IV SA/Wr 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – (dalej: Kolegium Odwoławcze, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. – (dalej: skarżący) – na wydane z upoważnienia Prezydenta Wrocławia postanowienie Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] lutego 2016 r. (Nr [...]) odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją "Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespołu Terenowego Pracy Socjalnej nr 1 we W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] przyznającej skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 1.250,00 zł (...) na zakup nowej pralki automatycznej", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 149 § 3 kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium Odwoławcze przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]) - działający z upoważnienia Prezydenta W. - Kierownik Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. przyznał skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 1250 zł na zakup nowej pralki automatycznej. Skarżący odebrał decyzję z dnia 5 stycznia 2016 r. w dniu 7 stycznia 2016 r. i dniu następnym - 8 stycznia 2016 r. złożył wniosek "O uzupełnienie Decyzji - art. 111 kpa". Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. (nr 2/2016), powołując się na art. 111 kpa - działający z upoważnienia Prezydenta W. - Kierownik Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]). Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 1 lutego 2016 r. W dniu 2 lutego 2016 r. skarżący złożył w organie pierwszej instancji - adresowaną do tego organu - "skargę" o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 kpa. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. (nr 4/2016) - rozpatrzywszy wniosek skarżącego z dnia 2 lutego 2016 r. - Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]). W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że postanowieniem nr [...] - działając na podstawie art. 111 kpa i odpowiadając na wniosek skarżącego złożony w dniu 8 stycznia 2016 r. - odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Postanowienie nr [...] doręczono skarżącemu w dniu 1 lutego 2016 r. i do dnia 15 lutego 2016 r. mógł złożyć odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Do tego momentu decyzja z dnia 5 stycznia 2016 r. nie była decyzją ostateczną, dlatego na tym etapie postępowania "Strona nie dysponuje uprawnieniem do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie". Na powyższe postanowienie zażalił się skarżący. W obszernym piśmie podniósł m.in., że "Odrzucenie skargi należy uznać w powyższych okolicznościach za bezzasadne, gdyż nie zaszły okoliczności do jej odrzucenia, bowiem wskazałem zarówno datę jak i podstawę prawną do wznowienia. Niespełnienie pozostałych warunków do wznowienia postępowania upoważnia organ jedynie do oddalenia skargi o wznowienie postępowania, nie zaś do jej odrzucenia". Postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2016 r. (nr [...]) jest postanowieniem prawidłowym i Kolegium nie znalazło żadnych podstaw prawnych ani faktycznych, aby uwzględnić zażalenie skarżącego na to postanowienie. Zgodnie z art. 145 § 1 kpa postępowanie wznawia się "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną (...)". Stosownie do art. 16 § 1 kpa, ostateczne są "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Zgodnie z art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b, "termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia" (art. 111 § 2 kpa). Wykładnia przepisu art. 111 § 2 kpa prowadzi do wniosku, że żądanie uzupełnienia decyzji wniesione w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji powoduje przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2011 r., II SA/Kr 261/11). Dla strony wydanie takiego postanowienia jest więc równoznaczne ze zmianą momentu, od którego zaczyna biec termin do złożenia odwołania (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2008 r., I OSK 848/08). W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji - postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. (nr [...]), powołując się na art. 111 kpa - odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. ([...]). Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 1 lutego 2016 r. 14-dniowy termin dla strony do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. biegł więc od dnia 1 lutego 2016 r. i niewątpliwie nie skończył się w dniu 2 lutego 2016 r., kiedy to skarżący złożył w organie pierwszej instancji - adresowaną do tego organu - "skargę" o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 kpa. W dniu 2 lutego 2016 r. decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. nie była jeszcze decyzją ostateczną, ponieważ przysługiwało od niej odwołanie (por. art. 16 § 1 kpa). Gdy wznowienie postępowania nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, LEX nr 437529). Przyczyny przedmiotowe to m.in. sytuacja, gdy decyzja (odpowiednio postanowienie) nie była ostateczna (por. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 149 kpa, LEX 2014 r., wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., II OSK 1835/12, LEX nr 1452820). Mając na względzie wyżej powiedziane, Kolegium Odwoławcze orzekło, jak we wstępie. W skardze na powyższe postanowienie skarżący domaga się: "wszczęcia postępowania mediacyjnego w trybie art 115 p.p.s.a w sprawie celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa - wyjaśnienia rozbieżności w interpretacji prawa jakie istnieje w postępowaniu organu administracyjnego, który za każdym razem odmiennie interpretując prawo i w sposób dla siebie dowolny i jedynie mu wygodny manipuluje w sprawie, aby utrudnić mi wyjaśnienie mojej sytuacji prawnej, czym pozbawia mnie dochodu, jakim są świadczenia od Gminy w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej i przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu rodzin, skazując na wykluczenie społeczne oraz śmierć głodu i bezdomności. Stwierdzenia nieważności postanowienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. wydanego przez Kierownika ZTPS 1 w dniu 1 lutego 20161 o nr [...] oraz: Stwierdzenia rażącej bezczynności ze strony SKO w weryfikacji orzeczenia w trybie art 156 kpa na wniosek z 26 września 2016 r. i Ukarania Kolegium grzywną w maksymalnej kwocie za bezczynność i rażące naruszenie prawa." Ponadto wniósł o: "Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym z art. 119 Prawa o p.p.s.a. i niezwłocznego rozpoznania sprawy, gdyż bezczynność oraz rażące naruszenie prawa administracyjnego ze strony organu administracyjnego jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. - Zwolnienie z kosztów sądowych w całości ze względu na ciężką sytuację materialną i bytową spowodowaną brakiem pracy i dochodów oraz że pozostaję bez jakiejkolwiek pomocy z MOPS od innych mi osób. Jestem zmuszony głodować. - Zawieszenie postępowania w trybie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 56 p.p.s.a., gdyż postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] września 2016 r. nie zostało jeszcze zakończone." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu pomocy społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] przyznającej skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 1250,00 zł na zakup nowej pralki automatycznej". W ocenie Sądu stanowisko organów odmawiające wznowienia postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]), jest prawidłowe. Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie w przypadkach w nim określonych. Aby zatem wznowienie postępowania mogło nastąpić muszą zostać spełnione dwa warunki: sprawa została zakończona i zakończenie nastąpiło decyzją ostateczną. Przepis art. 16 § 1 zdanie pierwsze wyznacza zakres obowiązywania zasady trwałości decyzji, wprowadzając pojęcie "decyzji ostatecznej". Charakter taki ma decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełniania decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b kpa). W przypadku wydania postanowienia o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 kpa). Warto zauważyć, że jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest przesunięcie początku terminu do wniesienia odwołania na dzień doręczenia postanowienia, o którym stanowi art. 111 § 1b kpa. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia odwołania nie biegnie. Nawiązując do wskazanych uregulowań odnotować trzeba, że wnioskiem z dnia 8 stycznia 2016 r. skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji o uzupełnienie decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]) przyznającej zasiłek celowy w kwocie 1250 zł na zakup nowej pralki automatycznej. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. ([...]) podjętym na podstawie art. 111 kpa odmówiono uzupełnienia powyżej oznaczonej decyzji. Rozstrzygnięcie w tej materii doręczono skarżącemu w dniu 1 lutego 2016 r. W dniu 2 lutego 2016 r. skarżący skierował do organu pierwszej instancji "skargę" o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej opisaną decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r. – w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 kpa. Mając na uwadze przywołany stan faktyczny i prawny sprawy Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonego żądania z dnia 2 lutego 2016 r. Z powyższych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. W kwestii rzeczonego zawieszenia postępowania Sąd wskazuje na sprawę o sygn. akt IV SAB/Wr 6/17. Wobec podjętego orzeczenia pozostałe żądania nie mogą odnieść zamierzonego skutku.