IV SA/Wr 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska( spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla decyzję organu I i II instancji; II. przyznaje adwokatowi M. B. kwotę 292,80 zł ( słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) od Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Nr PS.[...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w/w decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia [...] uznano H. K. za osobę bezrobotną z dniem 25 września 2008r., nie przyznając jej prawa do zasiłku z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej H. K. domagała się jej uchylenia, zarzucając organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu podała, że była zatrudniona w Spółdzielni A.[...] w okresie od 18 maja 1998r. do 24 września 2008r., w tym od 18 maja 1998r. do 30 kwietnia 2006r. w wymiarze pełnego etatu i od 1 maja 2006r. do 24 września 2008r. w wymiarze 3/4 etatu na stanowisku dozorcy. W tym czasie jej wynagrodzenie było niższe od minimalnego, w związku z czym w jej przypadku wysokość minimalnego wynagrodzenia powinna być ustalona w kwocie proporcjonalnej do godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679). W tej sytuacji wynagrodzenie jakie osiągnęłaby w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w przeliczeniu na pełny etat wyniosłoby 1160 zł, a więc byłoby wyższe od minimalnego wynagrodzenia. W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt ustalono, że H. K. została zarejestrowana jako bezrobotna w dniu 25 września 2008r. Bezpośrednio przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. była zatrudniona w Spółdzielni A. [...] we W.. Z przedłożonego w dniu rejestracji świadectwa pracy z dnia 24 września 2008r. wynika, że odwołująca się była zatrudniona w w/w Spółdzielni w okresie od 18 maja1998r. do 24 września 2008r., w tym od 18 maja 1998r. do 30 kwietnia 2006r. w wymiarze pełnego etatu, a w okresie od 1 maja 2006r. do 24 września 2008r. w wymiarze 3/4 etatu. Z zaświadczenia o zarobkach z dnia 7 października 2008r. wydanego przez pracodawcę wynika, że jedynie w grudniu 2007r. wynagrodzenie strony było wyższe od kwoty minimalnej, natomiast w pozostałych miesiącach kształtowało się poniżej minimalnego wynagrodzenia. Wobec nie udokumentowania przez stronę 365 dni wymaganych przez ustawodawcę do przyznania prawa do zasiłku organ I instancji wydał decyzję o uznaniu H. K. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, opublikowanego we właściwym Dzienniku Ustaw. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że ustawodawca nie określa wymiaru czasu pracy, a jedynie ustala wymaganą wysokość wynagrodzenia. Do 365 dni zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wskazał, że okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy związane z zatrudnieniem. Organ wskazał, że z przedłożonych do odwołania dowodów, tj. świadectwa pracy oraz zaświadczenia o zarobkach wynika, że H. K. w badanym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 24 marca 2007r. do dnia 24 września 2008r. jedynie w grudniu 2007r. osiągnęła kwotę przewyższającą minimalne wynagrodzenie. Od dnia 1 stycznia 2007r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 936 zł, a z zaświadczenia wydanego przez byłego pracodawcę wynika , że odwołująca się, będąc zatrudniona w wymiarze 3/4 etatu w roku 2007, uzyskiwała wynagrodzenia maksymalnie w kwocie 870 zł miesięcznie brutto, natomiast od 1 stycznia 2008r. minimalne wynagrodzenie stanowi kwota 1126 zł, a z w/w zaświadczenia wynika, że w badanych miesiącach 2008r. wynagrodzenie strony również nie przekroczyło kwoty 870 zł. Wobec tego, iż ustalono, że w okresie 18 miesięcy, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, H. K.nie udokumentowała wymaganych przez ustawodawcę co najmniej 365 dni niezbędnych do przyznania prawa do zasiłku, w związku z tym, wobec nie spełnienia warunków, o których mowa w art. 71 tej ustawy orzeczono o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. H. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi podała, że była zatrudniona w Spółdzielni A [...] w okresie od 18 maja1998r. do 30 kwietnia 2006r. w wymiarze pełnego etatu, a od 1 maja 2006r. do 24 września 2008r. w wymiarze 3/4 etatu. W tym czasie pracodawca odprowadzał z tytułu wynagrodzenia skarżącej składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy od podstawy wynagrodzenia brutto w wymiarze proporcjonalnym do wymiaru zatrudnienia. W w/w okresie skarżąca nie korzystała z urlopu bezpłatnego, natomiast w związku ze swoim stanem zdrowia przebywała na zwolnieniach lekarskich, co wynika z zaświadczenia SM [...] z dnia 24 września 2008r. Podała, że w 2006r. za 6 miesięcy otrzymała wynagrodzenie w średniej wysokości brutto ok. 1096 zł, w roku 2007 za 12 miesięcy otrzymała wynagrodzenie w średniej wysokości ok. 751 zł, zaś w roku 2008 średnie wynagrodzenie wynosiło 679 zł. Minimalne wynagrodzenie w roku 2006 wynosiło 899,10 zł, w roku 2007 – 936 zł, a w roku 2008 – 1 126 zł. W dalszej części skargi podniosła, że zgodnie z art. 71 ust. 1, 2 pkt 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Wywiodła dalej, że do w/w przepisu w odniesieniu do zatrudnionego w niepełnym wymiarze etatu stosuje się art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679), zgodnie z którym: "Jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy." Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006r. sygn. I OSK 175/06 (LEX nr 275469) podała, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu, co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Powołała się także na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007r. sygn. III UK 123/06 (OSNCP 2008/3-4/44), w którym Sąd Najwyższy wyjaśnia, że pojęcie "kwoty minimalnego wynagrodzenia" za pracę stanowiącej przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy (art. 18 ust. 4 pkt 5 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), nie jest - w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – równoznaczne z wysokością minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyjaśnił, że wykładnia systemowa art. 71 ust.1 pkt 2 lit. a tej ustawy kończy się w kwestii odkodowania kwoty minimalnego wynagrodzenia i nie ma możliwości podążania w tej sytuacji w kierunku proporcjonalności. Organ administracji państwowej stosujący prawo nie może dowolnie interpretować tego prawa, bowiem przy zastosowaniu omawianego przepisu art. 71 nie zachodzi sytuacja uznania administracyjnego i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest uzależnione od woli organu. W przepisie tym ustawodawca wyraźnie wymienia warunki, jakie musi spełnić osoba bezrobotna, aby uzyskać prawo do zasiłku. W związku z tym, że strona nie spełniła tych przesłanek, a przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie dają organom żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, brak jest możliwości przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia[...]., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415) zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przeprowadzone przez Sąd badanie legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazało, że w zaskarżonym zakresie naruszają one prawo. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105 w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organy orzekające w niniejszej sprawie odmówiły skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie przez nią w ocenie tychże organów warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uznały bowiem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się przez skarżącą w powiatowym urzędzie pracy, łącznie przez co najmniej 365 dni nie osiągała ona wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika bowiem, że H. K. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, tj. od 24 marca 2007r. do 24 września 2008r. była zatrudniona w Spółdzielni A [...] w wymiarze 3/4 etatu. Z przedłożonego w dniu rejestracji świadectwa pracy z dnia 24 września 2008r. wynika, że skarżąca była zatrudniona w w/w Spółdzielni w okresie od 18 maja1998r. do 24 września 2008r., w tym od 18 maja 1998r. do 30 kwietnia 2006r. w wymiarze pełnego etatu, a w okresie od 1 maja 2006r. do 24 września 2008r. w wymiarze 3/4 etatu. Organ administracji ustalił na podstawie wydanego przez pracodawcę zaświadczenia o zarobkach z dnia 7 października 2008r., że jedynie w grudniu 2007r. wynagrodzenie skarżącej było wyższe od kwoty minimalnej, natomiast w pozostałych miesiącach wymaganego ustawą okresu kształtowało się ono poniżej minimalnego wynagrodzenia. Od dnia 1 stycznia 2007r. minimalne wynagrodzenie ogłaszane corocznie w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia wynosiło bowiem 936 zł, a w roku 2008 - 1126 zł. Z zaświadczenia wydanego przez byłego pracodawcę skarżącej natomiast wynika, że skarżąca, zatrudniona w wymiarze ¾ etatu, otrzymywała zarówno w roku 2007, jak i w roku 2008 wynagrodzenie w kwocie maksymalnie 870 zł brutto. W tych okolicznościach sprawy organy orzekające, mając na względzie brzmienie przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznały, że skarżąca nie udokumentowała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, łącznie przez okres co najmniej 365 spełniała określone tymże przepisem prawa wymagania do przyznania prawa do zasiłku. Wobec tak przedstawionego stanowiska organów orzekających w sprawie, istota sprawy sprowadza się zatem do oceny prawidłowości zastosowanej przez orzekające w sprawie organy administracji wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności wykładni użytego przez ustawodawcę w tymże przepisie sformułowania "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy". Ustawodawca nie zamieścił definicji tego pojęcia w przepisach powołanej ustawy. Skoro zatem brak jest tej definicji w przepisach ustawy, a przy wykładni przepisów prawnych należy brać pod uwagę znaczenie użytych tam pojęć i zwrotów w kontekście ujednolicenia ich znaczenia, to zdefiniowanie pojęcia "minimalne wynagrodzenie" winno nastąpić - tak jak to trafnie podnosiła skarżąca zarówno na etapie odwołania, jak i w złożonej do Sądu administracyjnego skargi - przy zastosowaniu nie tylko i wyłącznie wykładni gramatycznej, ale przede wszystkim wykładni systemowej. Problemem wykładni omawianego przepisu prawa, w szczególności użytego w nim przez ustawodawcę pojęcia "kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy" zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2006r. w sprawie sygn. akt I OSK 175/06 (LEX nr 275469), w którym wyraził następujący pogląd prawny: "Kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu." W uzasadnieniu owego wyroku Sąd ten wskazał, że "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę", o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Trafność tego poglądu zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza ustawa z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), która w art. 6 wskazuje, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i art. 4 z zastrzeżeniem ust. 2. Sposób zaś ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustawa ta określa w art. 8 ust. 1, stanowiąc, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dokonując wykładni przepisów prawnych należy brać pod uwagę znaczenie użytych tam pojęć i zwrotów w kontekście ich ujednolicenia i nadania im znaczenia uniwersalnego, odpowiadającego ratio legis ustawodawcy, który tworząc prawo czyni to racjonalnie. Odnośnie do warunku obowiązkowego opłacania od wynagrodzenia za pracę składki na Fundusz Pracy podkreślić zdaniem tego Sądu należy, iż są one opłacane za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne (art. 107 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Podmioty zobowiązane do opłacania tych składek i sposób ich ustalania określa art. 104 ust. 1 ustawy, który stanowi, że są one ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, wynoszących (chodzi tu o kwoty) w przeliczeniu na dni miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie. Orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 lipca 2006r. sygn. akt I OSK 175/06 wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z czym zastosowaną przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie odmienną wykładnię powyższego przepisu prawa uznał za nietrafną. W tej sytuacji stwierdzić należy, że użyte w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sformułowanie "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy" oznacza, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego powinna być odprowadzana składka na Fundusz Pracy winna być ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, a więc będzie ona stanowić proporcję minimalnego wynagrodzenia za pracę i liczby godzin przepracowanych w danym miesiącu przez pracownika. Skoro zatem rozpoznające sprawę organy administracji, oceniając istnienie po stronie skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych dokonały błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które to uchybienie stanowi mające wpływ na wynik sprawy naruszenie wyżej wskazanego przepisu prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na względzie to, co powiedziono wyżej, organy administracji winny ustalić, czy w okresie, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżąca, będąc zatrudniona, osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, dokonując wykładni owego przepisu prawa w sposób wskazany w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006r. sygn. akt I OSK 175/06 i dopiero po dokonaniu prawidłowych ustaleń w tym względzie ocenić, czy skarżąca spełnia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do przyznania jej prawa do zasiłku. O wynagrodzeniu dla ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)