IV SA/Wr 216/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprzeciwu Z. Z. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 marca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 marca 2017 r. Skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2017 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 11 stycznia 2017 r., złożył m. in. wniosek o przyznanie prawa pomocy podając, że jego sytuacja jest znana Sądowi z urzędu i nie uległa zmianie. Następnie pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z tym przesłano skarżącemu urzędowy formularz w celu jego podpisania, wypełnienia i przesłania do sądu - w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma tego dołączono druk formularza. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że dnia 16 lutego 2017 r. pismo to wraz z drukiem formularza zostało odebrane przez skarżącego. Zarządzeniem z dnia 2 marca 2017 r. – doręczonym skarżącemu w dniu 13 marca 2017 r. – referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, z uwagi na to, iż nie złożył on wniosku na osobnych formularzach PPF. W dniu 14 marca 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw na to zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: ppsa) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 260 § 2 ppsa w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, na posiedzeniu niejawnym, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo że pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r. przesłano jej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro pismo to zostało doręczone w dniu 16 lutego 2017 r. skarżącemu, to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu - upłynął bezskutecznie w czwartek 23 lutego 2017 r. Powyższe skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Oceny tej nie zmienia fakt, że skarżący w dniu 22 lutego 2017 r. złożył osobiście w Sądzie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym podał pięć sygnatur akt sprawy, tj. IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 722/15, IV SA/Wr 216/16, IV SA/Wr 217/16 i III SA/Wr 943/16, a więc także sygnaturę niniejszej sprawy, tj. IV SA/Wr 216/16. Skarżący bowiem wspomniane wyżej pismo z dnia 4 stycznia 2017 r. zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył w trzech sprawach, tj. w sprawach o sygn. akt: IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 216/16 i IV SA/Wr 217/16, a więc i w niniejszej sprawie i w każdej z tych spraw, pismem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r., został wezwany do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez złożenie go na wymaganym formularzu. W każdej z tych trzech spraw przesłano skarżącemu odrębny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu. Złożony przez skarżącego w dniu 22 lutego 2017 r. jeden urzędowy formularz do kilku spraw został zatem skutecznie wniesiony tylko w pierwszej sprawie wskazanej w tym formularzu, tj. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 215/16. Obowiązkiem skarżącego było złożenie odrębnego formularza wniosku o prawo pomocy w każdej z trzech wyżej wymienionych spraw, tj. IV SA/Wr 215/16, IV SA/Wr 216/16 i IV SA/Wr 217/16, w tym także w niniejszej sprawie, czego skarżący w tej sprawie nie uczynił, mimo że otrzymał odrębny druk formularza. Potwierdza to także orzecznictwo sądowe, w którym przyjęto, że skoro prawo pomocy zależy od wniosku strony, a ta zgodnie z treścią art. 252 § 2 ppsa ma obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu, to niezależnie od ilości toczących się postępowań z udziałem strony i złożonych w ich trakcie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w każdym z nich wniosek taki powinien być złożony na odrębnym formularzu, choćby w każdym z tych wniosków informacje w nich zawarte były identyczne. Uchybienie temu obowiązkowi, szczególnie po wezwaniu do jego dopełnienia przez sąd, przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 ppsa - pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Również powoływanie się na pozytywny dla wnioskodawcy wynik rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w innej sprawie nie może stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w danej sprawie (por. post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GZ 38/11, LEX nr 743169). Z tych względów, na podstawie art. 257 ppsa, orzeczono jak w sentencji.