IV SA/Wr 217/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, 217 § 1 i 2, art. 218 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu zażalenia Z. Z. (dalej: skarżący, wnioskodawca) na postanowienie Starosty D. z dnia [...] stycznia 2016 r., [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji przytoczył następujący stan faktyczny i prawy sprawy. Postanowieniem Starosty D. z dnia 23 listopada 2015 r., odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt odmowy wydania zaświadczenia z wniosku złożonego dnia 18 maja 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w D.. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podał, że w dniu 20 października 2015 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia, iż w dniu 18 maja 2015 r. zwrócił się do powiatowego urzędu pracy o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "Mając na uwadze ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168, proszę o wydanie zaświadczenia o pobieraniu przeze mnie zasiłku dla bezrobotnych od 21 listopada 2014 roku. Potwierdzającego aktualnego zarejestrowania, jako bezrobotnego z prawem do zasiłku. A także potwierdzającego, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych wnioskodawca nie odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. Zaświadczenie wymagane jest przez inny organ państwowy". Jednocześnie zainteresowany wskazał, że zaświadczenie jest mu potrzebne do okazania jako dowód w sądzie powszechnym. W dalszej części postanowienia organ pierwszej instancji powołał przepisy art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 218 § 1 i § 2 kpa oraz stwierdził, że istota żądania wykracza poza ramy zaświadczenia, a sformułowana przez stronę we wniosku żądana treść zaświadczenia nie stanowi poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającego istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Dodatkowo organ administracji publicznej wyjaśnił, że analiza wskazanych przez zainteresowanego przepisów prawa, nie uzasadnia wydania zaświadczenia o żądanej treści. Nadto organ wskazał, że wniosek skarżącego z dnia 18 maja 2015 r. o wydanie zaświadczenia rozstrzygnięty został postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r., w którym wyjaśniono powody odmowy wydania zaświadczenia. Organ pierwszej instancji podkreślił, że odstąpił od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa ze względu na fakt, iż ewentualne wykazanie interesu prawnego przez stronę i tak nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a jedynie niepotrzebnie przedłużyłoby postępowanie. Postanowienie Starosty D. zostało zaskarżone przez wnioskodawcę w ustawowym terminie. W motywach zażalenia skarżący wskazał, że postanowienie, jako niezgodne ze stanem faktycznym, a tym samym naruszające porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej, powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Jednocześnie wniósł o nakazanie Staroście D. bezzwłocznego wydania stosownego zaświadczenia. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem ustalenia, czy zaistniały przesłanki z art. 217 § 2 kpa i 218 § 1 kpa warunkujące wydanie zaświadczenia. Zgodnie z powyższymi zaleceniami Starosta D. pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., [...], wezwał wnioskodawcę do dostarczenia w ciągu 7 dni od dnia jego doręczenia stosownych dokumentów bądź innych dowodów, z których wywodzi żądanie wydania zaświadczenia. W dniu 21 stycznia 2016 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w D. wpłynęło pismo z dnia 21 stycznia 2016 r., w którym zainteresowany nie podał przepisu prawa oraz nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wobec powyższego starosta postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. ponownie odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie Starosty D. zostało zaskarżone przez skarżącego w ustawowym terminie. W motywach zażalenia skarżący wskazał, że postanowienie, jako niezgodne ze stanem faktycznym, a tym samym naruszające porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej, powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (art. 217 § 1 kpa). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (217 § 2 kpa). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 kpa). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Zgodnie z zaleceniami Wojewody D., Starosta D. przeprowadził postępowania wyjaśniające w celu ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 217 § 2 kpa i 218 § 1 kpa warunkujące wydanie zaświadczenia. Starosta wezwał wnioskodawcę do dostarczenia w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma dokumentów bądź innych dowodów, z których wywodzi żądanie wydania zaświadczenia. Wyżej wymieniony nie wskazał jednak przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 1 kpa) oraz nie wykazał interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 kpa). Jednocześnie zainteresowany zwrócił się z prośbą o podanie przez organ podstawy prawnej swojego żądania. Wobec tego starosta postanowił odmówić wydania zaświadczenia. W ocenie organu odwoławczego postanowienie Starosty D. jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego albo wykazać interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Są to przesłanki charakterze rozłącznym, zatem osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia jest zobowiązana do wykazania jednej z nich. Jeżeli wnioskodawca nie wskaże żadnej z tych przesłanek organ administracji publicznej, na podstawie art. 219 kpa, postanowieniem odmówi wydania zaświadczenia. Skarżący nie spełnił żadnej z powyższych przesłanek, dlatego starosta słusznie postanowił o odmowie wydania zaświadczenia. Należy wskazać, że wniosek o podanie przez organ podstawy prawnej wezwania zainteresowanego do dostarczenia dokumentów bądź innych dowodów, z których wywodzi żądanie wydania zaświadczenia jest bezzasadny. Organ w wezwaniu podał bowiem podstawę prawną swojego żądania wskazując na treść art. 217 § 2 pkt 1 i 2 kpa. Wojewoda wskazał, że w postanowieniu Starosty D. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], zostały w sposób wyczerpujący wskazane okoliczności uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia z wniosku złożonego w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. w dniu [...] maja 2015 r. Powyższe postanowienie stanowi potwierdzenie odmowy wydania żądanego zaświadczenia może zostać wykorzystane jako dowód w postępowaniu przed sądem powszechnym. Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził, iż argumenty skarżącego zawarte w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący w złożonej skardze zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie jako niezgodne z prawem i stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi wdając się w polemikę z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zakwestionował podstawę prawną przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia oraz powołane przez organy obu instancji fakty uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: ppsa, sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 ppsa jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jej zarzuty nie są zasadne i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że chodziło o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 kpa, mówiącego, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Niniejsza sprawa prowadzona była w trybie przepisów regulujących tryb wydawania zaświadczeń, a więc przepisów mających - w stosunku do przepisów ogólnych procedury administracyjnej - charakter uproszczony. Przejawia się on m.in. w ograniczonym, pod względem zakresu, postępowaniu dowodowym. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń unormowane jest bardzo lakonicznie w dziale VII kpa. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa postępowanie to jest wszczynane na wniosek strony. W myśl art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Istotą żądania skarżącego było wydanie zaświadczenia stwierdzającego pobieranie przez niego zasiłku dla bezrobotnych i potwierdzającego aktualne zarejestrowanie jako bezrobotnego z prawem do zasiłku, a także potwierdzającego, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych skarżący nie odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. Jak wynika z powołanego wyżej art. 217 § 2 kpa ustawodawca przewidział dwie sytuacje uprawniające do wydania zaświadczenia. Jak wcześniej stwierdzono, brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku skarżącego w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Nie ma bowiem przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów – wskazanych we wniosku lub stanu prawnego. Zatem do rozpoznania pozostało, czy skarżący może ubiegać się o zaświadczenie, o wskazanej przez niego treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Mianowicie, czy posiada interes prawny w jego uzyskaniu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia w zakresie danych posiadanych przez Starostę D., a zatem w zakresie potwierdzenia pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych, potwierdzenia zarejestrowania skarżącego jako bezrobotnego z prawem do zasiłku, a także potwierdzającego, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych wnioskodawca nie odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. Wskazać należy, że "interes prawny to interes, któremu przepisy prawa przyznają ochronę prawną. Źródłem regulacji prawnej tej ochrony są przepisy materialnego prawa administracyjnego, ale nie wyłącznie. Źródłem tego interesu, nadając mu rangę interesu prawnego mogą być przepisy prawa cywilnego pozostające w związku z regulacją materialnego prawa administracyjnego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2741/12, przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wskazał jednak przepisów materialnych, na których opiera żądanie wydania zaświadczenia, jak i dokumentów, które choćby uprawdopodobniłyby istnienie interesu prawnego. W tym miejscu przypomnieć należy, że czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97, LEX nr 43262). Natomiast cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny ma więc charakter materialnoprawny. Oznacza to, że podmiot żądający wydania zaświadczenia powinien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, z którego wynika, że wydanie zaświadczenia oddziałuje bezpośrednio lub pośrednio na jego sytuację prawną. Takiego przepisu prawa materialnego w tej sprawie skarżący nie wskazał. Nie jest wskazaniem interesu prawnego, rozumianego w przedstawiony wyżej sposób, stwierdzenie skarżącego, że zaświadczenie, o wskazanej treści, wymagane jest przez inny organ państwowy. Zainteresowany nie przedstawił nawet dowodów, że takie zaświadczenie jest wymagane przez inny organ. W myśl art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Oznacza to, że zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy, ani też nie kształtuje żadnej nowej sytuacji prawnej, ani też stosunku prawnego. Nie stanowi więc ono wiążącego oświadczenia woli organu administracji, lecz tylko i wyłącznie oświadczenie jego wiedzy, potwierdzające istnienie - i to w określonym czasie - określonych faktów lub stanu prawnego. Nie tworzy żadnych skutków prawnych, a potwierdza jedynie ich istnienie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach wyroku z dnia z 29 lutego 2012 r. w sprawie II GSK 186/11, co pozostaje aktualne na gruncie sprawy niniejszej, zaświadczenie jest "pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz ze zmiana których dezaktualizuje się, co tworzy podstawy do wydania nowego zaświadczenia, odpowiadającego aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu. Zaświadczenie ma więc wyłącznie walor dowodowy. Przemawia za nim również domniemanie prawdziwości. (...) Zaświadczenie stanowiąc, jak wyżej już wskazano oświadczenie wiedzy, nie zaś oświadczenie woli organu, nie tworzy bowiem żadnych skutków prawnych potwierdzając jedynie ich istnienie. W przeciwieństwie więc do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na wskazany jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata, albowiem, jak wyżej wskazano, wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadającemu aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego. Wartość zaświadczenia oceniać należy więc w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość wykazując, że potwierdza ono stan niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie może być ono jednocześnie - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06; wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09)." Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007 r. w sprawie I OSK 1280/06: "Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany. W świetle art. 218 § 1 kpa w przypadku, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktu albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl § 2 art. 218 kpa organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające". Sąd nie zgadza się z zarzutem skarżącego dotyczącym obrazy przepisów kodeksu postepowania administracyjnego. Powyższe zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w postanowieniu ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art 218 kpa, ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe: stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 1997 r., sygn. akt: II SA/Gd 1241/96). To na skarżącym ciążył obowiązek wykazania istnienia interesu prawnego. Co więcej, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt: II OSK 975/2013 "w postępowaniu dotyczącym wydania lub odmowy wydania zaświadczenia (art. 217-20 kpa) właściwy organ nie przeprowadza ponownie całego postępowania dowodowego dotyczącego ustaleń faktycznych i prawnych w danej sprawie (...) Wynika to z tego, że postępowanie wyjaśniające, o którym stanowi art. 218 § 2 kpa może spełniać tylko rolę pomocniczą odnośnie ustalenia treści danego zaświadczenia". Organ II instancji nie może więc niejako wchodzić w rolę skarżącego oraz poszukiwać dowodów i dokumentów w celu wykazania istnienia jej interesu prawnego w danej sprawie (do czego zobowiązany jest sam skarżący). Za dominujący w literaturze przedmiotu należy uznać pogląd, że w sprawach administracyjnych, ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia (zob. A. Hanusz, Strona postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004 r., Nr 9, s. 54.) Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, stosując art. 151 ppsa, orzekł, jak w sentencji wyroku.