IV SA/Wr 26/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 listopada 2024 r. nr 010070/680/4832284/2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. K. B. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z dnia 15 listopada 2024 r. nr 010070/680/4832284/2024 (postępowanie: 476334033) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego w związku z wnioskiem złożonym przez skarżącego w dniu 13 czerwca 2024 r. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, przy piśmie z dnia 22 stycznia 2025 r., wezwał skarżącego do: - nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu, - podania numeru PESEL skarżącego. Na uzupełnienie wyżej wymienionych braków formalnych skargi zakreślono skarżącemu termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie została, po dwukrotnym awizowaniu - w dniach 28 stycznia oraz 5 lutego 2025 r. - zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. 13, 16). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 18 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kwalifikowała się do odrzucenia na tej podstawie, że skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego tej skargi w postaci opatrzenia jej własnoręcznym podpisem (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 2703/21). Wymóg zawarcia w skardze, jako piśmie procesowym, podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika wynika z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Kolejną przesłanką odrzucenia skargi była okoliczność nieuzupełnienia przez skarżącego, pomimo wezwania, braku formalnego skargi w zakresie podania prawidłowego numeru PESEL skarżącego. Wymóg podania numeru PESEL wynika z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 i art. 46 p.p.s.a. Według art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa powołany wyżej art. 46 ww. ustawy. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W niniejszej sprawie odpis pisma wzywającego skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie sądu (wobec okoliczności niepodpisania wniesionej skargi) oraz poprzez podanie numeru PESEL skarżącego został doręczony skarżącemu w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., tj. w drodze tzw. fikcji prawnej doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez skarżącego przesyłce (k. 13) oraz pisma P. S.A. z dnia 2 kwietnia 2025 r. nadesłanego w wyniku rozparzenia reklamacji ww. przesyłki (k. 16), pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 28 stycznia 2025 r., drugie zaś - 5 lutego 2025 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 11 lutego 2025 r. Od tego dnia rozpoczął się bieg siedmiodniowego terminu na wykonanie wezwania Sądu. W zakreślonym terminie, który zgodnie z powyższym upłynął w dniu 18 lutego 2025 r., brak formalny skargi dotyczący podpisania skargi oraz podania numeru PESEL skarżącego nie został uzupełniony, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu wyjaśnić trzeba, że wywołuje on skutek i podlega rozpoznaniu dopiero wówczas, gdy skarga jest skutecznie wniesiona, tj. nie podlega odrzuceniu z przyczyn podanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zatem w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do rozpoznania zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. .