IV SA/Wr 242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 242/17 wydane w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 242/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sprzeciw A. P. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na zarządzenie referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. IV SA/Wr 242/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Kolejnym postanowieniem z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 242/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sprzeciw skarżącego na postanowienie referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. IV SA/Wr 242/17 o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe postanowienia zostały doręczone skarżącemu odrębnymi przesyłkami w dniu 22 października 2018 r. Pismem z dnia 29 października 2018 r. przesłanym za pośrednictwem platformy e-PUAP, skarżący wniósł zażalenie na "postanowienie z dnia 2 października doręczone mu w dniu 22 października 2018 r.". Jednocześnie zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem prawidłowego sporządzenia wniesionego zażalenia pod względem formalnym, prawnym i merytorycznym. Zarządzeniem z dnia 30 października 2018 r. przewodniczący Wydziału IV tutejszego Sądu wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie oraz wskazanie zaskarżonego postanowienia i sprecyzowanie wniosku wraz z jego zwięzłym uzasadnieniem, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 listopada 2018 r. Pismem z dnia 27 listopada 2018 r. skarżący przesłał – jego zdaniem – własnoręcznie podpisane zażalenie oraz wyjaśnił, że nie jest w stanie samodzielnie i bez pomocy prawnej usunąć drugiego braku wniesionego środka odwoławczego. Dodał także, że w tym celu zwrócił się o przyznanie pomocy prawnej z urzędu, lecz wniosek ten do tej pory nie został jeszcze rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym, co oznacza, że powinno zawierać m.in. podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto – w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. – zażalenie powinno również zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie nie spełniało powyższych wymagań, albowiem – jako wniesione za pośrednictwem elektronicznej platformy e-PUAP – nie zawierało własnoręcznego podpisu skarżącego. Pod pojęciem tym należy zaś rozumieć znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić ją od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 970/12). Nie można było więc uznać, aby nieczytelny znak zamieszczony na wniesionym piśmie procesowym mógł zostać potraktowany jako podpis jakiejkolwiek osoby, a tym bardziej podpis skarżącego. W aktach sprawy widnieje bowiem wzór podpisu jakim posługiwał się skarżący w toku całego postępowania (por. k. 11 i 14), który diametralnie różni się od odręcznego znaku figurującego na zażaleniu. Po drugie, wniesiony środek odwoławczy nie identyfikował w sposób wystarczający zaskarżonego postanowienia. Trzeba bowiem zauważyć, że w dacie 2 października 2018 r. zostały wydane dwa postanowienia odrzucające sprzeciwy skarżącego od zupełnie różnych orzeczeń referendarza sądowego. Obydwa postanowienia zostały doręczone skarżącemu w tym samym dniu, tj. 22 października 2018 r. Dla ich identyfikacji nie było zatem wystarczające samo wskazanie daty ich wydania i doręczenia. Zwłaszcza, że w treści zażalenia strona posługiwała się liczbą pojedynczą w odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia, co wskazuje, że jej intencją było zaskarżenie tylko jednego z postanowień wydanych w dniu 2 października 2018 r. Wobec powyższego, przewodniczący wydziału, mając na uwadze treść art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwał stronę o podpisanie zażalenia oraz jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka odwoławczego. Przesyłkę zawierającą wezwanie strona skarżąca podjęła w dniu 20 listopada 2018 r. W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W zakreślonym terminie, który upływał z dniem 27 listopada 2018 r. (wtorek), strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniesionego zażalenia, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że w tym celu zawnioskowała o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Trzeba jednak podkreślić, że wniosek ten został złożony w toku toczącego się już postępowania o przyznanie prawa pomocy właśnie w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu i dopiero od jego wyniku będzie zależało, czy taka pomoc zostanie skarżącemu przyznana. Poza tym należy również dostrzec, że zażalenie, do wniesienia którego skarżący domagał się pomocy prawnej, zostało już przez niego złożone i zweryfikowane przez Sąd pod względem formalnym, a rola skarżącego ograniczała się wyłącznie do usunięcia dostrzeżonych braków, których istota nie była skomplikowana. Nie mógł on w takiej sytuacji liczyć, że braki te usunie za niego jeszcze dodatkowy pełnomocnik. Wobec powyższego przedmiotowe zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.