IV SA/Wr 180/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. , z dnia [...] r., nr [...] , uznając T. M. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i odmawiając przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższą decyzją Starosta Ś. na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 89, poz. 973) art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst. jednolit. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.), art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) uznał T. M. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10.06.2005 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 2095/02: - decyzji Wojewody D. z dnia [...] r, nr [...] , w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, - decyzji Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, - decyzji Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. - decyzji Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , w przedmiocie przyznania z dniem [...] r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100 % zasiłku dla bezrobotnych na okres od [...] miesięcy, - decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] , - decyzji Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , - decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzji Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że T. M. zgłosiła się do Powiatowego Urzędzie Pracy w Ś. w celu rejestracji w dniu [...] r., po okresie wykonywania pracy za granicą od [...] r. do [...] r. u pracodawcy zagranicznego, za który to okres nie odprowadziła składek na Fundusz Pracy (oświadczenie). Dalej strona przedstawiła świadectwa pracy za okres od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r., a także decyzje Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie, których ustalono, że w okresie od [...] r. do [...] r. pobierała zasiłek gwarantowany z pomocy społecznej i zakończyła jego pobieranie w związku z tym, że jej dziecko ukończyło 15 lat. Po dokonaniu rejestracji strona decyzją organu l instancji z dnia [...] r. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Decyzja z dnia [...] r. jako jedyna wydana w sprawie skarżącej nie została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Starosta Ś. decyzją z dnia [...] r. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z uwagi, iż nie zgłosiła się w wyznaczonym terminie na dzień [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia. Po utracie statusu bezrobotnego w związku z niestawieniem się w wyznaczonym terminie i niepowiadomieniem w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia strona dokonała kolejnej rejestracji w dniu [...] r. nie przedstawiając żadnych innych dowodów poza złożonymi przy poprzedniej rejestracji. Strona oświadczyła, że domaga się przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a swoje żądanie wywodzi z treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22.06.2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 973). W odwołaniu od tej decyzji T. M. wniosła o jej zmianę i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. oraz doręczenie decyzji. W uzasadnieniu podniosła, iż art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 973) stanowi, że prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych przysługuje osobom, które utraciły prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania od dnia [...] r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy są bezrobotne w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Art. 4 ust. 2 powyższej ustawy do osób, o których mowa w ust. 1 nie stosuje się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 1, w zakresie dotyczącym spełniania wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przysługującego bezrobotnemu, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Strona powołuje się na uchylone wyrokiem z dnia 10.06.2005 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 2095/02 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, decyzje Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., znak: [...] oraz decyzję Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , jako dowody na to, iż ukończenie przez dziecko 15 roku życia może być traktowane jako upływ okresu spowodowany maksymalnym pobieraniem gwarantowanego zasiłku okresowego z pomocy społecznej. Strona odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji podniosła, iż istnieje duża różnica między faktem utraty zasiłku okresowego z powodu ukończenia przez dziecko 15 roku życia a zawarciem związku małżeńskiego, czy też pobieraniem innego świadczenia z pomocy społecznej. Ukończenie 15 lat przez dziecko należy interpretować jako sytuację niezależną, nie pozostawiającą wyboru co do dalszych zdarzeń i nie niosącą innych korzyści materialnych. Natomiast zawarcie związku małżeńskiego, czy też pobieranie innego świadczenia z pomocy społecznej jest świadomym, celowym i niosącym za sobą konkretne skutki zdarzeniem. Nie można zatem traktować tych faktów analogicznie do sytuacji odwołującej się. Odwołująca powołując treść art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oświadczyła, że w dniu [...] r. nie została poinformowana o wejściu w życie ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez co jej sprawa we wcześniejszym postępowaniu została wadliwie załatwiona co potwierdzają zarówno decyzje Wojewody D. , jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt 4 II SA/Wr 2095/02. Zdaniem odwołującej uczyniono tak, gdyż z akt sprawy wiadomo było o utracie statusu osoby bezrobotnej przez odwołującą w dniu [...] r. w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w PUP. Fakt ten warunkował pobieranie zasiłku dla osób bezrobotnych na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy po odzyskaniu przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W przepisach prawa nie ma zapisu o tym, aby zasiłek ten przysługiwał ponownie na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Spowodowało to, iż "cały proceder" jest w "punkcie wyjścia", czyli w dniu odwołania od decyzji z dnia [...] r. Odwołująca wnosi, aby na mocy art. 6, art. 7 i art. 12 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz aby wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami doprowadzić do załatwienia sprawy. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu w Ś. w uzasadnieniu podając, że zgodnie z przepisem art. 151 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001) utraciła, moc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), ale przepis przejściowy art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, co ma zastosowanie w sprawie T. M. j. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22.06. 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 973) prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom, które utraciły prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 12.09.2001 r.), o ile w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy są bezrobotne w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z art. 4 ust. 2. ustawy do osób, o których mowa w ust. 1 nie stosuje się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w zakresie dotyczącym spełniania wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku. Wojewoda uznał, że nie jest sporne, że strona będąca w dniu [...] r. osobą bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w okresie od [...] r. do [...] r. pobierała gwarantowany zasiłek okresowy i zakończyła jego pobieranie, bo jej dziecko ukończyło 15 lat. W poprzednich decyzjach przyjęto, że w sformułowaniu "utraciła prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania" mieści się sytuacja, gdy osoba zakończyła pobieranie gwarantowanego zasiłku okresowego w związku z ukończeniem przez jej dziecko 15 lat. Wojewoda D. odnosząc się do tych decyzji przez niego wydanych z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r., znak: [...] oraz Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] r., nr [...] , w których przyjęto "ukończenie przez dziecko 15 roku życia jako upływ okresu spowodowany maksymalnym pobieraniem gwarantowanego zasiłku okresowego z pomocy społecznej" podał, że zostały one uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i wobec tego przyjęta w nich interpretacja przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22.06. 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 973) nie może zostać uznana za wiążącą, ponieważ sytuacja strony nie mieści się w powyższych przepisie. Chociaż słusznie strona wskazuje, że istnieje duża różnica między faktem utraty zasiłku okresowego z powodu ukończenia przez dziecko 15 roku życia a innymi sytuacjami powodującymi wcześniejsze zakończenie pobierania zasiłku gwarantowanego, a ukończenie 15 lat przez dziecko należy interpretować jako sytuację niezależną, nie pozostawiającą wyboru co do dalszych zdarzeń i nie niosącą innych korzyści materialnych, nie zmienia to oceny podstaw do nabycia prawa do zasiłku. Wojewoda uznał, że T. M. nie spełnia przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22.06. 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej warunków jak też w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dla przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie od [...] r. do [...] r. nie posiada wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku. Z tytułu [...] dni pracy za granicą odwołująca nie odprowadziła składki na Fundusz Pracy. Poza tym w powyższym okresie strona pobierała jedynie gwarantowany zasiłek okresowy od [...] r. do [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powołała się na okoliczności podniesione w odwołaniu. Wskazała, że spełnia warunek dotyczący upływu okresu pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego z pomocy społecznej, w zakresie czasu w jakim on miał nastąpić tj. od [...] r. do [...] r., a w przypadku skarżącej miało to miejsce w dniu [...] r. i jest to wg skarżącej najważniejsza przesłanka jakie stawia do spełnienia art. 4 ust. 1 ustawy. A fakt z jakiej przyczyny został utracony okresowy zasiłek gwarantowany nie odgrywa tak znaczącej roli. Dalej skarżąca wywodzi, że z w/w przepisu "w żaden sposób nie wynika, aby istniały inne warunki do spełnienia przez osoby ubiegające się o zasiłek dla bezrobotnych dotyczące długości pobierania okresowego zasiłku gwarantowanego z pomocy społecznej, czy też z jakich przyczyn miał nastąpić upływ okresu pobierania tegoż zasiłku". Istotne znaczenie dla sprawy ma ust. 2 powyższego art. 4, gdyż zabrania on stosowania art. 23 ust. 1 i 2 ustawy w stosunku do osób, o których mowa w ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten chroni bowiem osoby, które pobierały zasiłek niniejszy przez okres krótszy niż 365 dni. Następnie skarżąca podniosła, że organy administracji publicznej mają obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego w oparciu o art. 9 k.p.a. Organy czuwają, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielały im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wobec tego strona uważa, że nie wyjaśniono istnienia jej uprawnień. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej". Skargę nie można uznać za zasadną. Istota rozstrzygnięcia opiera się na ocenie prawidłowości zbadania przesłanek warunkujących nabycie przez skarżącą T. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca pobierała zasiłek gwarantowany z pomocy społecznej w okresie od [...] r. do [...] r. i zakończyła jego pobieranie w związku z tym, że jej dziecko ukończyło 15 lat. Następnie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna i decyzją organu l instancji z dnia [...] r. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z dnia [...] r. Starosta Ś. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z uwagi na to, że nie zgłosiła się w wyznaczonym terminie na dzień [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia. Po utracie statusu osoby bezrobotnej strona dokonała kolejnej rejestracji w dniu [...] r. nie przedstawiając żadnych innych dowodów poza przedstawionymi przy poprzedniej rejestracji. Strona oświadczyła, że domaga się przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a swoje żądanie wywodzi z treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22.06.2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 973). Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 89, poz. 973), prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom, które utraciły prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy są bezrobotne w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ust. 2 tego art. brzmi "do osób, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 1, w zakresie dotyczącym spełnienia wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przysługującego bezrobotnemu, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania". Skarżąca T. M. spełniła powyższy warunek uzyskania statusu osoby bezrobotnej, zaś nie spełniła kryterium co utraty prawa do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania od dnia [...] r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawodawca w art. 31 ust. 4a. ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 1998 r. Nr 64 poz. 414 ze zm.) postanowił, że "osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania, a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 - przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do dnia ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum, nie dłużej jednak niż do 15 roku życia, a od dnia 1 września 2001 r. nie dłużej niż do 16 roku życia z zastrzeżeniem ust. 4d. Prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego nie przysługuje w przypadku upływu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, do którego osoba uprawniona nabyła prawo w wyniku zaliczenia okresu pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego. Zasiłek przysługuje, jeżeli osoba uprawniona wystąpiła z wnioskiem o jego wypłatę nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych". Ust. 4b. art. 31 określa, że "gwarantowany zasiłek okresowy przysługuje przez okres do 36 miesięcy. Do okresu tego nie wlicza się okresu lub okresów jego zawieszenia". Należy przyjąć, iż skarżąca nie utraciła prawa do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania tj. 36 miesięcy art. 31 ust. 4b, a z powodu ukończenia przez jej dziecko 15 lat. Ustawodawca w art. 31 ust. 4a określił dyspozycję, że osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania, a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 - przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do dnia ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum, nie dłużej jednak niż do 15 roku życia. Istota sprawy sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy w ustawowym stwierdzeniu "utraty uprawnień do gwarantowanego zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania" mieści się sytuacja ukończenia przez dziecko 15 roku życia. Należy odpowiedzieć na to pytanie przecząco, gdyż element ten stanowi warunek określający istnienie uprawnienia do pobierania zasiłku gwarantowanego, a nie wskazanie czasu maksymalnego jego pobierania. Sąd nie podziela stanowiska strony, że organ I jak i II instancji nie udzielił jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek co mogło mieć istotny wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Trudno by było odnaleźć w decyzjach takie elementy, dyskusyjne jest ponadto, czy w ogóle można by je zakwalifikować, jako naruszające prawo. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jest bowiem bezsporny. Organy administracji udzielały stronie skarżącej informacji o obowiązujących przepisach wskazując je w swoich rozstrzygnięciach. Sąd nie stwierdził, iż organy administracji udzieliły błędnej informacji lub jej nie udzieliły, co miało by wpływ na zachowanie strony przynoszące w rezultacie niekorzystne dla niej skutki. Skarżąca nie wskazała konkretnie jakie działanie organów miało wpływ na naruszenie zasady obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 k.p.a.). Sąd uznał, że organ I jak II instancji wydając zaskarżone decyzje dokonały wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału, nie naruszając tym samym przepisów prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie.