IV SA/Wr 222/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznej odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji: II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego . | Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.G., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia R. K. miesięcznej opłaty za pobyt ojca T. K. w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 1.000,00 zł, począwszy od października 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w J. G. skierował T. K. do Domu Pomocy Społecznej "Pogodna Jesień" w J. G. i ustalił jego odpłatność w wysokości 70 % dochodu. Natomiast decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w J. G. umieścił T. K. od dnia [...] września 2014 r. w Domu Pomocy Społecznej "Pogodna Jesień". MOPS decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] zwolnił L. K. z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w DPS, natomiast R. K. ustalił odpłatność w wysokości 1.000,00 zł miesięcznie, począwszy od października 2014 r. Decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zalecając ustalić dochodów rodziny R. K., zaktualizować dochody rodziny L. K. i ponownie rozważyć, czy w stosunku do obojga synów T. K. istnieją podstawy do zastosowania zwolnienia z ponoszenia opłaty i w jakim rozmiarze. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] zwolnił L. K. z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w DPS, natomiast R. K. ustalił miesięczną opłatę za pobyt ojca w D P S w wysokości 1.000,00 zł, począwszy od października 2014 r. Organ zwolnił L. K. w całości z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w DPS z uwagi na długotrwała chorobę i znaczne wydatki na zakup leków. Odnośnie sytuacji R. K. ustalono, że w październiku 2014 r. prowadził on trzyosobowe gospodarstwo domowe z żoną E.K. i córką P. S.. Otrzymywał świadczenie emerytalne w wysokości 3.389,81 zł, żona osiągała dochód z pracy w wysokości 4.852,22 zł, córka była studentką studiów stacjonarnych i osiągnęła w 2014 r. dochód w wysokości 2.540,70 zł. Ponadto przekazywał alimenty na rzecz byłej żony w wysokości 500,00 zł miesięcznie. Natomiast w trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w lipcu 2015 r., R. K. wyjaśnił, że żyje w separacji z żoną, wyprowadził się z domu w N. i mieszka w K.. Zostały też zasądzone przez Sąd Rejonowy w Koszalinie w dniu 24 czerwca 2015 r. alimenty na rzecz córki w wysokości 1.000,00 zł miesięcznie. Osiąga dochód z emerytury w wysokości 3.544,24 zł, a wydatki na leki wynoszą 377,00 zł. Nie wskazał wysokości dochodu żony. Organ pierwszej instancji nie dał wiary, że zobowiązany pozostaje w separacji z żoną i mieszkają osobno, dlatego też organ wziął pod uwagę dochód trzyosobowej rodziny z września 2014 r. i uwzględnił alimenty płacone na rzecz byłej żony. Z uwagi na wydatki ponoszone na zakup leków organ zwolnił częściowo R. K. z ponoszenia odpłatności i zamiast pełnej odpłatności w wysokości 1.423,94 zł, ustalił odpłatność w wysokości 1.112,99 zł. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na ustaleniu sytuacji dochodowej strony według stanu z września 2014 r., nieprzeprowadzeniu aktualnego wywiadu środowiskowego i nieuwzględnieniu separacji faktycznej z żoną oraz pominięciu faktu zasądzenia od strony alimentów na rzecz córki. Strona wskazała, że jego sytuacja dochodowa uległa zasadniczej zmianie, ponieważ zaprzestał prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z żoną, a okoliczność ta została potwierdzona oświadczeniami obydwu małżonków. Zainteresowany wyprowadził się z domu w N. i mieszka w K. przy ul. [...]. Na podstawie wyroku sądu został obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz córki w wysokości 1.000,00 zł miesięcznie, poczynając od kwietnia 2015 r. Ponadto w dniu 30 lipca 2015 r. nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego u strony, ponieważ to zainteresowany stawił się osobiście w GOPS. Strona zarzuciła, że stanu faktycznego sprawy nie można ustalać na podstawie oświadczeń L. K., który pozostaje ze stroną w konflikcie. To strona pomagała ojcu w aspekcie osobistym i majątkowym, a nie drugi z synów. Dlatego obciążenie odpłatnością strony i zwolnienie z niej L. K. w całości jawi się jako niesłuszne. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił sytuację dochodową i rodzinną obu synów i wyciągnął słuszne wnioski. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że z uwagi na problemy zdrowotne i wydatki z nimi związane, wystąpiły podstawy do zwolnienia z obowiązku uiszczania opłaty L. K.. Natomiast rodzina strony składa się z trzech osób i łączny dochód rodziny wynosi 8.189,78 zł. Strona nie uwiarygodniła, że w jej związku nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, skutkujący rozwiązaniem przez sąd, a tylko w takiej sytuacji można by uznać, że strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Dowody zebrane w aktach sprawy wskazują, że małżonkowie na potrzeby postępowania tworzą fikcję rozpadu związku małżeńskiego. Pod adresem w Koszalinie strona nie podejmuje korespondencji, a jako adres do doręczeń podała adres zamieszkania małżonki. Ponadto dysponentem mieszkania w K. jest małżonka strony, co wynika z rachunków za media, wystawianych na imię małżonki strony. Organ zauważył też, że w 2009 r. miejscem zamieszkania małżonków było właśnie mieszkanie w K. przy ul. K.. W tej sytuacji otrzymywane przez córkę alimenty powiększają dochód całej rodziny. Organ stwierdził również, że przeprowadzenie wywiadu pod wskazanym adresem w Koszalinie byłoby niemożliwe z uwagi na notoryczne niepodejmowanie korespondencji przez stronę. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko, że z uwagi na problemy zdrowotne strony wystąpiły podstawy do częściowego zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia opłaty ( w roku 2015 – 502,07 zł). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 6 pkt 10 ustawy o pomocy społecznej przez przyjęcie, że osobą samotnie gospodarującą może być wyłącznie osoba, której małżeństwo zostało rozwiązane przez sąd, podczas gdy wymóg niepozostawania w związku małżeńskim jest warunkiem przyznania statusu osoby samotnej (art. 6 pkt 9 ustawy o pomocy społecznej), - art. 61 ust. 2 pkt 2a ustawy o pomocy społecznej przez jego niezastosowanie, pomimo że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, - art. 61 ust. 2 pkt 2b ustawy o pomocy społecznej przez jego zastosowanie, pomimo że skarżący nie jest osobą w rodzinie, - art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej przez niezastosowanie i niepomniejszenie dochodu skarżącego o kwotę alimentów płaconych na rzecz córki, - art. 107 ustawy o pomocy społecznej przez oraz § 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez ich niezastosowanie, ponieważ zaniechano przeprowadzenia wywiadu w miejscu zamieszkania skarżącego, - art. 64 ustawy o pomocy społecznej przez przez brak wszechstronnego rozważenia sytuacji rodzinnej, materialnej, zdrowotnej skarżącego i nałożenie obowiązku ponoszenia odpłatności w wysokości, której strona nie jest w stanie uiszczać, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez zastosowanie odmiennego kryterium czasowego przy ustalaniu sytuacji rodzinnej i dochodowej skarżącego i jego brata. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ uzyskał oświadczenia strony i jego żony, że pomiędzy małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, pozostają w separacji, mieszkają osobno i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Pomiędzy małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, co dodatkowo przy separacji faktycznej wyłącza wspólne gospodarowanie. Natomiast córka jest osobą pełnoletnią i od 3 lat zamieszkuje osobno w G.. Dochód skarżącego winien być pomniejszony o alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie na rzecz byłej żony i alimenty w wysokości 1.000 zł miesięcznie na rzecz córki. Alimenty sięgają połowę wysokosci świadczenia emerytalnego. Organ nie przeprowadził też wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego i sytuację dochodową strony ustalono według stanu na wrzesień 2014 r. Skarżący zgłosił się na wezwanie do GOPS w N., gdzie spisany został kwestionariusz wywiadu. Skarżący nie odbierał korespondencji pod adresem w K., ponieważ przebywał w Niemczech u drugiej córki. Pozostawił natomiast numer telefonu, pod który pracownik GOPS jednak nie dzwonił. Skarżący wskazał również na swoje liczne problemy zdrowotne. Organ, przyjmując że skarżący gospodaruje wspólnie z rodziną, nie uwzględnił, że żona skarżącego zobowiązana jest do pomocy finansowej swojej matce M. P., zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymują stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż wskazane w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawne uregulowania dotyczące skierowania i pobytu w domu pomocy społecznej zawierają przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163) - art. 54-66, dalej u.p.s. Stosunek prawny polegający na udzieleniu świadczenia z pomocy społecznej, w tym także polegającego na skierowaniu do domu pomocy społecznej ma charakter publicznoprawny (administracyjny). Decyzją również właściwy organ ustala opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej osoby skierowanej (art. 59 ust. 1 u.p.s.). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 60 ust. 1 u.p.s. pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji wójt (burmistrz, prezydent miasta) gminy właściwej dla osoby kierowanej do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 u.p.s.). W art. 61 ust. 1 u.p.s. określone zostały osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Są nimi w kolejności: mieszkaniec domu pomocy społecznej, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Zasada kolejności przyjęta w omawianym przepisie oznacza, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych, w dalszej kolejności na wstępnych, a jeszcze w dalszej – na gminie, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Wnoszenie opłat nie obciąża równocześnie wszystkich zobowiązanych wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.s., ale obowiązek ten przechodzi na nich w kolejności ustalonej w powołanym przepisie. Zastępczy charakter wnoszenia opłat przez gminę wynika z art. 61 ust. 3 u.p.s., w myśl którego gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej, wnosi opłaty zastępczo, jeżeli nie wywiązują się z tego osoby zobowiązane w pierwszej kolejności. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych w tym celu kwot. W wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3187/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje przewidziany w przepisach art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty). Adresatem decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej może być osoba skierowana do domu pomocy społecznej, a także osoba (bądź osoby) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina. To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1, doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy poprzez określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części z ustalonej opłaty." Oznacza to, że obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę, czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przewidziana w art. 59 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s. określającej osoby zobowiązane do ponoszenia opłaty i ustalającej wysokość opłaty przypadającej dla poszczególnych osób jest warunkiem zgodnego z prawem zastosowania mechanizmu wnoszenia opłat zastępczych przez gminę. Należy także podkreślić, że decyzja ustalająca wysokość opłat za pobyt w domu opieki społecznej jest decyzją konstytutywną, która kształtuje stan prawny od chwili jej wydania (ex nunc), a nie od chwili skierowania, czy umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej nie wynika, aby ustawodawca dał organom uprawnienia do określania daty wcześniejszej jej ponoszenia przez zobowiązanego, niż data wydania decyzji o ustaleniu opłaty. Oznacza to, że omawiana ustawa nie pozwala stwierdzić, iż obowiązek uiszczania opłaty w określonej wysokości powstaje z mocą wsteczną wobec aktu konkretyzującego ten obowiązek. Organ powinien ustalić obowiązek opłaty z chwilą kierowania osoby do domu pomocy społecznej, a jeżeli czyni to z opóźnieniem to wysokość opłaty może ukształtować wobec zobowiązanego z mocą wynikającą z daty wydania decyzji (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 493/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji ustalił skarżącemu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ojca od października 2014 r. Decyzja w tym przedmiocie została wydana natomiast w dniu 28 września 2015 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Jednakże organ pierwszej instancji nie był uprawniony do ustalenia obowiązku poniesienia opłaty w określonej wysokości miesięcznej za okres sprzed daty wydania decyzji. W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy ukształtował stosunek administracyjnoprawny, gdyż zobowiązał skarżącego do ponoszenia opłat z tytułu pobytu ojca w domu pomocy społecznej za okres, w którym nie istniała w obrocie prawnym norma konkretyzująca wysokość opłaty. Prawidłowe ustalenie wysokości opłaty powinno nastąpić wyłącznie w okresach miesięcznych, licząc od dnia wydania decyzji o jej ustaleniu. Ustalenie natomiast opłaty ze skutkiem retrospektywnym stanowi naruszenie podstawowych zasad prawa, tj. zasady niedziałania prawa wstecz (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.). Organ odwoławczy nie uwzględnił natomiast powyższego naruszenia prawa, pomimo że organ naruszył ww. zasady prawa, gdyż decyzją z dnia 28 września 2015 r. ustalił względem skarżącego odpłatność od października 2014 r. Powyższa wadliwość decyzji organów skutkować musiała, w ocenie Sądu, wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Odnośnie zarzutu skargi nieprawidłowego ustalenia, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i córką, należy zauważyć, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza twierdzeń skarżącego, jakoby skarżący prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkiwał w K. przy ul. K.. W oświadczeniu z dnia 24 lipca 2015 r., złożonym w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego w siedzibie GOPS w N., skarżący wskazał adres – K., ul. K.. W odwołaniu od decyzji skarżący wyjaśnił, że od listopada 2014 r. do lutego 2015 r. przebywał w Niemczech, a po powrocie do kraju wyprowadził się z domu w N. i zamieszkał w K. przy ul. K.. Jednakże korespondencja (w tym decyzja organu pierwszej instancji) kierowana przez organ pierwszej instancji na wskazany adres nie była odbierana przez skarżącego w miesiącach sierpień, wrzesień i październik 2015 r., pomimo jej dwukrotnego awizowania. W piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. skarżący przypomniał organowi, że jego adresem do korespondencji jest nadal adres w N.. W oświadczeniu z dnia 24 lipca 2015 r. o rozkładzie pożycia małżeńskiego skarżący podał bowiem adres do korespondencji w N.. W rezultacie decyzja organu pierwszej instancji została przez skarżącego odebrana pod adresem w N.. Natomiast decyzja organu odwoławczego została z kolei odebrana przez żonę skarżącego pod adresem w K.. Mając na uwadze powyższe okoliczności uzasadnione wątpliwości budzą oświadczenia skarżącego i jego żony z dnia 23 i 24 lipca 2015 r. o rozkładzie pożycia między małżonkami i prowadzeniu osobnych gospodarstw domowych. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że oświadczenia te zostały złożone na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem wydanych decyzji administracyjnych. Zasadniczo więc sąd administracyjny bierze pod uwagę stan sprawy ustalony na dzień wydania zaskarżonej decyzji i ocenia materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji. Z uwagi na uchylenie przez Sąd decyzji organów obu instancji, w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ zobowiązany będzie ocenić nowy materiał dowodowy przedłożony przez stronę organowi, dotyczący sytuacji osobistej, majątkowej i zdrowotnej strony. Należy także zauważyć, że organy administracji nie uzasadniły swojego stanowiska odnośnie wliczenia do wspólnego gospodarstwa domowego również córki skarżącego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że córka skarżącego studiuje w G., wynajmuje mieszkanie w G. i uzyskuje dochody z działalności, polegającej na zagęszczaniu rzęs. Organy nie ustosunkowały się do powyższych okoliczności i nie wyjaśniły, z jakich względów kwoty przekazywane przez skarżącego córce należy wliczyć do dochodu trzyosobowej rodziny. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w wyroku, że ustalenie wysokości odpłatności powinno nastąpić w okresach miesięcznych, licząc od dnia wydania decyzji o ustaleniu wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.