IV SA/Wr 279/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: WSA Lidia Serwiniowska NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 3 w całości i § 4 w części uchwały Nr [...]Rady Gminy M. z dnia [...]r. w sprawie likwidacji biblioteki publicznej w W. oraz przekształcenia jej w świetlicę wiejską w W. oraz w sprawie zmian w Statucie Gminnego Ośrodka Kultury w M. stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr [...]z dnia [...]r. w sprawie powołania Gminnego Ośrodka Kultury w M. oddala skargę. W dniu [...]r. Rada Gminy M. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie likwidacji biblioteki publicznej w W. oraz przekształcenia jej w świetlicę wiejską w W. oraz w sprawie zmian w Statucie Gminnego Ośrodka Kultury w M. stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr [...]z dnia [...]r. w sprawie powołania Gminnego Ośrodka Kultury w M.. Jako podstawę prawną tej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h) w związku z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 13 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz.U. Nr 85, poz. 539 z późn. zm.), art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 z późn. zm.), art. 9 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 podjętej uchwały, z dniem [...]r. likwiduje się podległą Gminnemu Ośrodkowi Kultury w M. Bibliotekę Publiczną w W. i w jej miejsce z tym dniem powołuje się Świetlicę Wiejską w W.. Unormowanie zawarte w § 3 tej uchwały zmieniło § 6 Statutu Gminnego Ośrodka Kultury w M. w ten sposób, że wykreślono jego dotychczasową treść, wprowadzając w to miejsce treść następującą: "§ 6. 1. Gminnym Ośrodkiem Kultury w M. kieruje jego dyrektor, z którym Wójt Gminy nawiązuje stosunek pracy na podstawie powołania na okres 5 lat. 2. Powołanie dyrektora Ośrodka następuje w wyniku przeprowadzonego przez Wójta Gminy konkursu na to stanowisko. 3. Regulamin konkursu oraz skład komisji konkursowej, z udziałem w niej wskazanego przez Radę Gminy przedstawiciela, określa Wójt Gminy. 4. Jeżeli do konkursu nie zgłosi się co najmniej dwóch kandydatów lub w wyniku konkursu nie wybrano kandydata, Wójt Gminy ogłasza nowy konkurs w ciągu dwóch miesięcy od daty zakończenia poprzedniego konkursu. 5. Jeżeli w wyniku postępowania dwóch kolejnych konkursów kandydat nie został wybrany z przyczyn określonych w ust. 4 Wójt Gminy nawiązuje stosunek pracy z kandydatem na to stanowisko na okres 5 lat, bez konieczności przeprowadzania dalszego konkursu. 6. Dyrektor wykonuje swoje zadania przy pomocy powołanych przez siebie zastępców i głównego księgowego.". Stosownie do § 4 wyżej wymienionej uchwały, jej wykonanie powierza się Wójtowi Gminy M. i zobowiązuje się go do przeprowadzenia pierwszego konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w M. do dnia [...]r. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność § 3 w całości i § 4 w części wyżej wymienionej uchwały Rady Gminy M. z dnia [...]r. zaznaczając, że na mocy niniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego wskazane zapisy uchwały są nieważne od chwili podjęcia tej uchwały oraz że dodatkowo jej tytuł i § 1 zawierają nieistotne naruszenia prawa. W uzasadnieniu Wojewoda wskazując, że w § 3 uchwały umieszczono zmiany, jakie mają być wprowadzone do podjętej dnia [...]r. uchwały Rady Gminy M. nr [...]w sprawie powołania Gminnego Ośrodka Kultury w M., podniósł, iż zmiany te dotyczą procedury powoływania dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w M., a w szczególności regulacji, jakie wiążą przy tym Wójta Gminy M.. W opinii organu nadzoru regulacje te naruszają ustawowo chronione uprawnienia Wójta. Przytaczając art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.) Wojewoda stwierdził, że zatrudnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, do których należy Gminny Ośrodek Kultury, jest kompetencją Wójta, co oznacza, że – w granicach przewidzianych prawem – Wójt zachowuje swobodę w wyborze kandydata na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej i nawiązywaniu z nim stosunku pracy. Zdaniem Wojewody, ponieważ brak jest wyraźnej kompetencji ustawowej, uzasadniającej regulowanie tej materii przez Radę, uznać należy, że przyjęcie takiej uchwały stanowi naruszenie uprawnień Wójta, nie mające podstaw prawnych. W ocenie organu nadzoru w taki sam sposób narusza prawo zapis we fragmencie § 4 uchwały, w brzmieniu: "zobowiązuje się go (Wójta) do przeprowadzenia pierwszego konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w M. do dnia [...]r.". Wojewoda D. zarzucił następnie, że w tytule oraz w § 1 uchwały znalazły się zapisy w nieistotny sposób naruszające prawo. Organ nadzoru podniósł, iż treść uchwały dotyczy formalnie zmiany struktury organizacyjnej Gminnego Ośrodka Kultury, którego częścią do [...]r. była Biblioteka Publiczna w W., a zatem w statucie Gminnego Ośrodka Kultury wprowadzono przedmiotową uchwałą zmiany, które podlegają publikacji w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym. Likwidacja bibliotek jest jednak aktem jednorazowym i faktycznym, o charakterze prawno-organizacyjnym. Wprawdzie następstwem likwidacji biblioteki jest konieczność zmiany statutu GOK, ale oba te akty prawne (decyzja o zmianie struktury organizacyjnej GOK i wynikająca z niej zmiana treści statutu GOK) są wobec siebie rozłączne. W szczególności zaś – nie ma podstaw prawnych do publikowania w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym informacji o likwidacji biblioteki, nie będącej samodzielną jednostką organizacyjną. Wojewoda stwierdził, że podstawy takiej nie daje art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.). Organ nadzoru podał, że w myśl § 143 w związku z § 119 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawotwórczej (Dz.U. Nr 100, poz. 908) regulacje zawarte w przedmiotowej uchwale powinny być podzielone na dwa odrębne akty. Pierwszy z nich dotyczyłby decyzji o likwidacji biblioteki, sposobie zagospodarowania jej majątku itd. i nie podlegałby publikacji – jako akt jednorazowy i konkretny. Drugi z kolei dotyczyłby wyłącznie zmian w statucie GOK i podlegałby publikacji. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podstawą do wniesienia skargi była uchwała Nr [...]Rady Gminy M. z dnia [...]r. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zdaniem strony skarżącej rozstrzygnięcie to – przy ocenie podjętej uchwały – pomija "postanowienie art. 30 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowiące, iż wójt gminy w realizacji zadań własnych podlega wyłącznie radzie gminy", co oznacza, że "rada gminy, na tej podstawie, może przejąć kompetencje Wójta gminy do swojego zakresu właściwości, a tym samym dokonać takiego a nie innego uregulowania zasad funkcjonowania jednostek organizacyjnych gminy w nadanych im statutach. Pogląd taki został wyrażony przez A.Agopszowicza w glosie do wyroku NSA z dnia 29.08.1991 r. SA/Wr 553/91". Strona skarżąca wywodziła następnie, iż zaproponowane w przedmiotowej uchwale sformułowania, wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, nie zmierzają do ograniczenia uprawnień wójta gminy określonych w art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem nadal, zgodnie z zaproponowaną w tym przedmiocie zmianą w statucie, Wójt Gminy zatrudniałby Dyrektora GOK oraz zawierałby i rozwiązywałby z nim umowę o pracę. Skarżąca Gmina podała, że Rada Gminy, podejmując przedmiotową uchwałę, zmierzała jedynie do takiego uregulowania prawnego, które pozwoliłoby wprowadzić w podległych jednostkach organizacyjnych gminy zasadę wyboru na stanowiska kierownicze osób w drodze konkursu, co pozwoliłoby Wójtowi na ich obsadzanie przez osoby wybrane spośród osób posiadających najwyższe kwalifikacje zawodowe, odpowiednią praktykę zawodową i które legitymowałyby się najwyższymi osiągnięciami zawodowymi. Zaproponowane w przedmiotowej uchwale unormowanie zmierzające do obsadzania stanowiska Dyrektora GOK przez osobę wybraną w drodze konkursu na określoną kadencję, zdaniem Rady Gminy, ma charakter wytycznych dla gminnych jednostek organizacyjnych, co mieści się w granicach jej kompetencji. Strona skarżąca podkreśliła, że organizatorem postępowania konkursowego, w świetle zaproponowanego unormowania zawartego w przedmiotowej uchwale, byłby Wójt Gminy i to on decydowałby ostatecznie o wyborze osoby na kierownika jednostki organizacyjnej oraz zawierałby z tą osobą umowę o pracę i kształtowałby warunki tej umowy. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, unormowanie to nie narusza dyspozycji wynikającej z art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, a przyjęte w przedmiotowej uchwale sformułowanie o zatrudnieniu kierownika jednostki organizacyjnej w drodze konkursu i na określoną w statucie kadencję ma też charakter organizacyjny dla tej jednostki i mieści się w dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Wojewoda zarzucił ponadto, że przesłane przez stronę skarżącą pismo nie spełnia formalnych wymogów przewidzianych dla skargi w ustawie o samorządzie gminnym, bowiem wbrew unormowaniu zawartym w jej art. 98 ust. 3 zd. II w okresie pomiędzy [...] r. (data wpłynięcia rozstrzygnięcia do gminy) a [...]r. (data sporządzenia skargi) nie została przyjęta przez Radę Gminy uchwała upoważniająca Wójta do złożenia skargi. Organ nadzoru zarzucił przy tym, że z naruszeniem art. 26 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesłane przez gminę M. pismo zostało podpisane przez Sekretarza Gminy, a nie przez Wójta osobiście. Na rozprawie sądowej pełnomocnik strony skarżącej przedstawił odpis zarządzenia nr [...]w sprawie powierzenia obowiązków Zastępcy Wójta Gminy oraz uchwałę nr [...]Rady Gminy M. z dnia [...]r. w sprawie Statutu Gminy M. na okoliczność dopuszczalności powierzenia spraw gminy jej sekretarzowi oraz uznał zasadność rozstrzygnięcia w części dotyczącej końcowego fragmentu § 4 uchwały odnoszącego się do obowiązku przeprowadzenia konkursu w określonym terminie. Pełnomocnik organu nadzoru na rozprawie wniósł w pierwszym rzędzie o odrzucenie skargi, a w dalszej kolejności o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej reguluje podstawowe elementy konstrukcji prawnej nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego, a mianowicie określa organy nadzoru i kryteria nadzoru, stanowiąc w art. 171, iż działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności (ust. 1), przy czym organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych regionalne izby obrachunkowe (ust. 2). Podziału właściwości pomiędzy organami nadzoru dokonują ustawy samorządowe. Stosownie do art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa. Podstawy podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy reguluje art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Według art. 91 ust. 1 uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał (zarządzeń) organów gminy ma znaczenie prawne dla dopuszczalności podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały (zarządzenia) organu gminy. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Powołana ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszenia prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Jak z powyższego wynika, jednym z istotnych elementów zgodnego z prawem podjęcia uchwały (zarządzenia) jest posiadanie przez organ kompetencji do podjęcia uchwały (zarządzenia). Podjęcie przez organ gminy uchwały (zarządzenia) z naruszeniem przepisów dotyczących kompetencji do ich podjęcia stanowi istotne naruszenie prawa, dające organowi nadzoru podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z przepisu tego wynika zasada domniemania kompetencji rady gminy do załatwiania spraw pozostających w zakresie działania gminy. Artykuł ten w ust. 2 określa katalog czynności zastrzeżonych do wyłącznej właściwości rady gminy. Stanowi on o podziale zadań między organami gminy. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 cytowanej ustawy przekazuje do wyłącznej właściwości rady gminy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. W wyroku z dnia 25 października 1999 r. sygn. akt I SA/Ka 1628/99 (LEX nr 40852) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustanowione w art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym domniemanie właściwości rady "we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy" należy rozumieć w ten sposób, iż rada gminy jako organ o charakterze kolegialnym i wieloosobowym może podejmować działania związane ze stanowieniem (art. 15 ust. 1 ustawy) lub kontrolą (art. 18 ust. 1 ustawy). Nie może natomiast podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze (art. 169 Konstytucji RP). W zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda D. stwierdził nieważność § 3 w całości i § 4 w części uchwały Nr [...]Rady Gminy M. z dnia [...]r. w sprawie likwidacji biblioteki publicznej w W. oraz przekształcenia jej w świetlicę wiejską w W. oraz w sprawie zmian w Statucie Gminnego Ośrodka Kultury w M. stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr [...]z dnia [...]r. w sprawie powołania Gminnego Ośrodka Kultury w M., uznając, iż naruszają one w sposób istotny art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.). Organ nadzoru stwierdził ponadto, że tytuł powyższej uchwały oraz jej § 1 zawierają nieistotne naruszenia prawa, które nie prowadzą do stwierdzenia ich nieważności. Oceniając zasadność rozpatrywanej skargi w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy została ona skutecznie wniesiona. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w tej kwestii przez Wojewodę D. w odpowiedzi na skargę podkreślić trzeba, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż niedołączenie wraz ze skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze uchwały właściwego organu gminy w przedmiocie wniesienia skargi nie stanowi jeszcze o niedopuszczalności skargi (por. np. wyroki NSA z dnia 20 marca 2001 r. sygn. akt I SA 139/91 – ONSA 1991/3-4/54; z dnia 4 kwietnia 1991 r. sygn. akt SA/Po 62/91 – Wspólnota 1991/34/15; z dnia 13 sierpnia 1991 r. sygn. akt SA/Wr 673/91 – OSP 1992/11/234; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1992 r. sygn. akt III AZP 8/91 – OSNC 1992/7-8/119; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1994 r. sygn. akt III ARN 41/94 – OSNAP 1994/6/92; z dnia 5 października 1994 r. sygn. akt III ARN 53/94 – OSNP 1994/12/1986; postanowienia NSA z dnia 27 września 1994 r. sygn. akt SA/Łd 1316/94 – ONSA 1995/3/128; z dnia 16 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Wr 3040/93 – OSS 1997/2/51). Ustalenia w tej mierze zachowują swój walor także pod rządem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co podkreślono w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1142/04. W wyroku tym wskazano, że wątpliwości w powyższym przedmiocie dotyczyły tego, czy brak taki należy traktować jako brak formalny, na uzupełnienie którego należy wyznaczyć termin, a także czy uchwałę w przedmiocie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze można doręczyć Sądowi do czasu rozpatrzenia skargi, czy też tylko do czasu upływu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniając powyższe wątpliwości Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 lipca 1994 r. sygn. akt III ARN 41/94 (OSNP 1994/6/92) wskazał, iż zawarty w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym (obecnie gminnym) zwrot, że podstawą wniesienia skargi jest uchwała organów gminy, należy rozumieć w ten sposób, że podstawą rozpoznania skargi przez sąd administracyjny musi być - jako jedna z przesłanek prawno-materialnych - przedstawiona uchwała właściwych organów gminy, która właśnie ze względów prawno-materialnych, a nie tylko procesowych, może być przedłożona aż do dnia wydania orzeczenia rozstrzygającego o zasadności skargi. Uznając powyższe stanowisko za słuszne stwierdzić trzeba, że nadesłanie przez stronę skarżącą stosownej uchwały Rady Gminy M. przed wydaniem orzeczenia rozstrzygającego o zasadności przedmiotowej skargi jest spełnieniem wymogu przewidzianego w 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. W odniesieniu do zarzutu, iż skarga została podpisana przez osobę nieupoważnioną, skoro podpisał ją w imieniu wójta sekretarz gminy wskazać trzeba, że zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym Wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy. Przedłożone zaś na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej dokumenty, to jest odpis zarządzenia nr [...]w sprawie powierzenia obowiązków Zastępcy Wójta Gminy oraz uchwała nr [...]Rady Gminy M. z dnia [...]r. w sprawie Statutu Gminy M., pozwalają na uznanie, że wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga została podpisana przez osobę upoważnioną do jej podpisania. Przechodząc do merytorycznej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzić należy, iż w § 3 kwestionowanej przez organ nadzoru uchwały zamieszczono zmiany, jakie mają być wprowadzone do podjętej dnia [...]r. uchwały Rady Gminy M. nr [...]w sprawie powołania Gminnego Ośrodka Kultury w M.. Zmiany te dotyczą procedury powoływania dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w M., a w szczególności regulacji, jakie wiążą przy tym Wójta Gminy M.. W opinii organu nadzoru regulacje te naruszają ustawowo chronione uprawnienia Wójta. Stanowisko to uznać należy za słuszne. Jak trafnie wskazał Wojewoda D., stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym do zadań wójta należy zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W myśl zaś art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.) czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za podmioty określone w art. 1, zwane dalej "pracodawcami samorządowymi", dokonują w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego - wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta, marszałek województwa wobec pozostałych pracowników urzędu oraz wobec kierowników samorządowych jednostek organizacyjnych będących samodzielnymi pracodawcami samorządowymi innymi niż wymienieni w pkt 1-3. Przywołując powyższe przepisy Wojewoda prawidłowo stwierdził, że zatrudnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, do których należy Gminny Ośrodek Kultury, jest kompetencją Wójta, co oznacza, że – w granicach przewidzianych prawem – Wójt zachowuje swobodę w wyborze kandydata na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej i nawiązywaniu z nim stosunku pracy. Organ nadzoru słusznie przy tym wywiódł, że ponieważ brak jest wyraźnej kompetencji ustawowej uzasadniającej regulowanie tej materii przez Radę, przyjęcie takiej uchwały stanowi naruszenie uprawnień Wójta, nie mające podstaw prawnych. Ustosunkowując się do podniesionego w skardze argumentu, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze – przy ocenie podjętej uchwały – pomija "postanowienie art. 30 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowiące, iż wójt gminy w realizacji zadań własnych podlega wyłącznie radzie gminy", co oznacza, że "rada gminy, na tej podstawie, może przejąć kompetencje Wójta gminy do swojego zakresu właściwości, a tym samym dokonać takiego a nie innego uregulowania zasad funkcjonowania jednostek organizacyjnych gminy w nadanych im statutach, zauważyć trzeba, że przepis art. 30 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż w realizacji zadań własnych gminy wójt podlega wyłącznie radzie gminy. Tymczasem art. 30 ust. 2 tej ustawy określa zadania Wójta, a nie zadania własne gminy. Dlatego też zarzut naruszenia art. 30 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym nie może być uznany za uzasadniony. Podkreślić w tym miejscu ponownie wypada, że rada gminy jako organ o charakterze kolegialnym i wieloosobowym może podejmować działania związane ze stanowieniem lub kontrolą (art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Nie może natomiast podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze (art. 169 Konstytucji RP). W tym stanie rzeczy podzielić należy również stanowisko organu nadzoru, że w taki sam sposób narusza prawo zapis we fragmencie § 4 uchwały, w brzmieniu: "zobowiązuje się go (Wójta) do przeprowadzenia pierwszego konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w M. do dnia [...]r.". Zauważyć przy tym wypada, że na rozprawie sądowej pełnomocnik strony skarżącej uznał zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w części dotyczącej końcowego fragmentu § 4 uchwały odnoszącego się do obowiązku przeprowadzenia konkursu w określonym terminie. Wojewoda D. słusznie też zarzucił, że w tytule oraz w § 1 uchwały znalazły się zapisy w nieistotny sposób naruszające prawo. Podzielając w tym zakresie stanowisko organu nadzoru nadmienić wypada, że – jak już wyżej zaznaczono – nieistotne naruszenie prawa nie powoduje nieważności uchwały, a jedynie – stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym – wskazać należy, iż przedmiotową uchwałę wydano w tym zakresie z naruszeniem prawa, co też organ nadzoru prawidłowo uczynił. Mając na względzie powyższe uznać należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z obowiązującym prawem, a zatem nie ma podstaw do jego skutecznego zakwestionowania i uwzględnienia skargi. W tej sytuacji – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.