IV SA/Wr 200/14

Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku D. Z. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W celu realizacji tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka we W. dnia [...] wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adw. K. P. Następnie pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. wyznaczona adwokat sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 22 października 2014 r. oddalającego skargę. Opinia ta została wysłana stronie skarżącej. Skarżąca pismem, złożonym w Sądzie w dniu 30 czerwca 2015 r., wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na pismo z dnia 22 lipca 2015 r. czy została sporządzona i wniesiona skarga kasacyjna, skarżąca pismem z dnia 1 sierpnia 2015 r. (złożonym w Sądzie 3 sierpnia 2015 r.) poinformowała, że nie może sama napisać pism, więc zwraca się ponownie o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, gdyż poprzedni podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w niniejszej sprawie, iż nie znajduje podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Skierowała też stosowne pismo do Rady Adwokackiej. W odrębnym piśmie, złożonym w Sądzie także dnia 3 sierpnia 2015 r., podtrzymała wniosek o wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu. Dodała również, że skontaktowała się z kancelarią adwokata [...], która została wyznaczona do sporządzenia pisma (skargi konstytucyjnej) do Trybunału Konstytucyjnego. W piśmie tym zapytała czy istnieje możliwość wyznaczenia w celu sporządzenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie adwokata, który został ustanowiony w odrębnym postępowaniu przez Sąd Rejonowy celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Powyższy wniosek skarżącej, zawarty w dwóch pismach, które wpłynęły do Sądu w dniu 3 sierpnia 2015 r., został zakwalifikowany jako kolejny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 258 § 3 tej ustawy do postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Z treści art. 245 § 3 cytowanej ustawy wynika, że ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Kolejny wniosek skarżącej o ustanowienie nowego pełnomocnika jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana skarżącej po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 22 października 2014 r. wyroku oddalającego skargę. Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka dnia 16 grudnia 2014 r. wyznaczyła wyżej wskazaną adwokat z urzędu, która podjęła czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej, ponieważ pismem z dnia 23 grudnia 2014 r. sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, iż skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, który udzielił pomocy prawnej. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mieści się w zakresie czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu (post. NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II GZ 26/10, LEX nr 663543). Ponadto Sąd nie jest władny do zmiany osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką. Sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazane w art. 252 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego) pełnomocnika, należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 tej ustawy. Dodać należy, iż w przypadku wątpliwości dotyczących pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu strona zainteresowana winna zwrócić się o ich rozstrzygnięcie do okręgowej rady adwokackiej. (art. 28 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 26 maja 21982r. Prawo o adwokaturze, Dz. U. tj. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), czego skarżący nie uczynił. Natomiast pełnomocnik ustanowiony z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej nie jest uprawniony do reprezentowania strony w odrębnym postępowaniu, tj. w postępowaniu toczącym się przed sądami administracyjnymi. Regulacje dotyczące ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej znajdują się w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. nr 102 poz. 643 ze zm.). W myśl art. 48. ust. 1 tej ustawy skargę konstytucyjną i zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu sporządzają adwokat lub radca prawny, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Stosownie zaś do ust. 2. tego przepisu w razie niemożności poniesienia kosztów pomocy prawnej, skarżący może zwrócić się do sądu rejonowego jego miejsca zamieszkania o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego. Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku nie biegnie termin przewidziany w art. 46 ust. 1. Prawo pomocy przyznane stronie na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie obejmuje więc postępowania przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 3 i art 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.