Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, decydujących o wykonywaniu zadań Lasów Państwowych i zajmujących się ochroną lasów (por. Daria Danecka, Wojciech Radecki w komentarzu do art. 45 ustawy o lasach. Komentarz, wyd. IV, Opublikowano: LEX/el. 2024) Co ważne, z treści § 2 pkt 3 it. a i b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk, stopni służbowych oraz zasad wynagradzania w Służbie Leśnej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 2000), wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art 49 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach , wynika, że do stanowisk wchodzących w skład Służby Leśnej zalicza się w nadleśnictwie – nadleśniczego i zastępcę nadleśniczego. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy o lasach stanowi, że pracownicy Służby Leśnej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają z ochrony prawnej, przewidzianej w przepisach prawa karnego dla funkcjonariuszy publicznych [...]. Zdania i kompetencje nadleśniczego reguluje art. 35 ustawy o lasach. Na szczególną uwagę zasługuje ustęp 1 art. 35 tej ustawy, który stanowi, że Nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności nadleśniczy: 1) reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania; 2) kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych; 2a) bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych; 2c) inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa; 3) ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa; 4) organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego. Zadania i kompetencje Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława oraz jego zastępcy (a zatem podmiotów do których wprost odnosi się treść wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2024 r.), określa regulamin organizacyjny Nadleśnictwa Oława (dalej jako: regulamin organizacyjny), stanowiący załącznik do zarządzenia nr 8/2024 r. Nadleśniczego Nadleśnictwa Oława z dnia 15 marca 2024 r., znak sp. N.0210.15.2024. Zgodnie z § 4 tego regulaminu organizacyjnego (pomieszczonym w Rozdziale II zatytułowanym "Struktura organizacyjna Nadleśnictwa"), Nadleśnictwem kieruje nadleśniczy, który jest zwierzchnikiem wszystkich pracowników nadleśnictwa (ust. 1). Nadleśniczy kieruje nadleśnictwem na zasadzie jednoosobowego kierownictwa i ponosi za nie odpowiedzialność, a także reprezentuje nadleśnictwo na zewnątrz (ust. 2). Do składania oświadczeń woli w zakresie działania nadleśnictwa uprawnieni są: a) nadleśniczy, b) zastępca nadleśniczego i inni pracownicy na podstawie udzielonych im przez nadleśniczego pełnomocnictw (ust. 3). Zgodnie z § 20 ust. 3 regulaminu organizacyjnego, Nadleśniczy swoje obowiązki wykonuje przy pomocy zastępcy nadleśniczego. W myśl § 15 ust. 2 regulaminu organizacyjnego, jeżeli nadleśniczy nie może pełnić obowiązków służbowych, zakres zastępstwa pełnionego przez zastępcę nadleśniczego obejmuje wszystkie zadania i kompetencje nadleśniczego, poza obowiązkami zastrzeżonymi do wyłącznej kompetencji nadleśniczego. Przy czym, zgodnie z ust. 3 § 15 regulaminu, zastępca nadleśniczego może pełnić obowiązki nadleśniczego zastrzeżone do jego wyłącznej kompetencji w oparciu o udzielone pełnomocnictwo. Zgodnie z § 20 ust. 2 regulaminu organizacyjnego, zakres kompetencji i odpowiedzialności Nadleśniczego wynika z : a) art. 35 ustawy o lasach oraz § 22-24 Statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6.12.1994 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej w PGL Lasy Państwowe ( Dz. U. nr 134, poz. 692 z późniejszymi zmianami ), c) innych norm prawnych określających regulacje związane z jednoosobowym zarządzaniem nadleśnictwem. Przepis § 20 ust. 4 i ust. 5 regulaminu organizacyjnego wymienia zakres kompetencji Nadleśniczego, przy czym ust. 5 reguluje kwestie należące do wyłącznej właściwości Nadleśniczego. Zadania realizowane przez zastępcę Nadleśniczego wymienia § 21 regulaminu organizacyjnego. Z przedstawionej analizy prawnej wynika w ocenie Sądu niewątpliwy wniosek, że zarówno Nadleśniczy Nadleśnictwa Oława, jak i jego zastępca są osobami wpisującymi się w omówione wyżej pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne. Objęte treścią wniosku z dnia 27 listopada 2024 r. informacje mają zaś związek z pełnieniem tych funkcji, albowiem treść wniosku dotyczy nagród pieniężnych wypłaconych jakie w 2024 r. zostały wypłacone Nadleśniczemu Nadleśnictwa Oława i jego zastępcy "w związku z pełnioną funkcją". Przy czym uzupełniająco trzeba odnotować, że zapytanie wniosku dotyczyło kwestii związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Odmowa udostępnienia stronie wnioskowanych informacji w powołaniu na ograniczenia z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze nie miała zatem uzasadnienia prawnego z uwagi na wyłączenie przewidziane w zdaniu drugim tego przepisu. Niezrozumiałe jest przy tym powołanie w postawie prawnej decyzji z dnia 21 stycznia 2025 r. przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W realiach kontrolowanej sprawy wnioskowana przez stronę informacja nie została zakwalifikowana jako informacja publiczna przetworzona a strona nie była wzywana do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Brak jest zatem podstaw prawnych do powołania się na ten przepis w podstawie prawnej odmowy udostępnienia stronie wnioskowanej informacji publicznej. Stwierdzając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), co w konsekwencji skutkowało także naruszeniem prawa procesowego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sadowych albowiem skarżący na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV SPP/Wr 163/25 uzyskał zwolnienie o kosztów sądowych. Po myśli art. 153 p.p.s.a., ocena prawna Sądu jest wiążąca w toku ponownego rozpoznania sprawy. Zalecenia co do kierunku ponownego rozpoznania sprawy wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku .