IV SA/Wr 175/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy al. [...] w W. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy al. [...] w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Powyższym postanowieniem Inspektor Sanitarny uznał za nieuzasadnione zażalenie skarżącego z dnia 11 grudnia 2013 r. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w sprawie załatwienia w ustawowym terminie wniosku o unieruchomienie zakładu oraz cofnięcie zatwierdzenia Zakładu Usług Cateringowych Party Serwis "[...]" położonego w W. przy al. [...] i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W postanowieniu zawarte zostało pouczenie, iż nie służy na nie zażalenie. W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podzielił Sąd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie kończy ono postępowania, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 19646). Znajduje to potwierdzenie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., który wyraźnie stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i pkt 3 powołanego przepisu). Zaskarżone do Sądu postanowienie z dnia 9 stycznia 2014 r. niewątpliwie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych wyżej postanowień. Co więcej, organ orzekający zawarł w nim prawidłowe pouczenie o niesłużącym od niego zażaleniu. Z kolei, przedmiot postanowienia bez wątpienia świadczy o jego incydentalnym charakterze. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.