IV SA/Wr 194/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art.39 ust. 1, ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.), art. 7 ust. 2 art. 54 ust. 1, 2, 3, 4, 7 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210 poz. 2135 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmawiającą potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej dla L. F.. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskami L. F. z dnia 19 października, 5 listopada oraz 10 grudnia 2007 r. o potwierdzenie jego prawa do świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych . Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w uzasadnieniu decyzji pierwszo instancyjnej przywołał brzmienie przepisu art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo. Wskazał dalej, że zgodnie z ust. 3 cytowanego art. 54 decyzja ta wydawana jest po przedłożeniu dokumentów potwierdzających: posiadanie obywatelstwa polskiego, zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskie, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego; stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej; stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Organ I instancji stwierdził , że odmowa wnioskowanej pomocy nastąpiła w związku z nieuzasadnionym brakiem współpracy w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, w trakcie którego ustala się sytuację rodzinną, dochodową, mieszkaniową, zdrowotną, zawodową i majątkową osoby ubiegającej się pomoc. Stwierdził dalej, że wnioskujący o pomoc jako miejsce przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wskazał budynek Dworca Głównego PKP we W. (ul. M. P.), peron 3. Tymczasem faktu zamieszkiwania strony na peronie 3 dworca nie potwierdzają funkcjonariusze Regionalnej Straży Ochrony Kolei oraz pracownicy socjalni organu, którzy kilkakrotnie weryfikowali złożone przez stronę oświadczenia w tym zakresie, wizytując teren Dworca Głównego. Według organ pierwszej instancji oświadczenia strony, z których wynika, że miejscem jej pobytu jest każde miejsce, w którym aktualnie przebywa , a nocuje na klatkach schodowych, w pustostanach, strychach lub mieszkaniach znajomych, adresów których nie chce ujawnić, jest zachowaniem, uniemożliwiającym zebranie danych niezbędnych dla udzielenia pomocy w ramach świadczeń regulowanych ustawą o pomocy społecznej. W ocenie organu pomocowego brak współdziałania uniemożliwia zebranie informacji pozwalających na stwierdzenie , ze wnioskujący nie jest w stanie przezwyciężyć trudniej sytuacji życiowej wykorzystując własne zasoby. Nadto Dyrektor MOPS we W. ustalił , ze strona od dnia 7 września 2007 r. do dnia 25 października 2007 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, tracąc jednocześnie status osoby bezrobotnej z dniem 26 października 2007 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia zatrudnienia. Organ administracji powołał się na przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazując na to , że miedzy innymi brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudniej sytuacji życiowej, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia przez osobę bezrobotną mogą stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia. Podkreślił , że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są wstanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W ocenie organu zachowania strony wskazują na to , że nie wykorzystuje on własnych możliwości i uprawnień. Według organu wskazane okoliczności powodują, że nie jest możliwe objęcie strony Indywidualnym Programem Wychodzenia z Bezdomności, którego realizacja opiera się na współpracy. Natomiast brak zameldowania na pobyt stały nie przesądza o bezdomności danej osoby. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na to , że strona nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego możliwość wykorzystywania adresu Dworca Głównego PKP do własnych celów, natomiast PKP nie widzi możliwości dostarczania stronie przesyłek adresowanych na adres ul. M. P. . W końcowych motywach decyzji pierwszo instancyjnej organ ponowił propozycję udzielenia L. F. pomocy w formie rzeczowej polegającej na udzieleniu schronienia i kąpieli w placówkach pomocowych, abonamentu na ciepłe posiłki w stołówce Caritas, skierowaniu po odzież do PCK Lu PKPS. W odwołaniu od decyzji L. F. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, bowiem w jego opinii brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przed wydaniem decyzji – zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej- stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem odwołującego w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77 poz. 672) wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby albo w miejscu pobytu. Przywołując regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz kodeksu postępowania cywilnego oraz kodeksu cywilnego, a także treść kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, wywiódł że w przypadku osoby bezdomnej, która nie ma żadnego miejsca zamieszkania lub pobytu wywiad środowiskowy może być przeprowadzony w siedzibie organu administracji. W jego ocenie brak współpracy wynika z działania organu pomocowego, który odmawia przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego. Dodatkowo podniósł, że ustawa o pomocy społecznej przewiduje pokrywanie wydatków na świadczenia zdrowotne w całości lub części również dla osób bezdomnych, co jego zdaniem wynika z art. 39 ust. 3 i art. 49 ust. 8 ustawy, objętym Indywidualnym Programem wychodzenia z bezdomności. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), w myśl którego dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osoby niebędącej ubezpieczonym jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Decyzję taką wydaje się m. in. po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, stwierdzeniu spełnienia kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz po wykluczeniu okoliczności, o których mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego dysproporcji pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, można odmówić świadczenia. Ponadto powołując art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej stwierdził, że poza ustaleniem potrzeby, warunkiem przyznania m. in. zasiłku celowego jest nieprzekroczenie kryterium dochodowego ustalonego dla osoby samotnie gospodarującej. Przytoczył ustawową definicję dochodu , wynikającą z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej , wedle której za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony. W tym zakresie na podstawie oświadczeń strony ustalił , że we wrześniu 2007 r. nie osiągnęła ona żadnego dochodu, natomiast w październiku 2007 r. uzyskała dochód w wysokości 180 zł. Zdaniem organu odwoławczego z przepisu art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wynika, że przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego jest obligatoryjnym elementem postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o potwierdzeniu prawa do tych świadczeń. Rodzinny wywiad środowiskowy, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672), przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Miejsce zamieszkania, to konkretna miejscowość w znaczeniu administracyjnym oraz jednocześnie miejsce faktycznego przebywania osoby, któremu towarzyszy jej wola pobytu w danej miejscowości. Miejsce zamieszkania, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest tożsame z miejscem zameldowania, czyli kategorią wyznaczoną dla celów ewidencji ludności W przypadku braku miejsca zameldowania, miejscem właściwym dla przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego powinno być zatem miejsce faktycznego pobytu osoby lub rodziny. Jako miejsce, w którym można by przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy strona wskazała peron 3. na Dworcu Głównym PKP we W. przy ul. M. P. . Z uwagi na to, że wskazane przez nią miejsce przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego było nietypowe, organ pierwszej instancji podjął działania w celu ustalenia, czy istotnie zamieszkuje ona na peronie 3 Dworca Głównego PKP we W. Jak wskazał organ odwoławczy kontrole terenu Dworca Głównego PKP we W, przeprowadzane przez funkcjonariuszy SOK w dniach 30 października 2007 r., 7 listopada 2007 r., 13 listopada 2007 r., 21 listopada 2007 r., 29 listopada 2007 r. oraz 12 grudnia 2007 r. nie potwierdziły pobytu L. F. w tym miejscu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sposób niebudzący wątpliwości wykluczono, że L. F. zamieszkuje lub na stałe przebywa we wskazanym organowi miejscu. Wobec tego brak podania przez stronę faktycznego miejsca zamieszkania lub pobytu, uniemożliwiło organowi pierwszej instancji podjęcie działań w celu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji ,że w sprawie wystąpiła podstawa do wydania decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej dla strony , albowiem nie podając faktycznego miejsca pobytu, uniemożliwiła ona organowi przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego i ustalenie swojej sytuacji majątkowej i dochodowej. W skardze na decyzję ostateczną L. F. podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu oraz zarzucił naruszenie przez organy obu instancji przepisów :art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, art. 6, art.7, art. 10 § 1,2,3,art. 12 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych z 1966 r. Ponadto w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 19 czerwca 2008 r. podniósł, że pracownicy socjalni nie zawiadomili go o dacie, godzinie oraz miejscu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy żywność, mieszkanie, odzież i obuwie, opieka lekarska, przejazdy komunikacją są niezbędne do zdrowia, życia i podjęcia zatrudnienia przez jednostkę. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi , podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazała, że zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych Państwa Strony tego paktu uznają prawo każdego do odpowiedniego poziomu życia dla niego samego i jego rodziny, włączając w to wyżywienie, odzież i mieszkanie, oraz stałego polepszania warunków bytowych. Opierając się na zasadzie dobrowolności, określają cele rozwojowe prawa socjalnego, mogące stanowić źródło konkretnych uprawnień w sposób pośredni, pod warunkiem konkretyzacji jego postanowień w aktach prawa krajowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę materialno - prawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – zwaną dalej ustawą o pomocy społecznej oraz art. 7 ust. 2 art. 54 ust. 1, 2, 3, 4, 7 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210 poz. 2135 ze zm.) Przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych regulujące zasady i procedurę wydawania decyzji potwierdzających prawo do świadczeń zdrowotnych ze środków publicznych wśród przesłanek warunkujących wydanie decyzji wymieniają przedłożenie dokumentów potwierdzających posiadanie obywatelstwa polskiego, zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także przeprowadzenie wywiadu środowiskowego; stwierdzenie spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i stwierdzenie braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Przytoczony przepis odwołuje się zatem do regulacji zawartych w ustawie o pomocy społecznej, nakładając jednocześnie na organ obowiązek zbadania przesłanek, których spełnienie jest konieczne dla uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, a więc wysokości dochodu (art. 8 ustawy o pomocy społecznej) oraz braku dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą na to , że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości (art. 12 ustawy o pomocy społecznej). :Powyższe przesłanki formalne i materialno-prawne, mogą być zgodnie z przepisem art. 54 ust. 11 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ustalane przez upoważnionego przez wójta (burmistrz, prezydenta) , kierownika ośrodka pomocy społecznej, który prowadzi z urzędu bądź na wniosek przedmiotowe postępowanie. Wnioskując a contrario stwierdzić należy, że brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek określonych w przepisie art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych uniemożliwia wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Innymi słowy organowi nie pozostawiono wyboru co do treści decyzji , lecz jest zobligowany do wydania decyzji o określonej ( czyli odmownej) treści . Przechodząc od tych uwag na grunt okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że rodzinny wywiad środowiskowy, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672), przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Brzmienie cytowanego przepisu jest jednoznaczne i nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych . Wskazać w tym miejscy należy ,że miejsce zamieszkania, to konkretna miejscowość w znaczeniu administracyjnym oraz jednocześnie miejsce faktycznego przebywania osoby, któremu towarzyszy jej wola pobytu w danej miejscowości. Przy czym miejsce zamieszkania, to konkretna miejscowość w znaczeniu administracyjnym oraz jednocześnie miejsce faktycznego przebywania osoby, któremu towarzyszy jej wola pobytu w danej miejscowości. zameldowania, W przypadku braku miejsca zameldowania, miejscem właściwym dla przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego powinno być zatem miejsce faktycznego pobytu osoby lub rodziny. (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., VSA 1496/00 LEX nr 54454 ). Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że skarżący jako miejsce stałego pobytu wskazywał adres przy ul. M. P. , czyli jak sam wyjaśniał peron 3 Dworca Głównego PKP we W., w tym też miejscu domagał się przeprowadzenia wywiadu środowiskowego – co wynika z jego licznych oświadczeń składanych w organie pomocowym. Pracownicy socjalni wielokrotnie podejmowali próby zweryfikowania miejsca pobytu skarżącego , co potwierdzają adnotacje urzędowe . Również relacja Komendanta Rejonu Straży Ochrony Kolei we W., zawarta w jego piśmie z dnia 30 listopada 2007 r., potwierdza , że funkcjonariusze SOK nie stwierdzili, jakoby skarżący przebywał na terenie Dworca Głównego. Zasadnie zatem organ pomocowy zakwalifikował zachowanie strony jako ,nacechowane brakiem woli współdziałania z organem, co w konsekwencji uniemożliwiło organowi administracji weryfikację informacji zawartych w jej oświadczeniach na temat wysokości uzyskiwanych dochodów, sytuacji rodzinnej, osobistej, a przede wszystkim kwestii miejsca faktycznego jej pobytu, bądź zamieszkiwania. Wobec tego trafnie organy uznały ,że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 54 ust. 2, ust. 3, ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych umożliwiające wydanie decyzji, o której mowa w wymienionym przepisie , a konsekwencji zasadnie odmówiły potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Natomiast nieuprawniony jest zarzut skarżącego, podnoszący fakt nie zawiadomienia go o dacie, godzinie oraz miejscu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Materiał aktowy sprawy przeczy temu twierdzeniu , bowiem wynika z niego , że pracownicy socjalni informowali skarżącego o konieczności uzgodnienia terminu i miejsca przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co potwierdza pismo organu pomocowego z dnia [...] r., Nr [...]. Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi nie można stwierdzić , że każdej osobie znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej przysługuje pomoc socjalna . W ustawie o pomocy społecznej ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej . Przepisu takiego nie zawiera ani ustawa o pomocy społecznej , ani Konstytucja RP ani powoływany przez skarżącego Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych . Ustawa zasadnicza stanowi jedynie o prawie do zabezpieczenia społecznego , a samo powołanie się na ten przepis nie jest wystarczającą podstawą do udzielenia świadczenia z pomocy społecznej . Wypada w tym miejscu zauważyć ,że w kwestii bezpośredniego zastosowania Konstytucji wypowiedział się Sąd Najwyższy , stwierdzając ,że art.32 ust.2 ( dotyczący zasady równości) i art.67 Konstytucji nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń o zasiłek stały z opieki społecznej ( por. wyrok z dnia 14 marca 2002r. III RN 141/01, OSNP 2002, nr 24 , poz.584) . Zakres uprawnień świadczeniobiorców wyznaczają głównie przepisy ustawy o pomocy społecznej , wydane na jej podstawie rozporządzenia oraz prawo miejscowe. Jedynie pośrednio wpływ na realizację uprawnień socjalnych jednostki mają ustawowo określone zadania administracji publicznej . Jednakże wyodrębnienie kategorii obowiązkowych zadań własnych gminy nie gwarantuje jednostce przyznania pomocy , ani nie stwarza podstaw prawnych dla niej do wnoszenia roszczeń w tym zakresie . Ostatecznie o zakresie uprawnień świadczeniobiorców przesądzają przepisy ustawy o pomocy społecznej. Podobnie przedstawia się kwestia stosowania w polskim porządku prawnym Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych Społecznych i Kulturalnych Państwa. Trafnie bowiem zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ,że wspomniany Pakt określa jedynie cele w zakresie pomocy socjalnej, a konkretyzacja określonych w tej dziedzinie uprawnień następuje w obszarze prawa krajowego Z kolei odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przedmiotem której ma być ocena czy żywność, mieszkanie, odzież i obuwie, opieka lekarska, przejazdy komunikacją są niezbędne do zdrowia, życia i podjęcia zatrudnienia przez jednostkę wyjaśnić należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, którego kontrola legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Konkludując powyższe uznać należy, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) .