IV SA/Wr 282/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze sprzeciwu Dyrektora Z. w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 24 marca 2025 r., nr SKO 4153/4/2025 w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw. Pismem z 2 V 2025 r. Dyrektor Z. w K. (dalej: "Dyrektor") wniósł sprzeciw (określony jako "skarga") od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: "SKO") z 24 III 2025 r. (nr SKO 4153/4/2025) uchylającej decyzję Dyrektora z 14 II 2025 r. (nr 1/2025) odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od decyzji SKO wniósł Dyrektor zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 922 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że Dyrektor nie wykazał, że żądana informacja ma charakter przetworzony. W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego odrzucenie podnosząc brak legitymacji skargowej po stronie Dyrektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) - dalej jako "ppsa", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 ppsa, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi może mieć miejsce z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuacje wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie § 2 ww. przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Analiza treści art. 50 § 1 ppsa prowadzi do wniosku, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie sprzeciw od decyzji SKO wniósł Dyrektor Z. w K. (samorządowej jednostki organizacyjnej), który w tej sprawie wydał decyzję jako organ pierwszej instancji. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji podlega odrzuceniu (zob. np. orzeczenia: z 29 XI 2005 r., FSK 2631/04; z 27 XI 2008 r., II OSK 132/08; z 16 II 2016 r., I OPS 2/15). Pogląd ten uzasadniony jest faktem, że organ wydający wobec strony decyzję administracyjną nie działa jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa (sfera dominium), lecz jako organ władzy publicznej rozpoznający sprawę, na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji (sfera imperium). Nie sposób w takiej sytuacji przyjąć, że organ posiada indywidualny interes prawny, który mógłby być realizowany w formie skargi organu do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 § 1 ppsa. Ponieważ Dyrektor nie posiada interesu prawnego w sprawie, jak również nie jest jednym z organów wymienionych w art. 50 § 1 ppsa legitymowanych do wniesienia skargi, należało uznać sprzeciw za niedopuszczalny i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.