IV SA/Wr 24/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Z. R. (skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z dnia [...] września 2016 r. nr [...], którym uchylone zostało postanowienie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (MOPS) z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją MOPS z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], przyznającą skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 1250 zł (...). SKO wnosząc o oddalenie tej skargi stwierdziło, iż w dniu 2 lutego 2016 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r., nr 4/2016 MOPS odmówił wznowienia tego postępowania (przedmiot odrębnej sprawy prowadzonej w SKO – sprawa sądowoadministracyjna o sygn. akt IV SA/Wr 12/17). W dniu 15 lutego 2016 r. skarżący wniósł do MOPS pismo opatrzone taką samą datą, zatytułowane: Skarga do SKO we W. o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 kpa. W sprawie zakończonej decyzją MOPS z dnia 5 stycznia 2016 r. (...). Skarżący domagał się w nim "stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa, gdyż decyzja ta została wydana przez niewłaściwy organ oraz, że nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, bowiem na decyzję miało wpływ przestępstwo administracyjne (...)". Skarżący dodał, że złożył bezpośrednio w organie wniosek o wznowienie postępowania przez MOPS celem wydania nowej decyzji rozstrzygającej o całości istoty sprawy; datą okoliczności będącej podstawą wznowienia jest data 1 lutego 2016 r., tj. data doręczenia postanowienia z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...]. Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. Kolegium wezwało skarżącego do wyjaśnienia charakteru podania z dnia 15 lutego 2016 r. Pytano w szczególności, czy jest ono wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. (...), wnioskiem o wznowienie tego postępowania przez MOPS celem wydania nowej decyzji rozstrzygającej o całości istoty sprawy, czy wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. Na wezwanie to skarżący nie udzielił w pełni jasnej odpowiedzi jakkolwiek stwierdził, że pismem z dnia 15 lutego 2016 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji (odpowiedź skarżącego z dnia 15 marca 2016 r.). W związku z tym Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] (decyzja Kolegium z dnia 17 marca 2016 r., nr SKO [...]). W związku z tym, postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., nr SKO [...], SKO uchyliło postanowienie MOPS z dnia 18 lutego 2016 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. nr [...] odmówiono, na podstawie art. 111 kpa uzupełnienia decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. Postanowienie nr [...] doręczono skarżącemu w dniu 1 lutego 2016 r. i do dnia 15 lutego 2016 r. mógł on złożyć odwołanie od decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. Do tego momentu decyzja z dnia 5 stycznia 2016 r. nie była decyzją ostateczną – skarżący nie mógł więc w dniu 15 lutego 2016 r. złożyć wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Organ I instancji stwierdził nadto, że w dniu 2 lutego 2016 r. skarżący wniósł już o wznowienie postępowania, a wniosek ten został załatwiony postanowieniem opatrzonym nr 4/2016. Mimo to, nie czekając jak zostanie rozpatrzony wniosek z dnia 2 lutego 2016 r. skarżący złożył w dniu 15 lutego 2016 r. wniosek o identycznej podstawie faktycznej i prawnej jak we wniosku z dnia 2 lutego 2016 r. Na postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r. skarżący wniósł zażalenie. Rozpatrując je SKO wydało postanowienie dnia 7 września 2016 r. będące przedmiotem skargi. Sąd w pełni podzielił motywację jaką kierowało się SKO, które poczuwało się do uchylenia w całości postanowienia z dnia 18 lutego 2016 r., nr 6/2016 odmawiającego wznowienia postępowania w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 15 lutego 2016 r. Wniosek ten – jak trafnie stwierdziło SKO był do niego skierowany i – jak wyjaśnił skarżący, stanowił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący nie wniósł do organu I instancji kolejnego wniosku o wznowienie postępowania, stąd organ ten nie mógł wydać zaskarżonego zażaleniem postanowienia. Te okoliczności zatem zdecydowały o skasowaniu postanowienia z dnia 18 lutego 2016 r., nr 6/2016. W skardze skarżący w szczególności zarzucił, że doręczone mu postanowienie SKO próbuje "zamotać" w sprawie. Prawidłowe jest postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r. Wznowienia postępowania można domagać się tylko raz, każda nowa skarga powinna być odrzucona gdyż w sprawie egzystuje postanowienie MOPS z dnia 11 lutego 2016 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem stwierdzić, że decyzję z dnia 5 stycznia 2016 r. objęły dwa postępowania nadzwyczajne: 1) o stwierdzenie nieważności decyzji, 2) o wznowienie postępowania. To pierwsze zakończyło się decyzją odmowną SKO z dnia 17 marca 2016 r. nr [...] (sprawa IV SAB/Wr 7/17) i postanowieniem MOPS z dnia 11 lutego 2016 r., nr [...] odmawiającym wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą decyzją. Zasadność tych orzeczeń nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Są to odrębne postępowania. W niniejszej sprawie Sąd natomiast oceniał jedynie zasadność uchylenia postanowienia MOPS z dnia 18 lutego 2016 r., nr [...] uznając postanowienie SKO z dnia 7 września 2016 r. – w świetle przedstawionych okoliczności, za trafne. Skarga zatem podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).