IV SA/Wr 264/14

Wrocław, dnia 4 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia rzeczowego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. oddalił skargę L. F. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia rzeczowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2014 r.. Skarżący został również pouczony, że skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez pełnomocnika. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie. Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r., nr 3/UA/2015, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu, który w dniu 27 stycznia 2015 r. zapoznał się z aktami sprawy. W skardze kasacyjnej z dnia 12 lutego 2015 r., wniesionej osobiście w dniu 17 lutego 2015 r. przez pełnomocnika skarżącego, zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że o fakcie wyznaczenia go w sprawie dowiedział w dniu 19 stycznia 2015 r., zaś z aktami sprawy mógł się zapoznać w dniu 27 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nie nastąpiło z jej winy. Jednocześnie art. 87 § 1 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek złożenia wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody, stanowiącej przyczynę uchybienia terminowi. Ponadto, w oparciu o art. 87 § 4 p.p.s.a. strona powinna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przesłanką merytoryczną przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności przed sądem jest brak winy w jego uchybieniu. Należy przez to rozumieć zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, podstawą przywrócenia terminu mogą być okoliczności o charakterze zewnętrznym i obiektywnym. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona tylko przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego). Skarżący nie mogąc sobie pozwolić na pełnomocnika z wyboru, wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wymaga podkreślenia, że złożenie wniosku nastąpiło z zachowaniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (w dniu 22 grudnia 2014 r., to jest siedem dni od doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem). Jako, że terminy rozpatrzenia wniosku i wyznaczenia pełnomocnika z urzędu były okolicznościami niezależnymi od skarżącego, należy uznać, że dochował on należytej staranności w prowadzeniu sprawy, występując już z samym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Odnosząc się natomiast do warunku, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., należy zauważyć, że moment ustanowienia pełnomocnika z urzędu (zapoznania się przez niego z pismem ustanawiającym go pełnomocnikiem strony) nie jest jednak równoznaczny z ustaniem przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności przed sądem. Przyjęcie literalnej wykładni art. 87 § 1 p.p.s.a. oznaczałoby bowiem, że termin dla dokonania uchybionej czynności zamykałby się zawsze w ciągu siedmiu dni, od daty w której pełnomocnik dowiedziałby się o fakcie wyznaczenia go z urzędu, co dotyczyłoby także wnoszenia skargi kasacyjnej. Takie założenie prowadziłoby do skrócenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej do siedmiu dni, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem. W praktyce mogłoby to oznaczać uniemożliwienie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu sporządzenie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej. Stąd też należy uznać, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. należy liczyć od dnia, w którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, co powinno gwarantować jej prawidłowe sporządzenie. Termin ten powinien jednak kończyć się nie później niż z upływem trzydziestego dnia liczonego od momentu udzielenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu pełnomocnictwa. Takie też stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w szeregu orzeczeń, między innymi w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 8/09 jak i postanowieniu z dnia 08 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skoro pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w dniu 27 stycznia 2015 r., to składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 17 lutego 2015 r. wraz z skargą kasacyjną, zachował wymogi formalne o których mowa w art. 87 p.p.s.a. Tym samym w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. należało przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.