IV SA/Wr 226/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ł. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 226/10 w sprawie skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu postanawia uzupełnić wyrok w ten sposób, że w dotychczasowej sentencji dodaje pkt 3 w brzmieniu: "III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego K. Ł. kwotę 44,80 ( słownie: czterdzieści cztery 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 226/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu w sprawie ze skargi K. Ł. oraz decyzję ją poprzedzającą. Pismem z dnia 12 października 2010 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku przez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, iż wniosek o zwrot kosztów postępowania zawarty był w jego skardze z dnia 18 marca 2010 r. Wykazał poniesienie następujących wydatków: koszty przejazdu komunikacją PKS z K. G. do W. oraz powrót z W. do K. G. – 42, 40 zł; przejazd komunikacją miejską do WSA we W. – 2, 40 zł; koszty wysyłki czterech listów poleconych – 4 x 3, 75 zł za szt., tj. 15 zł. W związku z powyższym skarżący zwrócił się o zwrot kwoty 59, 80 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (lub postanowienia kończącego) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wniosek o uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, a stosownie do § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Do niezbędnych kosztów postępowania, po myśli art. 205 p.p.s.a., prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Ponadto zgodnie z § 2 powołanego przepisu do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa skarga była zwolniona z kosztów sądowych z mocy prawa, a skarżący nie korzystał z pomocy profesjonalnego pomocnika będącego radcą prawnym albo adwokatem. W niniejszej sprawie, wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę K. Ł. nie orzekając o kosztach postępowania. Skarżący wykazał, że w ramach przeprowadzonego postępowania poniósł koszty związane z przejazdem oraz koszty przesyłek. Wyrok należało zatem uzupełnić uwzględniając jedynie poniesione przez skarżącego koszty przejazdu do Sądu. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, koszty przesyłek nie mieszczą się w wyczerpująco uregulowanym zakresie art. 205 p.p.s.a. (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 369/10). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w oparciu o art. 157 i art. 160 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.