IV SA/Wr 181/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Ś. stwierdził wygaśnięcie decyzji o przyznaniu A. K. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja zawierała pouczenie, że służy od niej prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Ś. W dniu 31 marca 2008 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Ś. skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji, podał m.in. że Komendant Powiatowy Policji w Ś. zaskarżoną decyzją stwierdził wygaśnięcie decyzji o przyznaniu mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 2005r. (Dz.U. nr 266, poz.2246), którym zmieniono rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 919). Wskazał, że znowelizowane rozporządzenie pozbawiło emerytów i rencistów policyjnych z dniem 1 stycznia 2006r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 953/07 stwierdził, że decyzja ta jest bezprawna, w związku z czym wnosi o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Ś. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi podał, że zaskarżona decyzja jest "prawomocna od trzech lat", bowiem skarżący nie złożył od niej odwołania do organu II instancji w trybie i terminie określonym w art. 129 k.p.a., mimo prawidłowego pouczenia zawartego w tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisów art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego i nie może zostać wszczęte dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane w postępowaniu administracyjnym środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępnie stronie, która chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Powołany na wstępie przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. W zaskarżonej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] zawarte zostało prawidłowe pouczenie o sposobie jej zaskarżenia, tj. że od decyzji tej przysługuje odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Skarżący mimo powyższego pouczenia, wniósł skargę do tut. Sądu, nie wyczerpując przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia. Wobec powyższego, stosownie do regulacji art. 58 § 1 pkt 6, p.p.s.a. , skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.