IV SA/Wr 23/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Przedmiotem skargi Z. R. (skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego. W motywach postanowienia SKO wskazało, iż w dniu 5 września 2014 r. skarżący złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., datowane na ten dzień: "Zażalenie. Na Postanowienia MOPS-ZTPS[...] z dnia [...] nr [...], [...] i [...] postanawiające o odmowie wznowienia postępowania w sprawie na wniosek z 19 września 2012 r. zakończonej ostatecznie decyzjami Prezydenta W. z dnia [...] o nr. [...], [...] i [...]". Domagając się ich uchylenia stwierdził, że wznowienia postępowania domagał się "głównie (art. 145 § 2 kpa), bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego, jakie wywołały zaskarżone orzeczenia Prezydenta W. (...). Sam fakt, iż przez tak długi okres pozostaję bez środków do życia, pracy i dochodów stanowi dostateczne i bezdyskusyjne zagrożenie dla mojego życia i zdrowia, więc jest zasadną okolicznością do wznowienia postępowania. Oczywistym więc jest, że datą takiej okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w tym wypadku i za każdym razem jest data złożenia wniosku, bowiem zagrożenie życia i zdrowia jest realne w każdym czasie, w którym skarżący uzna to za stosowne w swej subiektywnej ocenie". Zdaniem wnioskodawcy, "Wszystkie inne czynności", jakie organ może podjąć w następstwie wznowienia, "zależą jedynie od Prezydenta W. i moim zdaniem nie ma on w tym zakresie żadnych ograniczeń wynikających z samego prawa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego - w art. 149 § 1 i § 3 kpa - regulują zarówno formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (postanowienie), jak i formę odmowy jego wszczęcia (postanowienie). Oznacza to. że samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego na zasadach ogólnych (por. art. 61 § 3 kpa). W sprawie nie budzi wątpliwości że: - w podaniu z dnia 28 lipca 2014 r. skarżący wniósł (w punkcie 1.) o wznowienie postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał w dniu [...] decyzję o nr. [...]. Powołując się na art. 145 § 1 i § 2, zażądał wznowienia postępowania "Gdyż wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". W uzasadnieniu wniosku zacytował obszerne fragmenty kilku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., a także pisma z dnia 10 grudnia 2012 r., by następnie wyeksponować swoje niezadowolenie z faktu nieudzielania lub udzielania w niewielkiej wysokości pomocy społecznej. Kończąc wniosek stwierdził: "Zwracam się z prośbą o wznowienie postępowania i zmianę wskazanych decyzji MOPS i SKO w oparciu o art. 154 i 155 kpa oraz art. 161 kpa, gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego oraz, że nie mam możliwości zmienić ich na dostępnej mi drodze instancyjnej, a zachodzi obawa dalszego pogorszenia mojego stanu zdrowia i utraty życia."; - pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. ([...]), Kierownik Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. wezwał skarżącego do wskazania - w odniesieniu do każdej z wymienianych przez niego we wnioskach o wznowienie postępowania decyzji - jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być podstawą żądania, jakie dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, były fałszywe i mogą być podstawą żądania wznowienia, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd. Powoławszy treść art. 148 § 1 kpa i zauważywszy, że we wnioskach o wznowienie postępowania ich autor nie wskazał daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, w piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień w tym zakresie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania; - w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r. odpowiadając na wezwanie ("Pismo z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...]") skarżący wyjaśnił, że w dniu 28 lipca 2014 r. "powziąłem jedynie podejrzenie, co do naruszenia prawa - zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy (...)". Podejrzenie takie powziął "po bezskutecznym domaganiu się wyroku w sprawie Karnej, który do tej pory nie zapadł, ani z oskarżenia SKO czy Prezydenta W. przeciwko mojej osobie, czy na odwrót z mojego oskarżenia przeciwko gminie". Zdaniem skarżącego, postępowanie wznawia się "jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych". W opinii wnioskodawcy, nie ma on "obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. rżnie ze mnie głupa i domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Zdaniem skarżącego wystarczy, że powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, "a że przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się aktami sprawy"; - opisanym na wstępie postanowieniem - powołując się m.in. na art. 149 § 3 kpa - organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie przedstawił przebieg postępowania, omówił instytucję wznowienia postępowania, wskazał przesłanki wznowienia, określone w art. 145 § 1 kpa i przytoczył treść art. 148 § 1 kpa. Następnie stwierdził, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia następuje w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z powodów przedmiotowych i podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Zdaniem organu pierwszej instancji, "Powyższy stan faktyczny i prawny powoduje konieczność odmowy wznowienia postępowania". Niewątpliwie, mimo dość lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zawiera ono prawidłowe rozstrzygnięcie. Kolegium stwierdza, że skarżący dokonuje interpretacji instytucji wznowienia postępowania w sposób całkowicie niedopuszczalny, myląc przy tym ją z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności. Tylko bowiem w postępowaniu nieważnościowym nawet absurdalny zarzut strony wymusza na organie prowadzącym postępowanie wszechstronne dociekanie z urzędu, niezależnie od treści wniosku strony, czy rzeczywiście przedmiot zaskarżenia jest dotknięty jakąkolwiek wadą z art. 156 kpa. W przypadku wznowienia postępowania na wniosek, na stronie ciąży obowiązek podania okoliczności wznowienia i obowiązek udowodnienia zachowania terminu do złożenia wniosku. Organ z urzędu nie ustala takich okoliczności, ani tym bardziej zachowania przez stronę ustawowego terminu. Jak wspomniano, wezwany do uzupełnienia w tym zakresie wniosku o wznowienie postępowania, skarżący stwierdził, że nie ma "obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania" i że wystarczy, że powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na swoją szkodę, "a że przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się aktami sprawy". W opisanym na wstępie zażaleniu, konsekwentnie, skarżący argumentuje, że "zasadną okolicznością do wznowienia postępowania" jest "Sam fakt, iż przez tak długi okres pozostaję bez środków do życia, bez pracy i dochodów i że "datą takiej okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w tym wypadku i za każdym razem jest data złożenia wniosku, bowiem zagrożenie życia i zdrowia jest realne w każdym czasie, w którym skarżący uzna to za stosowne w swej subiektywnej ocenie". Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. To strona musi w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Jeżeli zatem wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 kpa został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani pouczony w trybie art. 9 kpa przez organ o ciążącym na nim obowiązku, nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) - właściwym rozstrzygnięciem jest orzeczenie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2013 r., IV SA/Po 343/12, LEX nr 1274841). Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 kpa, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Nie sposób nie zauważyć, że zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku o wznowienie argumenty skarżący podnosił już w wielu składanych wcześniej podaniach. Tytułem przykładu można wskazać, że: - w podaniu z dnia 27 stycznia 2014 r. ([...], [...]) twierdził, że postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] (w sprawie zawieszenia postępowania na wniosek skarżącego) wykluczają "jednostkę ze swej społeczności", skazując go "na śmierć z głodu i bezdomności". To samo powtórzył m.in. w - kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - skardze z dnia 26 marca 2014 r. ([...], [...]). Dodał, iż domniemuje, że "jest to jedynie kamuflaż w celu dokonania ukartowanej zbrodni zabójstwa w postępowaniu administracyjnym"; - w podaniu z dnia 24 stycznia 2014 r. (dot. spraw [...], [...], [...]) stwierdził, że "organ ponownie odmówił mi prawa do zasiłku i każe umierać mi z głodu. Faszystowska zbrodnia obecnego totalitarnego państwa polskiego, skazująca na śmierć bez wyroku własnych obywateli". Podnosił również, że pismami z dnia 20 sierpnia 2013 r. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W., ponieważ "stanowią one przejaw groźby karalnej i są objawem przemocy słownej i czynnej wobec mnie jako obywatela i strony postępowania administracyjnego"; - w podaniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. ([...], [...]) stwierdził z kolei, że "Prezydent W. nie zaproponował mi żadnej takiej pracy (w ramach kontraktu socjalnego - przyp. Kolegium), a jedynie szantażem próbował wymusić podpisanie zobowiązania bez gwarancji środków na jego realizację, żądając abym zobowiązał się, że zaprzestanę domagania się pomocy od Gminy i o własnych siłach dbał będę o siebie i swój byt". Przyjmując, że okolicznością wznowienia postępowania miałoby być popełnione przez organ administracji publicznej (Prezydenta W.) przestępstwo na szkodę wnioskodawcy, podnosił taką okoliczność już pół roku przed wystąpieniem z tego powodu o wznowienie postępowania. Jak zaś wspominano, art. 148 § 1 kpa przewiduje tylko miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jeśli chodzi zaś o inne okoliczności wznowienia postępowania, jak wyjaśniono, zaprezentowawszy własną koncepcję prawną, nie uzupełnił wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. w sposób wskazany przez organ pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości, że aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg, okoliczność wskazywana jako podstawa wznowienia postępowania musi uprzednio zaistnieć. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalne. Nie jest istotne, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o przesłance wznowienia, niemniej jednak przepis art. 148 § 2 kpa wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji ojej zaistnieniu, a nie jedynie podejrzewała i to od dłuższego już czasu, że taka sytuacja może mieć miejsce. Nie do przyjęcia jest również koncepcja, zgodnie z która to organ administracyjny ma poszukiwać konkretnych okoliczności wznowienia postępowania na wniosek strony, która swoją aktywność w tym zakresie ograniczy do zacytowania fragmentów art. 145 § 1 kpa. Trzeba stwierdzić, że również art. 145 § 2 kpa jest przez żalącego się błędnie interpretowany. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten - wbrew wykładni dokonywanej przez skarżącego - nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania. Co do zasady sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 kpa stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody (por. wyrok NSA z 6 września 1999 r., IV SA 925/97, LEX nr 48239, wyrok NSA z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., II OSK 678/12, LEX nr 1374799). Skarżący nie wskazał przestępstwa, które popełnił Prezydent W. ani nie sprecyzował innych powoływanych we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. przesłanek wznowienia postępowania. Stwierdził, że "Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. rżnie ze mnie głupa i domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Mało tego, jedynie "powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa" na jego szkodę, które zagraża jego życiu i zdrowiu, a do tego sam wskazuje, że "przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok". Nie można zatem przyjąć takiej wykładni przepisów postępowania, zgodnie z którą każde najbardziej absurdalne żądanie strony obliguje organ do działań zgodnych z tymi żądaniami, gdyż to naruszałoby zasady ogólne postępowania, a w szczególności zasadę praworządności (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., IV SA 1313/97, LEX nr 47878). ... W skardze skarżący domagał się uchylenia i zmiany postanowień oraz wznowienia postępowania, a nadto zawieszenia postępowania z urzędu w trybie art. 56 i art. 124 ppsa bowiem podaniem z dnia 8 grudnia 2014 r., przed wniesieniem skargi do WSA zwrócił się do Kolegium w trybie art. 154 § 1 kpa o zmianę doręczonego postanowienia, co w świetle prawa zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania. Podniósł, iż jest oczywistym, że do przeniesienia rozpoznania sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. przez Urząd Ministra Administracji i Cyfryzacji doszło na sugestię Prezesa SKO we W. wskutek przestępstwa, które nie może być orzeczone wyrokiem sądu karnego, bowiem faszystowscy członkowie organu administracyjnego totalitarnego państwa polskiego są wyłączeni spod jego jurysdykcji. Oczywistość popełnienia przestępstwa w obecnej chwili nie budzi wątpliwości i wpływa na treść także orzeczeń, jakie wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., W., jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jest bowiem oczywistym, że w sprawach dopuszczono się przestępstwa, a są nimi: 4. Próba wymuszenia ze strony pracownika socjalnego MOPS ZTPS [...] we W. w stosunku do skarżącego we wrześniu 2012 r. podpisania kontraktu socjalnego, którym Prezydent W. nie gwarantował środków na jego realizację. 5. Okoliczność ta wynika i z tego, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydając decyzje [...] oraz [...] orzekając w oparciu o art. 138 kpa naruszyło prawo, gdyż stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. Decyzje te doręczono skarżącemu w dniu 29 stycznia 2013 r. 6. Naruszenie prawa pociągnęło za sobą następne, gdyż postanowieniami wydanymi w dniu [...] SKO we W. odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności wydanych decyzji, czyniąc to z oczywistym naruszeniem prawa, gdyż w wydaniu postanowienia z [...] uczestniczył Członek Kolegium, który brał udział w wydaniu zaskarżonych decyzji Kolegium z dnia [...] i [...]. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w swoich wyrokach: z 20 listopada 2014 r. o sygn. IV SA/Wr 75/14, z 17 czerwca 2014 r. o sygn. IV SA/Wr 76/14, z 12 czerwca 2014 r. o sygn. IV SA/Wr 77/14, z 11 czerwca 2014 r. o sygn. IV SA/Wr 78/14 nie doszukał się nieprawidłowości i odmówił stwierdzenia nieważności postanowień SKO z [...]. 7. Przestępstwo to spowodowało kolejne, bowiem SKO we W. zastosowało dowolność w swym postępowaniu, gdyż na podobne do siebie podania z października - listopada - grudnia i stycznia 2012 r. dwa razy postanowiło o weryfikacji decyzji prezydenta W. w trybie art. 138 kpa. decyzjami z [...] i [...] w przedmiocie decyzji MOPS z [...] i [...] odmówiło jednak weryfikacji decyzji Prezydenta W. z [...] i [...] oraz [...] i [...] uchylając się od ich rozpatrzenia pomimo wezwań do usunięcia naruszenia prawa. 8. Przestępstwem jest odmowa weryfikacji decyzji SKO w L. z [...] i [...] na podanie z [...] wniesione do SKO w L. przed wniesieniem skargi do WSA, która wpłynęła na biuro podawcze sądu 2 września 2013 r., więc zgodnie z wykładnią prawa orzeczoną w postanowieniu WSA we Wrocławiu 13 czerwca 2013 r. sygn. IV SA/ Wr 255/13, upoważniało to Sąd do zawieszenia postępowania z urzędu w trybie art. 56 p.p.s.a. 9. Przestępstwem jest odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniami: z 23 maja 2014 r. sygn. IV SA/Wr 791/13 na decyzję SKO z [...]; z 1 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 132/14; z 28 marca 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 133/ 14; z 31 marca 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 134/14; z 8 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 135/14; z dnia 26 marca 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 136/14; z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/ Wr 137/14 i 28 marca 2014 r. o sygn. IV SA/ Wr 138/14 na orzeczenie Kolegium z [...] w przedmiocie odmowy weryfikacji decyzji SKO w L. z [...] i [...] w trybie art. 156 kpa., jako spóźnionych. Skarżący zarzuca, że doszło nie tylko do przestępstwa, ale i do ukartowanej zbrodni sądowoadministracyjnej dokonanej w zmowie i za porozumieniem w celu zabójstwa go poprzez zagłodzenie i z bezdomności. Okoliczność, że postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucono skargi na decyzje i postanowienie Kolegium w L. uzasadnia w dwójnasób tezę, że doszło do przestępstwa. Jest to oczywiste przestępstwo sądowoadministracyjne. Domagam się zmiany postanowień Kolegium odmawiających wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi kolegium z uwagi na słuszny, czyli uzasadniony interes strony i wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na powstałe zagrożenie dla życia i zdrowia. Aby uzasadnić, iż takie zagrożenie powstało i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia oraz przeciwdziałaniu ubóstwu i wykluczeniu społecznemu rodziny wyjaśnia, że ostatni dochód, jaki otrzymał było to jednorazowe stypendium z Powiatowego Urzędu Pracy we W. w listopadzie 2013 r. w kwocie brutto 988 zł i suma ta z oczywistych powodów nie jest wystarczającą do zaspokojenia nawet najbardziej niezbędnych potrzeb bytowych i życiowych rodziny przez kolejne dwanaście miesięcy. Z tego względu nie był w stanie zaspokoić swoich potrzeb bytowych i jest zmuszony głodować również nie regulował opłat za czynsz, gaz i światło, co w efekcie doprowadziło do wszczęcia postępowań sądowych o zapłatę ze strony gminy i zakładów gazowniczego i energetycznego, jak i nieuzasadnionej agresji zdegenerowanych służb mundurowych na osobę skarżącego w dniu 5 listopada 2014 r. Agresja Policji wiąże się ze zniszczeniem mienia znacznej wartości, gdyż doszło do wyłamania drzwi do mieszkania wraz z futryną i bestialskiego pobicia go przez rozszalałych z nienawiści rasowej policjantów twierdzących, że jest chory psychicznie i im zagraża. (...). Okoliczności ujawnione wskazują na zagrożenie dla życia i zdrowia, jakie powstało w wyniku odmowy udzielenia pomocy z MOPS i zmową członków totalitarnego państwa. Z tego względu jest niezbędne wznowienie postępowania dla wyjaśnienia wszystkich kwestii oraz dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia, o czym mowa jest w art. 145 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone bowiem postanowienie nie narusza prawa, a przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest jedynie legalność zaskarżonych decyzji, czy postanowień organu administracyjnego (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., ppsa). W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w pkt 1 - 8 art. 145 kpa. Tymczasem w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem żadna z tych okoliczności nie została ustalona. Skarżący wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], odmawiającą przyznania zasiłku okresowego wskazał, że "wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Uznając te przesłanki za niewłaściwie określone, pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. MOPS we W. zasadnie wezwał skarżącego do ich skonkretyzowania poprzez podanie jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody, mają być podstawą żądania, jakie dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, były fałszywe, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięcie przez sąd". Wezwano nadto skarżącego do określenia daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odpowiadając na to wezwanie skarżący stwierdził, że w dniu 28 lipca 2014 r. powziął jedynie "podejrzenie co do naruszenia prawa – zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy". Wyroku w sprawie karnej nie wydano. W końcu skarżący zakwestionował obowiązek, jaki miałby na nim ciążyć, ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty, dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. "rżnie ze mnie głupa i domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Wystarczy, że wnioskodawca powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, a że przestępstwo takie nie jest ścigane z kodeksu karnego, w sprawie nie może zapaść wyrok więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się z aktami sprawy. Ocena, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego w rozpatrywanym przypadku nie została przez skarżącego wykazana, a obowiązek taki ciążył na wnoszącym to żądanie, a nie na organie administracyjnym – jest zatem jak najbardziej trafna. Przesłankami, konkretyzowanymi przez stronę postępowania skutkującymi jego wznowienie mogą być zgodnie z art. 145 § 1: 1) dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, 2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegającego (y) wyłączeniu (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Stosownie do art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika jakie okoliczności uzasadniać będą odmowę wznowienia postępowania jednakże skoro wznowieniu postępowania będzie służyć wystąpienie jednej z przesłanek zamieszczonych w art. 145 § 1 kpa to brak którejkolwiek z nich będzie równoznaczny z odmową wznowienia postępowania administracyjnego przyjmującego postać postanowienia. W sprawie niniejszej rozważyć należało jedynie czy okoliczności przywołane we wniosku skarżącego mogły uzasadniać wznowienie postępowania. Trafnie obie instancje stwierdziły, że ich brak. Trafnie też wnioskuje Kolegium, że skoro brak w nich którejś z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania to bezprzedmiotowe się staje rozważanie czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, a tym bardziej czy istnieje związek między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Dodać można, że akcentowany szczególnie przez skarżącego związek między decyzją odmawiającą mu stosownego świadczenia a przestępstwami popełnionymi przez organy administracyjne czy Sąd administracyjny, również nie może się ostać gdyż z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 art. 145 kpa postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnieniem przestępstwa orzeczeniem Sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 kpa). Oczywistości tych w sprawie brak natomiast niebezpieczeństwa, o jakim mówi ustawodawca w tym przepisie, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem istniejącym w przekonaniu skarżącego. Odnośnie natomiast wniosku skargi o zawieszenie postępowania z urzędu w trybie art. 56 i art. 124 ppsa gdyż podaniem z dnia 8 grudnia 2014 r. przed wniesieniem skargi do WSA, zwrócono się do Kolegium w trybie art. 154 § 1 kpa o zmianę doręczonego postanowienia, stwierdzić trzeba, że przychylanie się do tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Brak też podstawy, skoro Sąd miałby działać z urzędu, do wydania stosownego postanowienia. Postanowieniem bowiem z dnia [...] nr [...], SKO utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] ([...]), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany, w trybie art. 154 kpa, zaskarżonego postanowienia omówionego w części wstępnej uzasadnienia wyroku. Postanowienie to również zostało zaskarżone do tutejszego Sądu a sprawa – zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 350/15. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ppsa. H.B.19.08.2015 r.