IV SA/Wr 178/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 i art. 30 a ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP z 21 listopada 1967 r. (Dz. U. z 2002r. Nr 21, poz. 2003r. ze zm.) oraz rozp. MON z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) i rozp. MON z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.) po przeprowadzeniu badań lekarskich M. S. rozpoznała u niego wygojone złamanie nasady dolnej kości przedramienia lewego z następowym ograniczeniem zakresu ruchów czynnych nieznacznie upośledzające sprawność § 75 p 2, 2) dawno przebyte, wygojone złamanie trzonu obojczyka lewego. § 32 p 1, 3) zez zbieżny naprzemienny § 11 p 2. Określiła zdolność do służby wojskowej na podstawie Rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) zał. Nr 1 - Grupa I Kat. A. Zdolny do służby wojskowej. W uzasadnieniu wskazała, że powyższych ustaleń skład orzekający dokonał na podstawie analizy przedstawionej dokumentacji, oceny lekarzy specjalistów oraz bezpośredniego właściwego badania lekarskiego. Od powyższego orzeczenia odwołanie wniósł poborowy. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - uznanie, że złamanie nasady przedramienia lewego jest wygojone i nieznacznie upośledza sprawność, a skutkiem tego zakwalifikowanie prawne - błędną kwalifikację i zastosowanie § 32 pkt 1 przy uznaniu, że złamanie trzonu obojczyka lewego jest dawno wygojone i tym samym nie zostawiło skutków, gdy w rzeczywistości ogranicza możność pełnych ruchów - błędną kwalifikację posiadanego zeza naprzemiennego jako nienaruszającego prawidłowość postrzegania przy pominięciu innych schorzeń mających znaczenie dla prawidłowej oceny spostrzegawczości; oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia w szczególności: - naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób przyjęty z zasadami określonymi w art. 7 i 9 oraz 11 kpa. naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjśnienie wszystkich okoliczności faktycznych stanu zdrowia badanego, to jest zaniechanie dochodzenia prawdy obiektywnej przekroczenie granic swobodnego uznania, a także błędny w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, które spowodowały przyjęcie, że: odwołujący jest zdolny do służby wojskowej że doznane urazy zostały całkowicie wygojone, w sytuacji gdy nadal jest niesporny i ma problemy w poruszeniu lewą rękę braku przeprowadzenia pełnych badań lekarskich i ograniczenie się do wywiadu przyjęciu, że ustalono fakty bez dostatecznej do tego podstawy w materiale dowodowym - medycznym nietrafność przyjętych kryteriów oceny Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, uznanie, że jest w chwili obecnej niezdolny do odbycia zasadniczej służby wojskowej i posiada kategorię "B" lub "D" ogólnego stanu zdrowia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. S. od orzeczenia nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. z dnia [...] w sprawie uznania M.S. za zdolnego do czynnej służby wojskowej, na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 Ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, .§ 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 z późn. zm.) oraz § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podniosła, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w tej sprawie nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je mocy . W świetle przeprowadzonych dla potrzeb TWKL w P. badań lekarskich specjalistycznych (w tym dodatkowo specjalistycznego ortopedycznego w dniu 10 grudnia 2007 r.) nie wynika by aktualny stopień nasilenia zaburzeń ze strony narządu wzroku oraz układu ruchu upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie orzekanego w grupie I osób badanych za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. W tej sytuacji RWKL we W. stanęła na stanowisku, że dawno przebyte wygojone, z niewielkim zniekształceniem, złamanie trzonu obojczyka lewego z zaciągającą blizna po leczeniu operacyjnym tego złamania wygojone z niewielkim zniekształceniem i śladowym ograniczeniem ruchomości, złamanie kości promieniowej lewej, mieszczą się w zakresie pojęciowym - § 32 p. 1 i § 3 p. 2, § 75 p. 2 i § 77 p. 2 z zał. Nr 2 do rozp. MON z dnia 25 czerwca 2004 r. (D/A). Nr 151. poz. 1595 z późn. zm.) co przy stwierdzonym badaniem okulistycznym zezie zbieżnym naprzemiennym mieszczącym się w § 11 p. 2 z Zał. Nr 2 do w/w rozp. MON kwalifikuje do kategorii "A" zdolności do służby wojskowej. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja w postaci Historii Choroby z W. Centrum Ortopedii i Chirurgii Urazowej z P. (27 lipca - 3 sierpnia 2001 r.). karta informacyjna leczenia szpitalnego (15 czerwca - 16 czerwca 2006 r.). Historia Choroby z Poradni Ortopedii nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów jak i kwalifikacji orzeczniczej. TWKL w P. w niczym nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa a zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie specjalistyczne i zgromadzoną dokumentację medyczną zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie w Resorcie Obrony Narodowej przepisami prawnymi. W skardze na powyższe orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. poborowy zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności : naruszenie zasad zawartych w art. 7 i art. 77 kpa poprzez pominięcie w rozpoznawanym materiale dowodowym okoliczności i dowodów przemawiających na korzyść M. S., rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości w zakresie schorzeń - na niekorzyść dowołującego się i to bez przeprowadzenia specjalistycznych badań, brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego do wszystkich z zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu od decyzji organu I i II instancji, naruszenie art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie uzasadnienia orzeczenia w sposób zgodny z zasadami określonymi w art. 7-9 i 11 kpa przez pominięcie okoliczności i dowodów, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, przekroczenie granic swobodnego uznania administracyjnego, które w tym przypadku stało się dowolnością, 2. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, a przejawiające się w: ustaleniu, że w chwili obecnej jest zdolny do podjęcia zasadniczej służby wojskowej w kategorii A stanu zdrowia, przyjęciu, że doznane urazy zostały wyleczone w sytuacji gdy nadal pozostaje w leczeniu i ma kłopoty w poruszaniu lewą ręką, braku przeprowadzenia pełnych, kompleksowych badań lekarskich, a ograniczeniu się do oględzin i nieprawidłowej oceny posiadanej dokumentacji, braku wyjaśnienia sprzeczności między opiniami lekarzy prowadzących, a oceną lekarzy komisji lekarskiej wojskowej, przyjęciu za ustalone fakty bez dostatecznej ku temu podstawy w materiale dowodowym nietrafność przyjętych kryteriów oceny Wskazując na powyższe wniósł: uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uznanie i ż w aktualnym stanie zdrowia jest niezdolny do zasadniczej służby wojskowej, przy zakwalifikowaniu do kategorii " D" lub "B" stanu zdrowia. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 §1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.s.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy(lit. c). Zatem uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 zwanej dalej u.p.s.a. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej wydającymi decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do czynnej służby wojskowej i do pełnienia tej służby poza granicami ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zatem zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu właściwy organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). W myśl bowiem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a ocena dowodów aby nie przekształciła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ orzekający obowiązek zebrania całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że jest on zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r. SA/Lu 1921/93). Nadto jak wskazuje orzecznictwo, jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie kompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym ( wyrok SN z dnia 23 listopada 1994r. III ARN 55/94) W rozpatrywanej sprawie zadaniem wojskowych komisji lekarskich było ustalenie zdolności M. S. do pełnienia służby wojskowej, w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 wskazanego na wstępie rozporządzenia MON (Dz. U. Nr 151, poz 1595) orzekając o zdolności do czynnej służby wojskowej, wojskowe komisje lekarskie zaliczają jednocześnie daną osobę do jednej z kategorii zdolności do takiej służby, o których mowa w art. 30 a ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. (Dz. U. 2004 Nr 241, poz. 2416 ze zm.), według Wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa stanowiącego załącznik Nr 2 do rozporządzenia. Tym samym komisja orzekająca w pierwszej instancji na podstawie otrzymanej dokumentacji lekarskiej zakwalifikowała rozpoznane u skarżącego schorzenia zgodnie ze wspomnianym wykazem zaliczając do kategorii A bowiem, zdiagnozowane schorzenia wygojone złamanie nasady dolnej kości przedramienia lewego z następowym ograniczeniem zakresu ruchów czynnych nieznacznie ograniczające sprawność, dawno przebyte, wygojone złamanie trzonu obojczyka lewego i zez zbieżny naprzemienny - mieszczą się w zakresie pojęciowym kolejno § 75 p 2, § 32 p 1 i § 11 p 2 - co kwalifikowało skarżącego jako zdolnego do służby wojskowej w Grupie I badanych, kat. A. Nadto zgodnie z § 23 ust. 2 przywołanego rozporządzenia Wojskowa Komisja Lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby komisja ta może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować poborowego na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie, ustalono na podstawie niezbędnych badań lekarskich i po skompletowaniu wymaganej dokumentacji. W tym zakresie ustalenia poczynione w wyniku wykonanych badań znalazły swoje odzwierciedlenie w orzeczeniu zarówno komisji lekarskiej I jak i II instancji. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci dokumentacji, badań lekarskich nie budził wątpliwości; skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby budzić uzasadnione wątpliwości w zakresie ustaleń organów orzekających w sprawie. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które skutkowały w ocenie skarżącego wydaniem nieprawidłowego orzeczenia nie miały miejsca. Jak wskazano wcześniej organy, co wynika z treści uzasadnienia organu II instancji brały pod uwagę całość zebranej dokumentacji, w tym karty informacyjnej z leczenia szpitalnego i leczenia ambulatoryjnego. Uzasadnienie skargi choć obszerne nie wskazuje na czym polegają nieprawidłowości określenie w jej petitum. Nie wskazuje jakie okoliczności i dowody, które miały przemawiać na jego korzyść organy pominęły. Nie precyzuje zdarzeń, które w jego ocenie powodowały wątpliwości, które winny być usunięte na korzyść odwołującego się, a przede wszystkim, które dowody i okoliczności mają taki charakter. Skarżący nie wyjaśnia jakie badania specjalistyczne winny być przeprowadzone i co ma na myśli twierdząc, że należałoby usunąć wątpliwości, czego dotyczą wątpliwości. Podobnie jeśli idzie o twierdzenia skargi, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu. Tak samo należy ocenić zarzut dotyczący błędów w ustaleniach faktycznych. Skarżący w tej części mówi, ale nie precyzuje o jakie badania chodzi, dlaczego mają być przeprowadzone i na jaką okoliczność, na czym polega według skarżącego sprzeczność w ocenie lekarzy. Według Sądu, analizując całościowo dokumentację lekarską zgromadzoną przez komisję, nie można dopatrzeć się takiej sprzeczności. Z dokumentacji lekarskiej złożonej przez skarżącego, a dotyczącej złamania w czerwcu 2006 r. przedramienia lewego wynika, że leczenie zostało zakończone w sierpniu 2006 roku wpisem "stan idealny" . Po tym okresie następuje jeden wpis w marcu 2007 r., z którego wynika, że pacjent odczuwał dolegliwości bólowe i stwierdzono ograniczenie ruchowe. Z oceny lekarzy orzeczników wynika, iż ograniczona jest ruchowość lewej ręki i powyższy fakt co stwierdzono wyżej wynika również z Karty leczenia ambulatoryjnego. Lekarze orzecznicy stwierdzając powyższy fakt uznali jednak, że ograniczenie zakresu ruchów czynnych tylko nieznacznie upośledza sprawność. Tym samym zakwalifikowali ten stan do § 75 pkt 2 załącznika Nr 2 do omawianego rozporządzenia MON z dnia 24 czerwca 2004r. Brak jest podstaw do zakwestionowania tej kwalifikacji. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu który zaprzeczałby lub poddał w wątpliwość dokonaną przez lekarzy wojskowych ocenę stanu jego zdrowia. Brak jest jakiejkolwiek dokumentacji lekarskiej lub badań, które wskazywałyby na stan obojczyka lewego, określony przez skarżącego. Urazu tego poborowy doznał w 2001 r., jak wynika z przeprowadzonego z nim przez lekarzy wywiadu, w dniu 10 grudnia 2007 r.; do dnia wypadku z czerwca 2006 r. (złamania przedramienia lewej ręki) uprawiał sport motocyklowy, enduro. Niewątpliwe wymagał on sprawności ruchowej, a prowadzenie pojazdu dobrego wzroku. W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze mają charakter hasłowy, nie zostały poparte żadną istotną argumentacją ani dowodami. Natomiast organy I i II instancji przeprowadziły dokładne badania lekarskie. Były one wykonane przez lekarza ortopedę, wykonano także badania rentgenowskie. Wskazane w orzeczeniu - § 75 pkt 2 i § 32 pkt 1 załącznik Nr 2 do wymienionego wyżej rozporządzenia nie nakazują przeprowadzenia innych dodatkowych badań. W tych okolicznościach uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - w związku tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.