IV SA/Wr 187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu w sprawie ze skargi I. M. na niezgodne z prawem działania funkcjonariuszy Aresztu Śledczego we W. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. I. M. dalej skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na niezgodne z prawem działania funkcjonariuszy Aresztu Śledczego we W., waz z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę jako nie należącą do kognicji tut. Sądu na podstawie art. 58 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, należy wskazać, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony na podstawie art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 30 września 2014 r., II OZ 998/14, publ. LEX nr 1530922). O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., I OZ 329/14, publ. LEX nr 1473377). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie bowiem bezsprzecznie skarga złożona w tej sprawie nie należy do właściwości sądów administracyjnych i tym samym na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy, oddalając jego wniosek złożony w tym zakresie.