IV SA/Wr 242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. J. S. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 242/12 odrzucającego skargę C. J. S. na Wójta Gminy B. w przedmiocie działania w imieniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej w B. postanawia: odmówić wykładni postanowienia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt. IV SA/Wr 242/12 odrzucił skargę C. J. S. – zwany dalej skarżącym, na Wójta Gminy B. w przedmiocie działania w imieniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej w B. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 21 lipca 2012 r. W pismach z dnia 22 czerwca 2012 r. i z dnia 23 października 2012 r. skarżący wniósł między innymi o wykładnię postanowienia tutejszego Sądu z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt. IV SA/Wr 242/12 poprzez "wykładnię i wyjaśnienie zastosowania przepisów prawa np. art. 30 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym". W uzasadnieniu powyższego wniosku, powołując się na art. 45 w zw. z art. 7 oraz art. 10 Konstytucji RP wskazał, że rozstrzygnięcie Sądu w sposób precyzyjny winno odnosić się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych wniosku, czy też skargi, w tym także do zarzutów strony. Zdaniem skarżącego, skoro rozstrzygnięcie Sądu nie spełnia powyższych wymogów, to nie ma podstaw do zaskarżenia takiego orzeczenia, bowiem jest ono niekompletne. Dodał, że takie działanie Sądu pozbawia skarżącego prawa do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postępowaniu sądowym w I instancji, co w sposób rażący narusza Konstytucję RP, która wskazuje, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Podkreślił, że dwuinstancyjne postępowanie oznacza obowiązek Sądu dwukrotnego merytorycznego odniesienia się do wszystkich podniesionych przez stronę argumentów faktycznych i prawnych, a nie dla wydawania niemerytorycznych, czy też cząstkowych orzeczeń. A skoro są one niekompletne i nie odnoszą się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych, to zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą NSA i SN oznacza to brak rozpatrzenia skargi, czy też wniosku. Wskazał, że zadaniem Sądu w tym postępowaniu jest sprawdzenie przestrzegania legalności działania władz publicznych w zakresie objętym jego skargą (w tym art. 7 Konstytucji RP). W celu dokonania powyższego niezbędne jest zatem prawidłowe określenie stanu faktycznego sprawy i dokonanie odpowiadającej mu wykładni normy prawnej (prawa materialnego) mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia. Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku (postanowienia) sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FZ 191/10, lex nr 663327). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Zauważyć również należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni orzeczenia stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10 lex nr 948926). W przedmiotowej sprawie postanowienie Sądu jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jaki i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Wykładnia wyroku lub postanowienia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W związku z tym potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie, albowiem treść postanowienia z dnia 29 maja 2012 r. jest jednoznaczna, a powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna nie budzą wątpliwości. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Natomiast treść złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje na to, że stanowi on polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu, jednakże, żądanie to wykracza poza wykładnię wyroku o której mowa w cytowanym na wstępie art. 158 p.p.s.a. W ramach wykładni nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd przepisów prawa, zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, gdy zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wniosek o wykładnię nie może także zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia pojęć, wyrażeń prawniczych i znaczenia słów. Wniosek o wykładnię nie może stanowić polemiki z ustaleniami Sądu, zmierzającej do nowej interpretacji orzeczenia, zgodnie z subiektywnym zapatrywaniem wnioskodawcy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.