IV SA/Wr 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi G. L. sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania spółce zaświadczenia o pomocy de minimis I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. G. L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. pismem z dnia 3 listopada 2009r. zwróciła się do Burmistrza Miasta L. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż udzielona pomoc na zakup serwera IBM Blade na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12 e, f - rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych, w związku z § 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, jest pomocą de minimis. Jako podstawę prawną swojego wniosku wskazała art. 5 ust. 3 i 3 c ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Wskazała, uzasadniając zasadność żądania, na okoliczności istotne dla sprawy, między innymi, że status zakładu pracy chronionej utraciła 15 kwietnia 2005r. ale zachowała możliwość zatrzymania środków zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej. Środki z tego funduszu po utracie statusu pracy chronionej zostały wydatkowane na Indywidualne Programy Rehabilitacji, pomoc indywidualną osobom niepełnosprawnym i inne. Dniem udzielenia pomocy jest dzień wypłaty/wpłaty na konto ZFRON różnicy pomiędzy uzyskanymi środkami, a poczynionymi przez pracodawcę wydatkami. Przedstawiła też zestawienie wydatków, daty poniesienia pomocy i kwoty wnioskowanej pomocy w PLN i EURO. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta L. na podstawie art. 306 c w zw. z art. 306 a § 2 oraz art. 306 b § 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1995r. – Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) odmówił spółce wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że wniosek nie mógł być pozytywnie rozpatrzony gdyż stosownie do treści art. 306 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w przypadkach, o których mowa w art. 306 a tejże ustawy, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeśli idzie o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. G.L. sp. z o.o. zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 nie korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w związku z przyznaniem statusu zakładu pracy chronionej i nie występuje w ewidencji podatku od nieruchomości tutejszego organu podatkowego jako zakład pracy chronionej. W takiej sytuacji Burmistrz Miasta L. wydaje na podstawie art. 306 c Ordynacji podatkowej postanowienie o odmowie wydania przedmiotowego zaświadczenia o żądanej treści. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca. Na podstawie art. 219 kpa, art. 306 c Ordynacji podatkowej zarzucił: - naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu, - niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, - niewłaściwe zastosowania i interpretację przepisów – i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Stwierdził, że w swoim rozstrzygnięciu organ pominął postanowienia ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2007r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz postanowienia przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie delegacji ustawowej. Podniósł, że wydawanie zaświadczeń jest uregulowane przynajmniej przez dwa akty prawne – Ordynację podatkową oraz Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 2 Ordynacji podatkowej, przepisy tej ustawy stosuje się - do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe (§ 1 pkt 1), opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych (§ 1 pkt 3), spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych (§ 1 pkt 4). Pomoc publiczna nie mieści się w żadnej z podanych powyżej kategorii spraw. Stwierdził, że pomocy publicznej udzielają nie tylko organy podatkowe ale również wszelkie inne instytucje publiczne, które nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej. Nie do zaakceptowania wydaje się w związku z powyższym wniosek, że zaświadczenia o udzieleniu pomocy publicznej wydawane byłyby na podstawie dwóch różnych aktów prawnych: Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego. Na poparcie powyższej tezy, wg wnioskodawcy, przemawiają również postanowienia ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którą: " podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 191, poz. 1411 i Nr 245, poz. 1775);" Jak wyjaśniono we wniosku skarżący był zakładem pracy chronionej i korzystał ze zwolnienia z podatków. Skoro zakłady pracy chronionej uzyskują pomoc publiczną w postaci zwolnienia od podatku, w tym przypadku podatku od nieruchomości, konieczne jest określenie jej wysokości. W dalszej części odwołania skarżący omówił merytorycznie powyższą kwestię. W końcowej części wywodów podniósł, że skarżącemu nie dano uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu, czym naruszono zasady Kodeksu postępowania administracyjnego jak i Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. postanowieniem z dnia 1 [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu zażalenia uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji stwierdził, że Burmistrz Miasta L. rozpoznając wniosek żalącego się zastosował przepisy Ordynacji podatkowej, chociaż sprawa nie należy do spraw z zakresu prawa podatkowego. W sprawie o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. 2004 nr 123. poz.1291 ze zm.) znajdują bowiem zastosowanie przepisy Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1060 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000,nr 98, poz. 1071 ze zmianami). Wskazał, że przedstawione wyżej stanowisko jest zbieżne z poglądami wyrażonymi w orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2006 roku, I SA/Gd 907/05 ; wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2008 roku. II GSK 391/08. Zacytował uzasadnienie powyższych wyroków, w których wskazano, że "zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), regulującym zakres przedmiotowy ustawy - Ordynacja podatkowa, przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetowych oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe (§ 1 pkt 1), opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych (§ 1 pkt 3), spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych (§ 1 pkt 4). Pomoc publiczna nie mieści się w żadnej z podanych kategorii spraw. Nie jest podatkiem, opłatą ani inną należnością budżetową. Pomoc publiczna udzielana choćby w formie ulgi podatkowej wynikającej z aktu normatywnego nie może być również zdaniem Sądu, traktowana jako sprawa z zakresu prawa podatkowego. Inne są bowiem funkcje, cele, zakres, odrębny tryb udzielania pomocy publicznej. Sprawą z zakresu prawa podatkowego będzie wydawanie zaświadczeń w sprawach wymienionych w art. 2 § 1 pkt 1 i pkt 3 Ordynacji podatkowej, ale nie będzie nią wydawanie zaświadczeń z zakresu udzielania pomocy publicznej. Ponadto analiza przepisów Działu VIIIa (Zaświadczenia) Ordynacji podatkowej, prowadzi do wniosku, że zaświadczenia o pomocy de minimis nie mieszczą się w rodzajach zaświadczeń określonych w tych przepisach. Ordynacja podatkowa zawiera kazuistyczne uregulowania dotyczące zaświadczeń, w art. 306 d - art. 306 i wymienia się bowiem poszczególne ich typy i choć art. 306a Ordynacji podatkowej stanowi ogólną podstawę do ich wydawania to w żadnym z przepisów Działu VIIIa i wydanym do Ordynacji podatkowej rozporządzeniu wykonawczym (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe) nie wymienia się zaświadczeń z zakresu pomocy publicznej. Podniósł, że pomocy publicznej udzielają nie tylko organy podatkowe ale również wszelkie inne instytucje publiczne, które nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej. Nie do zaakceptowania wydaje się w związku z powyższym sytuacja, w której zaświadczenia o udzieleniu pomocy publicznej wydawane byłyby na podstawie dwóch różnych aktów prawnych Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, do zaświadczeń wydawanych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis, w zakresie w nim nieuregulowanym, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd o stosowaniu do wyżej wymienionych zaświadczeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wyraził również S. Szuster w komentarzu do art.5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. "Należy jedynie przypomnieć, iż przepis art.5 ust.2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej stanowi realizacje postanowień zawartych w art.3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) numer 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Powołany wyżej przepis prawa nakłada na podmioty określone w art.2 pkt 12 w/w ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (wide B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarza, Warszawa 2000, s. 733)". Organ II instancji wskazał, że podziela wyżej zaprezentowane stanowisko i wskazuje, że skoro organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, tym samym zasadnym jest uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenia prowadzonego w niewłaściwym trybie postępowania pierwszej instancji, stosownie do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważył też, że umorzenie postępowania nie oznacza, że sprawa została definitywnie załatwiona. Wniosek spółki winien być rozpoznany we właściwym trybie. Skargę na powyższą decyzję złożyła G.L. spółka z o.o. Wniosła w niej o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej umorzenia postępowania pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego stanu sprawy stwierdziła, że w myśl art. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. Skarżący miał prawo do merytorycznego rozpoznania jego wniosku i rozstrzygnięcia. Przepis prawa materialnego nie pozwala uznać, iż brak jest sprawy administracyjnej stanowiącej przedmiot postępowania. Przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się do obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania. Umorzenie postępowania pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., umieszczone w sentencji, zdaniem skarżącego nie znajduje uzasadnienia i winne być uchylone, tym bardziej, że zostało wydane wbrew żądaniom skarżącego. Prawdą jest, że Kolegium w swym uzasadnieniu zwraca uwagę, że "Nadal rozpatrzeniu podlega wniosek Spółki z dnia 3 listopada 2009r. ". Skarżący mimo upływu 4 miesięcy nadal oczekuje na wydanie spornego zaświadczenia, a organ korzystając z umorzenia nie wydaje spornego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 151 poz. 1069 ze zm.) zadaniem sądów administracyjnych jest badanie legalności zaskarżonych decyzji i innych aktów administracyjnych. Decyzja jest zgodna z prawem – legalna – o ile nie narusza w istotny sposób prawa materialnego i przepisów procedury. Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 151 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Powołany ostatnio przepis daje sądowi możliwość badania, choć nie jest to przedmiotem skargi, czy decyzja organu jest trafna, to jest, czy wniosek skargi należy rozważać w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, czy też ma oprzeć się na innej podstawie prawnej. Kwestią dalszą jest merytoryczne rozważenie czy wniosek skargi może być pozytywnie rozstrzygnięty. Przypomnieć należy, że strona wniosła o wydanie zaświadczenia o udzielenie pomocy de minimis przywołując okoliczności faktyczne uzasadniające jej wniosek. Mianowicie fakty, że była zakładem pracy chronionej, status ten utraciła w 2005r. Jednakże, zgodnie z art. 33 ust. 7 b ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej przy zachowaniu minimum 25% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych spółka zachowała możliwości zatrzymania środków zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej. Wskazała również na jakie cele wydatkowała środki z FRON, daty poniesienia pomocy i kwoty wnioskowanej pomocy. Istotnie, podane okoliczności oraz określony w art. 2 zakres przedmiotowy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.), który mówi, iż przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetowych oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe, opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, spraw z zakresu prawa podatkowego, innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych – jednoznacznie wskazują, że powołana ustawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, tym samym przepisy w niej zawarte, a dotyczące wydawania zaświadczeń. Przypomnieć w tym momencie też należy, że organ I instancji odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia z uwagi na to, że przepisy powołanej ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Podstawowy akt prawny, który ma zastosowanie w sprawach dotyczących pomocy publicznej to ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2008, Nr 93, poz. 585 ze zm.). W art. 5 ust. 3, stanowi ona, że podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stanowiące, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Orzecznictwo Sądów Administracyjnych wypracowało pogląd, akceptowany również przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że sprawy o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż udzielana pomoc publiczna jest pomocą de minims nie należą do spraw z zakresu prawa podatkowego. W sprawie o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z 30 września 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, znajdują zastosowanie przepisy Działu VII k.p.a. (wyrok NSA z dnia 17 października 2008r., II SGK 381/08) wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 listopada 2006r., I 517/Gd 907/05). Powyższe rozważania dają podstawę do uznania, iż zarzuty odwołania, a także rozważania organu II instancji w tym przedmiocie są trafne. Organ I instancji zastosował niewłaściwe przepisy i nie rozpoznał sprawy merytorycznie; tę okoliczność podniósł organ II instancji wskazując, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku G. L. spółka z o.o. było prowadzone w niewłaściwym trybie, w związku z powyższym uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie wskazując na art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten w § 1 stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zatem wynika z niego jednoznacznie, iż podstawą do zastosowania powołanego przepisu jest stwierdzenie, że postępowanie w danej sprawie jest bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość oznacza "że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, w wobec tego nie można wydać decyzji, załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005, str. 485). Niewątpliwie, taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Uchybienie organu I instancji polegało na zastosowaniu niewłaściwych przepisów w oparciu, o które odmówiono wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ II instancji podkreślił, że sprawa zainicjowana wnioskiem wskazanej spółki, nie została zakończona i powinna być rozpoznana we właściwym trybie. Tym samym skoro nie ma elementu bezprzedmiotowości postępowania rozumianego w sposób przedstawiony wyżej, a doszło do uchybienia w przedmiocie zastosowania prawa, organ II instancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania. Decyzja organu I instancji winna być zatem uchylona jako wadliwa. W tym też zakresie zarzuty skargi są trafne. Ustawodawca w art. 138 w § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego mówiąc o rodzajach decyzji odwoławczych w części dotyczącej uchylenia decyzji stanowi, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie. § 2 tego przepisu dopuszcza również takie rozstrzygnięcie, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Analizując powyższy przepis należy stwierdzić, że żądanie zawarte w skardze w zakresie uchylenia części sentencji rozstrzygnięcia w zakresie umo-rzenia postępowania nie może być uwzględnione – albowiem, co wskazano wyżej, po myśli powołanego art. 138 Kodeks postępowania administracyjnego nie może pozostawać w obrocie prawnym decyzja organu II instancji uchylająca decyzję organu I instancji – bez merytorycznego rozstrzygnięcia lub przekazania do ponownego rozpoznania sprawy (umorzenie postępowania, co wskazano wyżej, nie było zasadne). W tych okolicznościach należało uchylić decyzję organu II instancji w całości, jak również decyzję organu I instancji. Uchylenie decyzji organu II instancji, wobec braku merytorycznego rozpoznania wniosku przez organ I instancji powodowałoby pozbawienie strony dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego zagwarantowanego w art. 78 Konstytucji RP i art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 151, poz. 1071 ze zm.) orzekł jak wyżej.