IV SA/Wr 190/18

|Sygn. akt IV SA/Wr 190/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 3 lipca 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r., sprawy ze skargi P. P., na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, , , oddala skargę w całości., , , | Przedmiotem skargi jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], uchylająca w części decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u P. P. i umarzająca postępowanie w części dotyczącej A Spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. oraz utrzymująca w mocy w pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 9 marca 2017 r. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u P. P. – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (pozycja 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Jak ustalono, zainteresowany w okresie od 13 sierpnia 1975 r. do 31 marca 1994 r. pracował jako monter instalacji sanitarnej w A Spółka z o. o. z siedzibą w L., wykonując montaż kanalizacji i wodociągów w głębokich wykopach budowlanych na terenie różnych zakładów pracy w narażeniu na hałas. W okresie od 1 kwietnia 1994 r. do 31 maja 1994 r. zainteresowany pracował jako monter instalacji sanitarnej w B Spółka z o. o. z siedzibą w L. w narażeniu na hałas urządzeń mechanicznych, w tym wiertarek udarowo-obrotowych oraz środowiska pracy. Następnie w okresie od 1 czerwca 1994 r. do 4 września 1994 r. zainteresowany pracował jako monter instalacji sanitarnej w C Spółka z o. o. z siedzibą w T. w narażeniu na hałas. W okresie od 5 września 1994 r. do 29 marca 2016 r. zainteresowany pracował w D S. A. Oddział [...] z siedzibą w L. na stanowiskach górniczych pod ziemią, ostatnio jako górnik strzałowy, w narażeniu na hałas, przekraczający normatywy higieniczne, ponieważ wielokrotność wartości NDN wynosiła od 0,94 do 18,85. Zainteresowany od kwietnia 2016 r. jest na emeryturze i nie pracuje zawodowo. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. w orzeczeniu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] nie stwierdził u zainteresowanego choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 Hz. W orzeczeniu wskazano, że wykonane w trakcie diagnostyki kilkakrotne badania wykazały obustronny ubytek słuchu typu czuciowo – nerwowego, manifestujący się podwyższeniem progu słuchu o wielkość 30,0 dB dla ucha prawego i 36,6 dB dla ucha lewego. Stwierdzona u zainteresowanego wielkość niedosłuchu obu uszu nie spełniła klinicznych kryteriów wymaganych do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] uznał, że stwierdzony u pacjenta na podstawie przeprowadzonej diagnostyki audiologicznej stan narządu słuchu nie spełnia jednoznacznie określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostyczno – orzeczniczych ze względu na wielkość niedosłuchu – obustronnie poniżej 45 dB. Podwyższenie progu słuchu, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz w kolejnych badaniach wyniosło: dla ucha prawego – 40 db, 36 dB i 33 dB, dla ucha lewego: 44 dB, 43 dB i 38 dB. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że właściwi do orzekania w zakresie chorób zawodowych są lekarze, spełniający wymagania kwalifikacyjne, określone w przepisach o służbie medycyny pracy. W rozpoznawanej sprawie warunki niezbędne do stwierdzenia choroby zawodowej nie zostały spełnione, ponieważ jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia wykluczyły możliwość rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez nieustosunkowanie się do wniosków strony, zawartych w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. i oparcie się na badaniach lekarskich przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy w S., których jakość i sposób przeprowadzenia strona kwestionowała. W piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. strona zarzucała, że badania przeprowadzono kilkukrotnie, a następnie wybrano wyniki najmniej korzystne dla strony. Badania przeprowadzono w sposób nierzetelny, niedokładny, pobieżny i niemiarodajny. W czasie badań podano dwukrotnie na uspokojenie tabletki Vavellium, powodujące senność. Według strony jest to niedopuszczalne. Ponadto strona przed przejściem na emeryturę miała problemy z uzyskaniem orzeczenia o zdolności do wykonywania pracy. W odwołaniu strona wskazała, że podanie środków psychoaktywnych powodowało zaburzenie świadomości i zakłócało prawidłowość badań, wymagających uwagi i skupienia. Według strony Powiatowy Inspektor Sanitarny mógł skierować stronę, nawet na jej koszt, na badania w innym ośrodku medycznym. Natomiast organ nie podjął żadnych dodatkowych czynności, zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości strony, co do sposobu przeprowadzenia badań. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części i umorzył postępowanie w części dotyczącej wymienionego w osnowie decyzji zakładu pracy oraz utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ odwoławczy, A Spółka z o. o. z dniem 28 grudnia 2017 r. została wykreślona z KRS- u i postępowanie w stosunku do Spółki należało umorzyć. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że dwie niezależne placówki medyczne rozpoznały u zainteresowanego wielkość niedosłuchu poniżej 45 dB, co nie daje podstaw do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Wydane orzeczenia lekarskie zostały poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia odwołującego się oraz analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco uzasadnione i wyjaśniają wszelkie wątpliwości. Natomiast organ wydający decyzję kieruje się oceną stanu zdrowia zainteresowanego, wyrażoną w orzeczeniu lekarskim. Orzeczenie to jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów k.p.a. ma charakter opinii biegłego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że pismo strony z dnia 29 grudnia 2017 r. zostało załączone dopiero do odwołania strony. Natomiast jakość i sposób prowadzenia badań przez jednostkę orzeczniczą nie stanowi o wadliwości orzeczenia lekarskiego, albowiem odnosi się do merytorycznych kwestii, co do których ani odwołujący się ani organ nie mogą się wypowiadać. To lekarz ma kwalifikacje odpowiednie do rozpoznania choroby zawodowej i to on decyduje o tym, jakie badania są niezbędne, w jakim zakresie i jak mają zostać przeprowadzone. Bez opinii uprawnionych placówek służby zdrowia bądź sprzecznie z nimi, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej. Stanowiska obu jednostek orzeczniczych są spójne i prowadzą do wniosku, że obserwowana wielkość ubytku słuchu u zainteresowanego obustronnie poniżej 45 dB nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 107 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezbadanie wszystkich dowodów mających wpływ na ustalenie stanu zdrowia skarżącego. Skarżący argumentował, że w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. złożył zastrzeżenia do przeprowadzonych badań w S. Badania te były nierzetelne oraz przeprowadzone u strony pod wpływem działania silnych środków uspokajających, co miało istotne znaczenie dla wyniku badań. Zastrzeżenia te potwierdziło badanie lekarskie przeprowadzone w marcu 2018 r. na okoliczność utraty 60 % słuchu w celu dobrania aparatu słuchowego. Pominięcie zastrzeżeń strony i dopuszczenie dowodu z nierzetelnych badań lekarskich miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Powiatowy Inspektor Sanitarny mógł skierować wnioskującego, nawet na jego koszt, na badania lekarskie w innym ośrodku. Natomiast Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił zastrzeżeń skarżącego co do sposobu przeprowadzonych badań i nie zwrócił się do właściwych organów. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kodeks pracy w art. 2351 stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Stosownie do art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia m. in. sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Uregulowania tego rozporządzenia stały się podstawą rozstrzygnięć organów inspekcji sanitarnej. Przepis § 2 rozporządzenia stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych mają pierwszeństwo przed stosowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, o której mowa w § 5 ust. 2, to jest m. in. do poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Co istotne, jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Pracownik (i tylko pracownik, nie zaś pracodawca), badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, w razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności. Przepis ten nie wprowadza zatem hierarchii dowodów przez przyznanie prymatu jednej czynności dowodowej nad inną. W świetle wskazanych przepisów, wydając decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka pozytywnych elementów jednocześnie, tj. rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Wystąpienie wszystkich tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Organ orzekający wydaje decyzję kierując się opiniami medycznymi zawartymi w orzeczeniach lekarskich, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Orzeczenie to jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter opinii biegłego. Powinno zatem być wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że organ inspekcji sanitarnej nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia chorego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Natomiast sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować dokonane przez niego ustalenia faktyczne, co prowadzi do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z powodu wydania w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że organy sanitarne, opierając się na stanowisku zajętym przez uprawnionych lekarzy, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę. Postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Właściwy Państwowy Inspektor Sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczął postępowanie kierując pracownika na badanie do właściwej jednostki orzeczniczej w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. W sprawie zebrano dostateczny materiał dowodowy, sporządzono karty oceny narażenia zawodowego pracownika, wydano orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie budzą wątpliwości, są jednoznaczne, rzetelne i obiektywne. Wydane zostały na podstawie właściwie sporządzonej analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej. Orzeczenie lekarskie DWOMP z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 Hz, zostało wydane w oparciu o przeprowadzone kilkukrotnie specjalistyczne badania audiometryczne skarżącego i konsultacje laryngologiczne. Badania te wykazały obustronny ubytek słuchu typu czuciowo – nerwowego, polegający na podwyższeniu progu słuchu o wielkość 30,0 dB dla ucha prawego i 36,6 dB dla ucha lewego. Stwierdzono, że pacjent słyszy szept uchem prawym z odległości 3 m, a uchem lewym z odległości 2 m. Opierając się na wynikach powyższych badań DWOMP uznał, że z uwagi na wielkość niedosłuchu obu uszu nie spełnia klinicznych kryteriów wymaganych do rozpoznania choroby zawodowej. Również Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, po obserwacji klinicznej zainteresowanego w Klinice IMPiZŚ od 12 listopada do 17 listopada 2017 r., nie znalazł podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej. Pod uwagę wzięto wyniki przeprowadzonych badań audiologicznych i konsultacji laryngologicznej. Podwyższenie progu słuchu w kolejnych badaniach wyniosło dla ucha prawego – 40 dB, 36 dB, 33 dB, a dla ucha lewego – 44 dB, 43 dB, 38 dB. Wykonana trzykrotnie audiometria tonalna wykazała ubytki słuchu obustronnie, szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, typowe dla zaburzeń odbioru. Wynik audiometrii impedacyjnej wskazuje na czuciowo – nerwową lokalizację uszkodzenia narządu słuchu obustronnie. Wyniki pozostałych badań potwierdzają odbiorczy charakter uszkodzenia narządu słuchu. Stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, ponieważ stwierdzony na podstawie przeprowadzonej diagnostyki audiologicznej stan narządu słuchu u pacjenta nie spełnił jednoznacznie określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostyczno – orzeczniczych ze względu na wielkość niedosłuchu – obustronnie poniżej 45 dB. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego należy wyjaśnić, że nieuzasadniony jest zarzut pominięcia przez organ pierwszej instancji zastrzeżeń skarżącego do sposobu przeprowadzenia badań lekarskich w IMPiZŚ w S. sformułowanych w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismo to zostało załączone przez stronę do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a więc dopiero po wydaniu decyzji i otrzymaniu odwołania organ pierwszej instancji miał możliwość zapoznania się z treścią tego pisma. Pomimo, że w piśmie tym strona zaznaczyła, że dotyczy ono zawiadomienia o zebranym materiale dowodowym z dnia 14 grudnia 2017 r., to na piśmie tym brak jest prezentaty organu pierwszej instancji, poświadczającej złożenie pisma przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji w dniu 15 stycznia 2018 r. Nieuzasadniony jest również zarzut pominięcia przez organ drugiej instancji zastrzeżeń skarżącego, dotyczących przeprowadzenia badań lekarskich przez IMPiZŚ w S. po podaniu, jak twierdzi skarżący, środka uspokajającego o nazwie Vavellium. Należy zaznaczyć, że ani skarżący ani też organ inspekcji sanitarnej ani też sąd administracyjny nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej. O rodzaju i sposobie prowadzonych badań medycznych przez jednostkę orzeczniczą decydują posiadający stosowną wiedzę medyczną i wymagane przepisami prawa kwalifikacje lekarze orzecznicy. Należy też zauważyć, że jednostki orzecznicze obu instancji zgodnie stwierdziły, że podwyższenie progu słuchu u skarżącego jest obustronnie niższe niż 45 dB. Na prawidłowość rozstrzygnięć organów obu instancji nie wpływa również dokumentacja załączona przez stronę do skargi. Orzeczeń wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze nie może podważyć, służące innym celom, zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne – aparaty słuchowe z dnia 10 stycznia 2018 r., w którym wskazano na "niedosłuch powyżej 60 dB" (bez podania częstotliwości audiometrycznych), audiogram z dnia 10 stycznia 2018 r. sporządzony przez akustyka – specjalistę protetyki słuchu, wyniki audiometrii tonalnej z dnia 5 stycznia 2018 r. i z dnia 7 marca 2018 r., opatrzone jedynie pieczęcią osoby prowadzącej sprzedaż aparatów słuchowych, jak również faktura zakupu aparatów słuchowych z dnia 15 marca 2018 r. Poza tym dokumenty te zostały sporządzone po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu rozstrzygnięć przez organy obu instancji. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy sanitarne w sposób należyty ustaliły stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość wymaganiom art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 k.p.a., a uzasadnienia decyzji organów zostały sporządzone zgodnie z art. 107 k.p.a. W świetle prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.