IV SA/Wr 262/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Dowódca Jednostki Wojskowej [...] we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5 w związku z art. 83 ust. 2 i 5, art. 87, art. 97 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.), dalej: ustawa, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 października 2009 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2009 r. nr 179, poz. 1392), oraz § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2004 r. nr 108, poz. 1146), przyznał zwolnionemu w dniu 31 stycznia 2012 r. z zawodowej służby wojskowej K. Ś. następujące należności pieniężne: 1. Odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, w kwocie 26.748,00 zł; 2. Ekwiwalent pieniężny za 73 dni urlopu wypoczynkowego i 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego w kwocie 23.911,09 zł; 3. Dodatkowe uposażenie roczne za 2012 r. w kwocie 371,50 zł; 4. Gratyfikację urlopową na 2 osoby w kwocie 1.750,00 zł. Jak wskazał organ orzekający, rozkazem Personalnym Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] 2011 r. nr [...] K. Ś. został z dniem 31 stycznia 2012 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego, zgodnie z art. 111 pkt 9 lit. a i art. 114 ust. 4 pkt 3, ust. 5 w związku z art. 10 pkt 3 oraz art. 115 ust. 1 i 4, i art. 122 ust. 1 ustawy. Żołnierz pełnił nieprzerwanie czynną służbę wojskową od dnia 26 października 1971 r. do dnia 31 stycznia 2012 r., tj. przez okres 40 lat 3 miesięcy i 6 dni. Stosownie do treści art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości 300% po dziesięciu latach służby. Wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wobec powyższego strona nabyła prawo do 600% odprawy (4.458 x 600% = 26.748). Z kolei, na podstawie art. 95 pkt 2 ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata. Strona nie wykorzystała 73 dni urlopu wypoczynkowego oraz 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego w latach 2010-2012. Zgodnie z art. 97 ustawy ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej (4.458,00 : 22 x 118 = 23.911,09). Żołnierzowi, na podstawie art. 95 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 2 i 5 ustawy, przysługuje dodatkowe uposażenie, w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono mu uposażenie. W przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby wojskowej w trakcie roku kalendarzowego, podstawę obliczenia dodatkowego uposażenia rocznego stanowi uposażenie należne żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia służby. Strona, w roku 2012 przepracowała jeden pełny miesiąc, wobec czego nabyła prawo do dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Uposażenie zasadnicze wyniosło 4.458,00 zł -(4.458,00 : 12 = 371,50). Na podstawie art. 95 pkt 5 ustawy, w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, przysługuje gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 października 2009 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych wysokość gratyfikacji urlopowej na jedną osobę uwzględnianą przy ustalaniu jej wysokości wynosi 35% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym żołnierz nabył prawo do urlopu wypoczynkowego (w 2012 r. jest to kwota 2.500 zł x 35% = 875,00 zł/osobę). Gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia, przysługuje w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na osoby wymienione w oświadczeniu. Żołnierz złożył oświadczenie o dwóch osobach uprawnionych do otrzymania gratyfikacji, wobec czego przyznano mu gratyfikację w wysokości 1,750,00 zł (875,00 x 2 = 1.750,00). Od tej decyzji K. Ś. złożył odwołanie. W odwołaniu podniósł, że co prawda naliczony mu został ekwiwalent pieniężny za 73 dni urlopu wypoczynkowego i 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za lata 2010 do 2012, jednakże nie naliczono mu ekwiwalentu pieniężnego za 82 dni urlopów: wypoczynkowego oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego, niewykorzystanych w latach 2008 – 2009. Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 61 § 1, art. 104 § 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 95 pkt 2 ustawy, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] uchylił zakwestionowaną decyzję w części przyznającej stronie ekwiwalent pieniężny za 73 dni urlopu wypoczynkowego i 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego w kwocie 23.911,09 zł i orzekł, że strona nabyła prawo do ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2012, tj. rok zwolnienia ze służby wojskowej, a także prawo do ekwiwalentu pieniężnego za 73 dni urlopu wypoczynkowego oraz 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego, niewykorzystanych przez żołnierza w latach: 2009, 2010, 2011, tj. za 3 lata poprzedzające. Sumaryczna ilość dni niewykorzystanego urlopu uprawniająca do ekwiwalentu wynosi 159 dni. Wysokość kwoty ekwiwalentu pieniężnego po uwzględnieniu 159 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego wynosi 32.219,18 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że organ pierwszej instancji oparł się w szczególności na "Zaświadczeniu" wystawionym w dniu 9 grudnia 2011 r. przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w Ś. Z powyższego dokumentu wynika, iż skarżący nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego za rok 2008 w wymiarze 26 dni, za rok 2009 w wymiarze 26 dni, za rok 2010 w wymiarze 26 dni i za rok 2011 w wymiarze 21 dni, zaś dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2008 w wymiarze 15 dni, za rok 2009 w wymiarze 15 dni, za rok 2010 w wymiarze 15 dni i za rok 2011 w wymiarze 15 dni. Łącznie w latach 2008 - 2011 skarżący nie wykorzystał 99 dni urlopu wypoczynkowego oraz 60 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, zasadnicze znaczenie ma art. 95 pkt 2 ustawy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika uprawnienie żołnierza zawodowego, związane ze zwolnieniem ze służby, do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, którego żołnierz nie wykorzystał w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, jednakże nie więcej niż 3 lata wstecz od momentu zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Stanowisko to potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 273/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ odwoławczy podkreślił, że prawo do tego rodzaju ekwiwalentu żołnierz nabywa z chwilą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, które w przypadku odwołującego się nastąpiło w roku 2012 i w tym też roku nabył on prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby. Jak stwierdził, gramatyczna wykładnia art. 95 pkt 2 ustawy pozwala na wniosek, że data zwolnienia ze służby jest momentem, od którego należy liczyć lata poprzednie (nie więcej jednak niż trzy lata), ustalając prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy. Skoro więc odwołujący się został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w roku 2012, to trzema latami poprzednimi, zgodnie z cytowanym przepisem, będą lata 2009, 2010 oraz 2011 i za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy we wskazanych trzech latach przysługuje mu prawo do ekwiwalentu pieniężnego. Tym samym, nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku 2008. Zdaniem organu odwoławczego, literalne brzmienie treści powołanego powyżej przepisu jest na tyle klarowne, że nie pozostawia miejsca na pomocnicze stosowanie jakiejkolwiek wykładni prawa. Dlatego też, za błędne uznał stanowisko organu I instancji, w którym do okresu "trzech lat" wliczono rok zwolnienia ze służby wojskowej, czym pozbawiono odwołującego się prawa do ekwiwalentu pieniężnego za 41 dni urlopu wypoczynkowego, w tym dodatkowego urlopu wypoczynkowego, niewykorzystanego w roku 2009. Ocena zebranego materiału dowodowego uzasadnia zatem uchylenie zakwestionowanej decyzji w części zawierającej rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że z dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej K. Ś. nabył uprawnienie do ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni urlopu wypoczynkowego oraz 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2012, tj. rok zwolnienia ze służby, a także do ekwiwalentu pieniężnego za 73 dni urlopu wypoczynkowego oraz 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za lata 2009, 2010 i 2011, tj. za trzy lata poprzednie. Sumaryczna ilość dni niewykorzystanego urlopu uprawniająca do przedmiotowego ekwiwalentu wyniosła 159 dni. Wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez stronę urlop wypoczynkowy obliczono zgodnie z art. 97 ustawy, tj. 4.458,00 zł (miesięczne uposażenie zgodne z art. 97 ustawy) : 22 x 159 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego = 32.219,18 zł. Na powyższą decyzję K. Ś. złożył skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniósł, że nie naliczono mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w roku 2008, w ilości 41 dni. Wskazał, że od 2007 r. czterokrotnie zmieniał jednostki wojskowe, trzykrotnie z powodu ich likwidacji. Urlopów nie mógł wykorzystać ze względów “okolicznościowych, służbowych oraz zdrowotnych." W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie nie budzą wątpliwości. Problem w niej sprowadza się natomiast do tego czy skarżący może skutecznie domagać się ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 r. Odnosząc się do przedstawionego zagadnienia trzeba stwierdzić na samym początku, iż skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2012 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia przezeń stosunku służbowego. Z rozkazu dziennego nr [...] dowódcy JW.[...] w Ch. wynika, iż zwalnianemu naliczono i wypłacono ekwiwalent pieniężny za 73 dni urlopu wypoczynkowego i 45 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego, w kwocie 23.911,09 zł. O ile przywołany rozkaz nie precyzował za jakie konkretne lata ekwiwalent ten był przyznany to już z zaświadczenia wydanego przez dowódcę JW nr [...] w Ś. wynika, iż skarżący nie wykorzystał 26 dni urlopu wypoczynkowego za rok 2008 – 26 dni, za rok 2009 – 26 dni, za rok 2010 – 26 dni, za rok 2011 – 21 dni. Dalej wynika z niego, że urlopu wypoczynkowego dodatkowego za lata 2008, 2009, 2010, 2011 nie wykorzystał w wymiarze 60 dni. Można zatem przyjąć biorąc pod uwagę, że urlop dodatkowy przysługuje żołnierzowi zawodowemu w wymiarze 15 dni w roku, iż skarżący w latach tych nie wykorzystał w ogóle urlopu wypoczynkowego dodatkowego. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika z kolei, iż skarżącemu przyznano ekwiwalent pieniężny za 73 dni urlopu wypoczynkowego i 45 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego za lata 2010 – 2012. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, iż nie naliczono mu ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za urlop, za lata 2008 i 2009 w ilości 82 dni (52 dni urlopu + 30 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego). Już z tego widać, iż skarżący nie kwestionuje ilości dni urlopu jakiego nie wykorzystał i żąda w sposób nie budzący wątpliwości ekwiwalentu jedynie za te 82 dni (por. odwołanie). Odwołanie to zostało w części uwzględnione przez organ drugiej instancji, który przyznał skarżącemu ekwiwalent za lata 2009, 2010, 2011, tj. za 3 lata poprzedzające, w wymiarze 159 dni niewykorzystanego urlopu (99 dni urlopu + 60 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego). W tym miejscu można pominąć warstwę prawną tego orzeczenia zwracając uwagę, że w skardze do sądu administracyjnego skarżący tej ilości dni urlopu niewykorzystanego nie kwestionował zarzucając jedynie, że nie wypłacono mu ekwiwalentu za urlop niewykorzystany za 2008 rok w wymiarze 41 dni (26 dni + 15 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego). Z okoliczności tych dobitnie wynika, iż ilość dni urlopu niewykorzystanego w konkretnych latach przez skarżącego nie budzi jakichkolwiek wątpliwości tym bardziej, iż kwestia ta znana jest nie tylko pracodawcy ale przede wszystkim pracownikowi, w tym przypadku – żołnierzowi zawodowemu. Tak więc, jak już na samym początku zauważono, nie jest przedmiotem sporu skarżącego z administracyjnym organem orzekającym jakakolwiek kwestia faktyczna ale kwestia prawna sprowadzająca się do tego, co również na początku Sąd akcentował, czy przepisy pragmatyki służbowej pozwalają na objęcie ekwiwalentem roku 2008, jak tego oczekuje skarżący. Przechodząc do tej kwestii należy stwierdzić, iż dla niniejszej sprawy podstawowe znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz.U., 2010 r., nr 90, poz. 593 ze zm.) dalej ustawa, a w szczególności jej art. 95 ust. 2, który stanowi, iż żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje należność pieniężna w postaci ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika uprawnienie żołnierza zawodowego, związane ze zwolnieniem ze służby wojskowej, do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, którego żołnierz nie wykorzystał w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, jednakże nie więcej niż 3 lata wstecz od momentu zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Konstrukcja przepisu art. 95 pkt 2 ustawy nie pozostawia dowolności w zakresie oceny stanu faktycznego, interpretacji przepisu, czy też uznania administracyjnego. Koniecznymi przesłankami dla wydania prawidłowej decyzji o wypłacie ekwiwalentu, o którym mowa w art. 95 pkt 2 ustawy jest fakt zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej oraz fakt niewykorzystania przez niego urlopu wstecz. W myśl powołanego przepisu okres uprawniający do ekwiwalentu pieniężnego obejmuje trzy lata od roku zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Przyjęcie innego okresu obliczeniowego skutkowałoby wydaniem decyzji z naruszeniem tego przepisu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 273/10). W końcu tych rozważań należy stwierdzić, że regulacja ustawy odnosząca się do urlopu wypoczynkowego żołnierza zawodowego i jego urlopu wypoczynkowego dodatkowego stanowią regulację pełną nie wymagającą odpowiedniego stosowania w szczególności przepisów kodeksu pracy. W tym względzie pragmatyka żołnierzy zawodowych nie odsyła do tego aktu prawnego, tak jak czyni to chociażby w art. 70 normującym odpowiedzialność przełożonego za stan bezpieczeństwa i higieny służby żołnierzy zawodowych. Regulację tę tworzą przepisy art. 61 ( wymiar urlopu – ust. 1; przesunięcie urlopu – ust. 2 i 3), art. 62 (wymiar urlopu dodatkowego – ust. 1-7; naliczanie urlopu zdrowotnego, okolicznościowego i szkoleniowego – ust. 8-10), art. 63 (odwołanie z urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego oraz wstrzymanie tych urlopów jak i orzekanie o zwrocie kosztów spowodowanych odwołaniem lub wstrzymaniem urlopu), art. 95 pkt 2 (ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy i za dodatkowy urlop wypoczynkowy) a także art. 97 (sposób obliczania tego ekwiwalentu). Regulację powyższą uzupełniają przepisy rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r., nr 2, poz. 9). W stanie faktycznym sprawy zwraca uwagę dość duża ilość urlopu niewykorzystanego przez skarżącego do dnia zakończenia służby wojskowej, co tłumaczy on w postępowaniu administracyjnym koniecznością wykonywania obowiązków służbowych. W tej kwestii w art. 61 ust. 2 ustawodawca postanowił, że jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego w całości lub w części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela się w ciągu następnego roku kalendarzowego, a w ust. 3 tego artykułu – że decyzję w sprawie przesunięcia żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego podejmuje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Dowódca jednostki wojskowej jest zobowiązany skierować żołnierza na przesunięty urlop wypoczynkowy, aby wykorzystał go najpóźniej w terminie określonym w ust. 2. Ilość urlopu zaległego świadczy bez wątpienia, że takich przesunięć urlopu skarżącego dowódca jednostki wojskowej nie dokonywał. Ustawa nie przewiduje jednak konsekwencji nierealizowania tego obowiązku przez dowódcę jednostki, poza naturalnym zwiększeniem się zaległości urlopu żołnierza oraz przysługiwaniem ekwiwalentu żołnierzowi jedynie za trzy lata poprzedzające rok zwolnienia ze służby. Unormowanie art. 95 pkt 2 ustawy świadczy, że mimo określonego w art. 61 ust. 3 zd. 2 obowiązku dowódcy jednostki wojskowej w praktyce żołnierz mógł nie wykorzystywać urlopu przysługującego mu w danym roku kalendarzowym, ale i w latach następnych, z narażaniem się na niedogodne dla siebie skutki. Nie da się natomiast, biorąc pod uwagę wynikający z art. 61 ust. 3 zd. 2 obowiązek przesunięcia urlopu żołnierzowi przez dowódcę jednostki wojskowej czynić tego w momencie liczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i tym przesunięciem obejmować np. rok 2008 za który skarżącemu ekwiwalentu nie wypłacono. Przepisy ustawy bowiem nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że ekwiwalent nie przysługuje za cały urlop niewykorzystany przez żołnierza. Nie ma natomiast znaczenia z jakiej przyczyny do takiej sytuacji doszło. Niezależnie od tego takie uwzględnianie urlopu zaległego dopiero przy liczeniu ekwiwalentu za urlop wymagałoby wyraźnego unormowania, a takiego w pragmatyce tej brak. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.