IV SA/Wr 279/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 20 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 452/11 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. R. L. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 452/11. Na uzasadnienie skargi podano, że inspiracją do jej złożenia było to, że skarżący dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania sądowego z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2013 r. Jak podał skarżący, o instytucji wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 23 marca 2013 r., kiedy otrzymał z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo w sprawie oznaczonej sygnaturą akt IV SA/Wr 23/13. Zdaniem skarżącego wniesienie skargi nastąpiło z zachowaniem terminu trzymiesięcznego, odkąd strona dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania. Dalej podano, że podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest to, że skarżący był pozbawiony możności działania, ponieważ nie miał "zdolności procesowej lub sądowej". Ponadto zarzucono, że kwestionowane postępowanie było dotknięte wadą nieważności. Przytoczono również brzmienie art. 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i połączenie badania dopuszczalności wznowienia postępowania z rozpoznaniem sprawy. W dalszej części dwudziestostronicowej skargi opisano szereg zaświadczeń, postanowień, wyroków i innych dokumentów wydawanych w sprawach zainicjowanych przez skarżącego, jak i niedotyczących go bezpośrednio. Opisywane przez skarżącego dokumenty są w pewnym stopniu związane z jego uprawnieniem emerytalno-rentowym i szeregiem rozstrzygnięć dotyczących m.in. zaświadczeń i waloryzacji, których domagał się skarżący na przestrzeni lat. W pismach procesowych dołączonych do skargi zawarto ponowne przytoczenie wielu postanowień, wyroków i innych dokumentów wydawanych w sprawach zainicjowanych przez skarżącego, jak i niedotyczących go bezpośrednio, mających potwierdzać, że jest on funkcjonariuszem Policji, emerytem policyjnym i rencistą policyjnym. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że nie wskazano w niej żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Podniesiono, że argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi to powtórzenie wielokrotnie już prezentowanych w dziesiątkach skarg i pism twierdzeń skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 452/11. W wyroku tym oddalono skargę R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wyrok ten doręczono wraz z uzasadnieniem R. L. w dniu 1 grudnia 2011 r. (k. 140 akt sądowych tamtej sprawy), a wyrok jest prawomocny od dnia 3 stycznia 2012 r. Wobec powyższego trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). W obowiązującym stanie prawnym i po zbadaniu, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, sąd w składzie rozpoznającym skargę stwierdził, że podlega ona odrzuceniu, ponieważ nie została wniesiona w terminie. Zdaniem sądu skargę o wznowienie postępowania złożono w istocie z uchybieniem terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Sąd nie podziela zapatrywania skarżącego, że pojęcie "dowiedzieć się o podstawie wznowienia", o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., można tłumaczyć jako "dowiedzieć się, że istnieje instytucja wznowienia postępowania". Jest zupełnie oczywiste, że instytucja wznowienia postępowania i jej ustawowe przesłanki są częścią powszechnie obowiązującego porządku prawnego, a zatem zachodzi domniemanie ich powszechnej znajomości. To, że strona nie znała ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w części poświęconej wznowieniu postępowania i dowiedziała się o treści stosownych przepisów – jak twierdzi – w dniu 23 marca 2013 r., nie stanowi w ocenie sądu o tym, że w dniu 23 marca 2013 r. skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia w rozumieniu art. 277 p.p.s.a. Błąd logiczny, który leży u źródeł skargi o wznowienie postępowania widać na przykład w tym, jeżeli nawet strona w dniu 23 marca 2013 r. dowiedziała się o treści odnośnych przepisów p.p.s.a., to nie może być przyjęte, że w tym samym dniu doszło do powzięcia przez skarżącego wiedzy o nieważności postępowania zakończonego wyrokiem z 9 listopada 2011 r. W tym stanie rzeczy nie można powiedzieć, aby skarga wniesiona przez R. L. była złożona w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, w istocie bowiem dnia, w którym strona dowiedziałaby się o podstawie wznowienia postępowania sądowego w omawianej sprawie nie było. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 § 1 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie sąd stwierdził, że skarżący nie zachował terminu do jej wniesienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.