IV SA/Wr 205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych z tytułu nienależnie uiszczonych kosztów sądowych. Pismem z dnia 15 marca 2018 r. M. P. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia go ze służby z dniem [...] grudnia 2017 r. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że wydalenie jej ze służby powoduje problemy natury osobistej i finansowej. Skarżący nie ma bowiem rodziny w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę i korzysta z pomocy materialnej osób trzecich, gdyż nie dysponuje już żadnymi oszczędnościami. Z uwagi zaś na toczące się postępowanie nie miał on możliwości korzystania z pomocy Państwa w postaci zasiłku lub innego świadczenia pozwalającego mu na zdobycie środków utrzymania. Stąd też powołane okoliczności, w ocenie strony skarżącej, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych. Wraz z wniesieniem przedmiotowej skargi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uiszczona przez skarżącego kwota 200 złotych tytułem wpisu od skargi, która została zaksięgowana pod pozycją [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania znajduje zastosowanie wyłącznie do tych aktów lub czynności, które nie zostały jeszcze wykonane. Powołany na wstępie przepis nie przewiduje bowiem możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności już wykonanych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 1039/12 oraz z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 374/15). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, utrzymanym następnie w mocy ostateczną decyzją organu odwoławczego tj. [...] grudnia 2017 r. Potwierdzeniem tego faktu jest zaś m.in. świadectwo służby z dnia [...] grudnia 2017 r. W takiej sytuacji skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącego decyzji już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Odnosząc się zaś do powołanych przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanych rozstrzygnięć należało jedynie zauważyć, że do wstrzymania wykonania niewystarczające jest samo wskazanie, że decyzja może spowodować nieodwracalne skutki w sferze osobistej i finansowej. Strona zobowiązana jest bowiem do uzasadnienia swojego żądanie w sposób szczegółowy, w miarę potrzeby popierając go stosownymi dokumentami. Bez tego nie jest możliwe obiektywne stwierdzenie, że skarżący pozbawiony jest jakichkolwiek źródeł utrzymania. Poza tym trzeba zwrócić również uwagę na treść art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 zm.), zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Zatem w świetle powyższego przepisu utrata uposażenia ze stosunku służbowego policjanta nie może być traktowana jako znaczna, czy też nieodwracalna szkoda. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. – zalicza się również opłaty sądowe obejmujące m.in. wpis. Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżący uiścił niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 200 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić. Stąd też wpis – jako nienależny – podlegał zwrotowi, o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a.