IV SA/Wr 202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 1080/02 oddalającym skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego. Pismem z dnia 28 marca 2012 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt 4 II SA 1080/02 "z powodu nieważności". W skardze zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu pozbawienia skarżącego możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa i ponowne rozpoznanie sprawy, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w całości zarzutów skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...]. Uzasadniając skargę podał, że wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 11 kwietnia 2005 r. Skarżący zarzucił, że o wyznaczonym terminie rozprawy Sąd nie zawiadomił go, co spowodowało, że nie miał możliwości działania. Pomimo braku zawiadomienia skarżącego o terminie rozprawy Sąd Administracyjny, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 marca 2005 r., wydał wyrok. Wskazał, że okoliczności te jednoznacznie wskazują, że postępowanie w niniejszej sprawie jest dotknięte nieważnością polegającą na pozbawieniu skarżącego możności działania i obrony swoich praw. Dodał, że o wyroku wydanym w sprawie 4 II SA/ Wr 1080/02 w dniu 11 marca 2005 r. dowiedział się dopiero w dniu 12 stycznia 2012 r., kiedy to otrzymał opinię sporządzoną przez pełnomocnika z urzędu ustanowionego przez Sąd dla skarżącego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 43/10. W opinii, która stwierdzała brak podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA w sprawie I OSK 1790/10 pełnomocnik wskazał m.in., że wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dniu 11 marca 2005 r. Wskazał, że w tej sytuacji zachował termin przewidziany w art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 270 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jak stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przyczynie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci (...). Zgodnie z przepisem art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Jak wyżej wskazano, o wyroku wydanym w sprawie 4 II SA/ Wr 1080/02 w dniu 11 marca 2005 r. skarżący dowiedział się dopiero w dniu 12 stycznia 2012 r. z opinii sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawca złożył skargę o wznowienie postępowania w dniu 31 marca 2012 r., o czym świadczy data nadania pisma w urzędzie pocztowym (k.3), zatem zachował termin trzymiesięczny, liczony od dnia 12 stycznia 2012 r., kiedy dowiedział się o wydaniu wyroku. Skarżący opiera swoje żądanie na twierdzeniu, iż w zakończonym postępowaniu w sprawie 4 II SA/Wr 1080/02 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doszło do uchybienia powodującego nieważność postępowania. Nie został bowiem powiadomiony o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 11 marca 2005 r. i zakończyła ogłoszeniem wyroku. Podniósł, że takie postępowanie Sądu pozbawiło go prawa do obrony. Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały określone w art. 271-274 p.p.s.a. Stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (...). Jednakże podniesiony zarzut nie jest zasadny. Należy wskazać, że zarządzeniem Sędziego z dnia 7 lutego 2005 r. został wyznaczony termin rozprawy na dzień 11 marca 2005 r. Zarządzenie to zostało wykonane 11 lutego 2005 r. (k.51). Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane do skarżącego nie zostało mu doręczone i zwrócone przez pocztę (k.65). Przesyłka została skierowana na adres wskazany w skardze, aktualny, jak wynika z akt niniejszej sprawy, do chwili obecnej, to jest W., ul.[...]. Na powyższej przesyłce poczta poczyniła zapisy, że w dacie podjęcia próby doręczenia, to jest dnia 17 lutego 2005 r. przesyłki nie doręczono adresatowi, gdyż był nieobecny. Odnotowano, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach adresata w skrzynce oddawczej. Na przedniej stronie koperty poczta umieściła adnotację, że pierwsze awizo – zawiadomienie o przesyłce, nastąpiło 17 lutego 2005 r., drugie natomiast 25 lutego 2005 r.; dnia 7 marca 2005 r. poczta przekazała przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który pokwitował jej odbiór w dniu 9 marca 2005 r. Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć za prawidłowe stwierdzenie znajdujące się w protokole rozprawy z dnia 11 marca 2005 r., że skarżący został o terminie rozprawy zawiadomiony prawidłowo. Znajduje to bowiem uzasadnienie w obowiązującej wówczas treści art. 69 i 73 p.p.s.a. Zgodnie z art. 69 doręczenia dokonuje się w mieszkaniu w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Według zaś art. 73 p.p.s.a, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na adres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (...). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Opis czynności umieszczony na kopercie zawierającej zawiadomienie o rozprawie w dniu 11 marca 2005 r. wskazuje, że doręczyciel nie zastał skarżącego w domu, zatem nie było możliwości osobistego doręczenia przesyłki. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w art. 73 p.p.s.a. daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki. W niniejszej sprawie doręczający przesyłkę prawidłowo wykonał czynności opisane w powołanym przepisie. W dacie doręczenia przesyłki art. 73 p.p.s.a. przewidywał bowiem pozostawienie jednego awiza; doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę. Reasumując należy stwierdzić, że doręczenie zawiadomienia o rozprawie w dniu 11 marca 2005 r. nastąpiło w sposób przewidziany prawem. W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż skarga pomimo wskazania ustawowej podstawy wznowienia, faktycznie nie została na niej oparta, co uzasadnia jej odrzucenie. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r. II UKN 174/99 (OSNP 2001/4/133), z którego wynika, iż sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.). Reasumując, z tych względów, skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.