IV SA/Wr 288/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 26 marca 2025 r., nr 8 w przedmiocie uznania winnym przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Oławie z dnia 31 stycznia 2025 r. nr 2/2025; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego M. R. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 26 marca 2025 r., nr 8 Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: KWP, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy. (dalej: KPP, organ I instancji) z dnia 31 stycznia 2025 r., nr 2/2025 o uznaniu [...] M. R. (dalej: Strona, Strona skarżąca, Skarżący) winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej. Orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wskazanym na wstępie orzeczeniem organ I instancji "działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm., dalej: ustawa o Policji) po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] M. R. od dnia 9 sierpnia 2024 roku pełniącemu obowiązki służbowe na stanowisku dyżurnego Z. w O. obwinionemu o to, że: w dniu [...] roku w O., prowadząc odprawę służbową, jako [...] W. z funkcjonariuszami R. w O. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że jako przełożony funkcjonariuszy uczestniczących w odprawie nie dawał im przykładu nienagannego zachowania wypowiadając się negatywnie o decyzjach podejmowanych przez poprzednie jak i obecne kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, jak również kompetencjach psychologa policyjnego, a także członków związków zawodowych tj. o czyn z art. 132 ust. 1 Ustawy o Policji w zw. z § 16 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta" uznał Skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia sierpnia 2024 r., nr 2/2024 Komendant Powiatowy Policji w Oławie wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Skarżącemu. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]/[...] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wyłączył Komendanta Powiatowego Policji w Oławie od udziału w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył do dalszego jego prowadzenia Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr 10/2024 Komendant Powiatowy Policji w Oleśnicy wyznaczył [...] J. T. – E. w O. do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Organ I instancji wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że Skarżący, pełniąc służbę na stanowisku N., podczas odprawy służbowej z dzielnicowymi, używał słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz wypowiadał prywatne komentarze na temat działalności i decyzji podejmowanych przez związki zawodowe, komendantów wojewódzkich, a także psychologa. Odprawa ta została zarejestrowana na płycie, która następnie została dołączona do prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W wyniku odtworzenia zapisu tej odprawy służbowej sporządzono protokół oględzin, w którym zapisano wypowiedzi obwinionego użyte w toku omawianej odprawy, a które to mogły świadczyć o naruszeniu przez niego zasad etyki zawodowej. Rzecznik Dyscyplinarny skupił się tylko i wyłącznie na słowach obwinionego, gdyż to przeciwko niemu toczone było postępowanie dyscyplinarne. Wypowiedzi te potwierdzają użycie przez obwinionego słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz wypowiadanie osobistych komentarzy pod adresem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu i innych osób jemu podległych. W toku postępowania dyscyplinarnego dwukrotnie Skarżący zwracał się z prośbą o umożliwienie mu dokonania przeglądu akt i wykonania fotokopii zgromadzonego materiału, na co Rzecznik Dyscyplinarny wyrażał zgodę. Z każdej takiej czynności sporządzany był stosowny dokument. Następnie organ I instancji przytoczył treść zeznań świadków obecnych na odprawie w dniu [...] r., tj. R. B., M. K., D. K., P. F. oraz M. P. Wskazał, że nie przesłuchano w charakterze świadka M. Z., gdyż nieprzerwanie przebywa on na zwolnieniu lekarskim. Ostatnie wystawione zostało do dnia 11 marca 2025 r. Z uwagi na fakt, że zwolnienie to jest długotrwałe i można przypuszczać, że będzie kontynuowane oraz na fakt, że był on jednym z uczestników odprawy służbowej, gdzie pozostali jej członkowie zostali przesłuchani, odstąpiono od dalszych prób wzywania tego świadka. Organ I instancji dodał, że przesłuchania świadków są spójne i samo zeznanie M. Z., jak można wnioskować, nie wniesie do sprawy istotnych okoliczności. Wskazał, że przesłuchany w charakterze obwinionego Skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Stwierdził, że ma do czynienia z prowokacją, a podczas odprawy dzielnicowi używali dosadnych słów. Wskazał, że Policja wewnątrz posiada specyficzny język komunikacji, a on sam nie naruszył żadnych norm prawnych, etycznych, czy moralnych. Stwierdził, że w jego wypowiedziach nie było podważania kompetencji związków zawodowych, a jedynie wskazanie policjantom, że należałoby się zwracać do nich również z problemami poruszanymi podczas odprawy. Oświadczył, że nie naruszył w swoich wypowiedziach godności przełożonych oraz nie kwestionował ich poleceń. Obwiniony wniósł o uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu. Dnia 12 grudnia 2024 r. Skarżący został zapoznany z materiałem zgromadzonym w postępowaniu dyscyplinarnym. Pełnomocnik, pomimo wysłania powiadomienia o zapoznaniu z właściwym wyprzedzeniem, nie odbierał korespondencji. Czynił to nagminnie aż do powtórnego awizowania. Nadto, jak oświadczył Skarżący do swojego protokołu zapoznania z aktami postępowania, ustalił on ze swoim pełnomocnikiem, że ten nie będzie uczestniczył w takiej czynności. W dniu 16 grudnia 2024 r. do Komendy Powiatowej Policji w Oleśnicy wpłynęło pismo Skarżącego z wnioskami o uzupełnienie materiału dowodowego. Takie też wnioski złożył dnia 20 grudnia 2024 r. obrońca Skarżącego. Dnia 8 stycznia 2025 r. Rzecznik Dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy wydał postanowienia o odmowie uzupełnienia akt postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wnioski w całości nie zasługują na uwzględnienie, kolejno udzielając szczegółowych wyjaśnień odnośnie każdego zawnioskowanego dowodu. Dnia 15 stycznia 2025 r. Skarżący złożył zażalenie od postanowień Rzecznika Dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy o odmowie uzupełnienia akt postępowania. Komendant Powiatowy Policji w Oleśnicy, po analizie zgromadzonego materiału, jak i zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, o czym powiadomił Skarżącego i jego obrońcę wysyłając sporządzone przez siebie postanowienie. Organ I instancji wskazał, że prawidłowo powiadomiony obrońca Skarżącego nie zgłosił się na zapoznanie z aktami postępowania wyznaczone na dzień 30 stycznia 2025 r. informując, że w tym czasie jest w trakcie rehabilitacji poszpitalnej aż do dnia 26 lutego 2025 r. Organ I instancji dodał, że zapoznanie obrońcy nie jest wymogiem ustawowym, a uprawnieniem i w momencie, gdy pełnomocnik nie jest w stanie dotrzeć na wskazany termin zawsze ma możliwość wyznaczenia substytuta. Tego obrońca Skarżącego nie uczynił. Ponadto nie wysyłano do Skarżącego kolejnego wezwania na zapoznanie z materiałami postępowania, gdyż po zapoznaniu z dnia 12 grudnia 2024 r. nie wykonywano w sprawie żadnych czynności procesowych, z którymi miałby zapoznać się Skarżący, a które to miałyby wpływ na tok jego obrony. Reasumując, organ I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do zakończenia postępowania dyscyplinarnego i wydania w tej sprawie orzeczenia. Organ I instancji stwierdził, że wina obwinionego nie może budzić wątpliwości, gdyż zeznania świadków, jak i treści zawarte na płycie obrazującej przebieg odprawy z dnia [...] r. są jednoznaczne. Zdaniem organu I instancji nie można tutaj wziąć pod uwagę tłumaczenia Skarżącego, że język używany w Policji jest specyficzny, co można mylnie interpretować jako zgoda na zachowanie niezgodne z etyką zawodową. Przepis § 16 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta wyraźnie stanowi, że przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania. Nie ma tutaj mowy o jakichkolwiek wyjątkach. W Oran I instancji ocenił, że niepokojącym wydawać się może fakt, że Skarżący w swoim zachowaniu, jako właśnie przełożonego, nie dostrzega żadnej winy, a swoje wulgaryzmy tłumaczy specyficznym językiem policyjnym oraz, że mimo zeznań świadków i zawartych w nich twierdzeniach, nie widzi nic nieprawidłowego podczas rzucanych komentarzy na temat komendantów wojewódzkich, pani psycholog, czy związków zawodowych. Taka postawa Skarżącego stawia go w niekorzystnym światłe odnośnie dalszej możności wykonywania ) czynności funkcyjnych. Ponadto podczas całego trwania postępowania dyscyplinarnego zauważyć można w sposób dobitny celowość i chęć przedłużania przedmiotowego postępowania poprzez wysyłanie pism o wyłączanie kolejnych przełożonych dyscyplinarnych, rzecznika dyscyplinarnego, czy wskazywanie dowodów, których przydatność dowodowa jest co najmniej wątpliwa, jak przesłuchiwanie świadków na okoliczność ich odczuć, co nie ma przełożenia na zaistnienie czynu lub jego brak lub powoływanie biegłych z różnych dziedzin, w tym informatyki co do wiarygodności nagrania zawartego na płycie, gdzie sam Skarżący powołuje się na nią wskazując, że nie tylko on używał słów wulgarnych. Przełożony musi wiedzieć, że nawet jeżeli jakiekolwiek działanie jest prowokacją, czy wywieraną presją, nie powinien temu ulegać, a wręcz przeciwnie dawać przykład swoim podwładnym jak powinni się zachowywać i w jaki sposób należy rozwiązywać problemy. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji wskazał, że działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji orzekł jak na wstępie. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 26 marca 2025 r. organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania obrońcy Skarżącego, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z dnia 31 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu podkreślił, że zgodnie z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Stan ten w niniejszej sprawie można odtworzyć na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach postępowania dyscyplinarnego i jest on wystarczający do oceny zachowania Skarżącego pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Następie przytoczył ustalony w toku postępowania dyscyplinarnego stan faktyczny wskazując, że w dniu [.] r. w Komendzie Powiatowej Policji w Oławie Skarżący – [...] W. w O. przeprowadził odprawę służbową z [...]. Podczas przedmiotowej odprawy Skarżący używał słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz wypowiadał prywatne komentarze na temat działalności i decyzji podejmowanych przez związki zawodowe, a także Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu oraz psychologa policyjnego. Przedmiotowa odprawa została nagrana przy użyciu urządzenia nagrywającego przez jednego z uczestniczących w niej policjantów, a następnie wraz z opisem zgłoszenia przesłana anonimowo do Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. Przytoczył treść zeznań świadków, tj. R. B., M. K., D. K., P. F., M. P. Następnie wskazał, że w toku wykonanych czynności w przedmiotowej sprawie rzecznik dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy dokonał oględzin zapisu nagrania z odprawy z dnia [...] r. sporządzając na tę okoliczność protokół oględzin, w którym to stwierdził, iż Skarżący podczas odprawy służbowej w dniu [...] r. z policjantami R. w O., używał słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz wypowiadał osobiste komentarze pod adresem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu oraz innych osób jemu podległych. W dniu 27 listopada 2024 r. Skarżący został przesłuchany w charakterze obwinionego i nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podczas przesłuchania wyjaśnił, że według niego mamy do czynienia z prowokacją. Stwierdził, że osoba nagrywająca prowokuje do pewnych zachowań, ukierunkowuje sposób prowadzenia rozmowy, sieje kontrowersje. Odprawa, którą odbyli w męskim gronie dzielnicowych była otwartą wymianą myśli, poglądów na temat bolączek i problemów, które trapiły ich w wydziale. Na nagraniu słychać, że policjanci mają swobodę wypowiedzi, zadają trudne pytania, opowiadają o tym co ich boli, co jest niewłaściwe. Odprawa ta była wynikiem pisma jakie napisali dzielnicowi do Komendanta 7 Powiatowego Policji w Oławie, a które to też zostało przekazane do wiadomości związków zawodowych. Dzielnicowi podczas odprawy używali słów dosadnych. Skarżący wskazał na podwójne standardy, bo nikt nie szkaluje tych policjantów za używanie twardego, bezpretensjonalnego języka. Jak podkreślił Policja wewnątrz posiada specyficzny język komunikacji i na co dzień nie jest dyplomacją. Język polski jest żywy, a policjanci - uczestnicy wewnętrznej odprawy rozładowują językiem swoje napięcie i ekspresyjnie pokazują wagę problemów. Dopuszcza się to nawet z przyczyn terapeutycznych, aby mogli uzewnętrznić swoje uczucia i nie trzymali i dusili w sobie co ich boli. Podkreślił, że odprawa miała charakter wewnętrzny, nie miała być nagrana, a już tym bardziej upubliczniana i wszyscy jej uczestnicy mieli czuć się swobodnie i wyrażać swoje poglądy i bolączki. Skarżący podkreślił również, że na terenie Komendy Powiatowej Policji w Oławie obowiązuje zakaz rejestracji obrazu i dźwięku, co oznaczone jest dodatkowo odpowiednimi tabliczkami. Ponadto jak wynika z opinii prawnej KGP wszelkie nagrywanie odpraw służbowych jest zabronione i stanowi przewinienie dyscyplinarne. W dalszej części przesłuchania wyjaśnił, iż uwagi zgłoszone na odprawie są prawdziwe i nie można nikogo karać za rawdę. Na przykład Pani psycholog z kilkuletnim stażem, nigdy nie kierowała zespołem policjantów prewencji więc nie ma doświadczenia w zarządzaniu. Zdaniem obwinionego z nagrania rysuje się obraz jego zaangażowania jako [...], przełożonego, otwartego na problemy podwładnych, chcącego słuchać o problemach i szukającego ich rozwiązania. Odważnie mówi o problemach, a policjanci nie czują się zaszczuci, używają prostego języka, nie boją się zwracać do przełożonego z problemami. Skarżący podkreślił, że broni pionu prewencji i uczestników odprawy przed niewłaściwym wykorzystaniem przez służbę dyżurną, wysługiwaniem się przez służbę dochodzeniową i kryminalną. Chronił swoich podwładnych. Odwiecznym problemem jest przepychanie obowiązków między służbę kryminalną, prewencyjną oraz brak zrozumienia zwłaszcza przez młodych funkcjonariuszy, że wszyscy w Policji są potrzebni i się uzupełniają. Wyjaśnił, że w swoich wypowiedziach nie naruszał godności przełożonych i nie kwestionował ich poleceń. Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu tytułował z szacunkiem grzecznościowo generałem, mimo że faktycznie to nadinspektor Policji. Swoją wypowiedź na odprawie spuentował: także wiecie generał jest generałem, on rządzi województwem i my sobie możemy tu pogadać. Według jego oceny nie ma tu żadnej niesubordynacji z jego strony, zna swoje miejsce w szeregu i zdaje sobie sprawę z konieczności zachowania dyscypliny służbowej. Nie wini przełożonych za brak kandydatów do służby, a wręcz wspólnie z podległymi mu policjantami podejmuje liczne działania mające na celu promocję zawodu policjanta. Podkreślił, że z perspektywy Komendy Powiatowej Policji należy zachować ciągłość służby przez 24 godziny, 7 dni w tygodniu, nie gasi się tu światła w piątek o 15.30. Nie jest tajemnicą, że Polska Policja jest w głębokim kryzysie kadrowym, a gro policjantów ma pretensje do związków zawodowych jako strony społecznej, że niewłaściwie dbają o ich interesy. W jego wypowiedziach nie było podważania kompetencji związków zawodowych, a wskazanie policjantom, że są to nasi przedstawiciele w rozmowach z kierownictwem Policji i należałoby także do nich zwracać się z problemami, które poruszane były podczas odprawy. Dodatkowo Skarżący podkreślił, że głównym problemem są niedostatki kadrowe i przepracowanie tych, którzy muszą pracować za dwóch. Powoduje to rozgoryczenie oraz zwolnienia chorobowe i absencję, przez co mamy zamknięte koło, a mówienie prawdy nie może być przyczynkiem do karania. Uważa, że nie naruszył żadnych norm prawnych, etycznych lub moralnych. Na zakończenie stwierdził tyko, że obnażanie problemów i próba ich rozwiązywania ma być karana. Następnie organ odwoławczy wskazał, że jego zadaniem jest zbadanie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności czy nie naruszono ustawowych praw obwinionego oraz czy rozstrzygnięcie co do winy i wymierzonej kary znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Rozpoczynając badanie sprawy w postępowaniu odwoławczym przypomniał, iż przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego na podstawie przepisów Rozdziału 10 ustawy o Policji, jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji). Do podstawowych celów postępowania dyscyplinarnego należy ustalenie, czy policjant, któremu zarzuca się popełnienie czynu o znamionach przewinienia dyscyplinarnego istotnie czyn ten popełnił i jeśli tak, to czy zachowanie jego było zawinione oraz - jeśli odpowiedź na oba pytania jest pozytywna - wyciągnięcie wobec tego policjanta konsekwencji w postaci wymierzenia kary dyscyplinarnej albo odstąpienia od ukarania, jeśli jest to możliwe zgodnie z art. 135j ust. 5 cyt. Ustawy o Policji. W przypadku odpowiedzi negatywnej, czy to w kwestii sprawstwa czynu, czy też zawinienia, efektem postępowania dyscyplinarnego powinno być uniewinnienie. Podstawą do wydania wymienionych rozstrzygnięć, wskazanych w art. 135j ust. 1 pkt 1-4 i ust. 5 ustawy o Policji, jest ocena zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego. Materiał ten, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 135e ust. 1 i art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, powinien być na tyle obszerny, aby na jego podstawie można było wyjaśnić sprawę (udzielić odpowiedzi na przedstawione wyżej pytania), powinien być też wszechstronny - musi uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez Skarżącego zarzucanego mu czynu, a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia. Analizując zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący podczas przeprowadzonej w dniu [...] r. odprawy służbowej z funkcjonariuszami [...] w Komendzie Powiatowej Policji w Oławie używał słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz wypowiadał osobiste, krytyczne komentarze pod adresem decyzji podejmowanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu oraz innych podległych mu funkcjonariuszy, które szczegółowo zostały opisane w protokole oględzin płyty DVD-R z dnia 25 października 2024 r. Oględziny przedmiotowej płyty korelują z zeznaniami funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Oławie, którzy w ocenie organu II instancji w sposób spójny, opisali przebieg odprawy służbowej i nie stwierdzono, aby mieli interes prawny lub osobisty w odmiennym przedstawieniu przebiegu zdarzenia. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że z uwagi na treść zarzutu i urażenie kierownictwa KWP we Wrocławiu konieczne jest jego, czyli kierownictwa wyłączenie od orzekania w sprawie z uwagi na konieczność realizacji zasady obiektywizmu, organ odwoławczy wskazał, iż kwestia wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu została już rozstrzygnięta w wydanym przez Komendanta Głównego Policji Postanowieniu nr 331 z dnia 30 września 2024 r. o odmowie wyłączenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Również podnoszony fakt, braku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia materiału dowodowego na jego wniosek z dnia 31 stycznia 2025 r., który został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 3 lutego 2025 r. (data. wpływu do organu I instancji - 7 lutego 2025 r.), co w ocenie obrońcy pozbawiło Skarżącego prawa do założenia na niego zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone w dniu 31 stycznia 2025 r. wydanym w sprawie orzeczeniem. Wcześniej rzecznik dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy w dniu 30 stycznia 2025 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Dlatego też nie było prawnych możliwości, aby wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia materiału dowodowego, do wniosku wniesionego po formalnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji pomimo zakończenia postępowania dyscyplinarnego wystosował do obrońcy Skarżącego pismo informujące, iż przedmiotowy wniosek został jedynie dołączony do akt postępowania dyscyplinarnego. Natomiast w odniesieniu do kolejnego argumentu podniesionego w odwołaniu przez obrońcę, iż zarzut nie jest konkretny i trzeba się domyślać co Przełożony i Rzecznik Dyscyplinarny mają na myśli, wskazać należy, iż jest on chybiony. W przedmiotowym zarzucie precyzyjnie zostało wskazane naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej poprzez brak przykładnego, nienagannego zachowania się, jakie winien dawać każdy przełożony swoim podwładnym. Nadmienić należy, iż całość zebranego materiału wskazuje jaka konkluzja została ujęta w zarzucie, natomiast wypowiedzi obwinionego zostały zawarte w protokole oględzin zapisu nagrania na płycie DVD-R z odprawy z dnia [...] r. przeprowadzonej w Komendzie Powiatowej Policji w Oławie. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem obrońcy Skarżącego, iż wszystkie wątpliwości rozstrzygnięte zostały na niekorzyść Skarżącego. Okoliczność, iż organ I instancji ocenił zebrany materiał dowodowy odmiennie od subiektywnych oczekiwań Skarżącego oraz jego obrońcy nie oznacza, że postępowanie było wadliwie lub stronnicze, a także prowadzone na niekorzyść Skarżącego. Skarżący, jak też jego obrońca nie wskazali na okoliczności, których zaistnienie mogłoby świadczyć o tym, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone było na niekorzyść Skarżącego. Podkreślił, że wnioski dowodowe Skarżącego i jego obrońcy zostały oddalone, jednak przy ich rozpatrywaniu wzięto pod uwagę, czy są one przydatne i istotne, by móc udowodnić winę lub niewinność Skarżącego. Każdy wniosek w wydanych postanowieniach o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego został dokładnie opisany wraz z uzasadnieniem decyzji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że obrońca Skarżącego zarzucił również, że Komendant to nie wyrocznia delficka i może się mylić w swoich decyzjach, albo może wskazać na alternatywne postępowanie, a organy władzy publicznej jakimi są komendanci Policji wszystkich szczebli mogą podlegać ocenie i krytyce, która z natury rzeczy wiąże się z oceną negatywną. W tym przypadku - zdaniem organu II instancji- odróżnić należy konstruktywną krytykę, która może zostać zainicjowana na podstawie przepisów prawa w sposób jaki jest do tego przewidziany od zachowania, które nie przystoi przełożonemu, a które to w konsekwencji może prowadzić do rozluźnienia dyscypliny służbowej wśród podwładnych. Skarżący jako N. w O. powinien swoją postawą dawać przykład nienagannego zachowania swoim podwładnym i konstruktywnie dążyć do rozwiązywania problemów, ale na pewno nie w formie w jakiej to uczynił podczas odprawy w dniu [...] r. Organ odwoławczy dodał, iż oficer Policji jakim jest Skarżący powinien w zakresie swoich obowiązków być oceniany surowiej niż funkcjonariusz, który nie jest oficerem. Oficer bowiem odpowiada za ludzi, którymi dowodzi, jest dla nich przykładem i musi podejmować decyzje, od których niekiedy może zależeć zdrowie lub życie człowieka. Taka osoba nie może pozwolić sobie na lekkomyślność, ani niedbalstwo. Organ wymierzający karę powinien więc surowiej oceniać czyny popełnione przez funkcjonariuszy, którzy są oficerami, niż czyny popełnione przez innych policjantów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2005 roku II SA/ Wa 1589/04). Również podnoszony przez obrońcę Skarżącego zarzut, że podczas postępowania korzystano z owoców zatrutego drzewa, a właściwa ocena wypowiedzi z nielegalnego nagrania wymaga odniesienia się do negatywnych ocen kierownictwa, a nie języka i sposobu wypowiedzi, co wyłącznie miał brać pod uwagę Przełożony Dyscyplinarny mimo, że nie było to przedmiotem zarzutu, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z materiałów postępowania dyscyplinarnego, w ocenie organu odwoławczego żadnego z zebranych w trakcie jego trwania dowodów m.in. zeznania świadków - uczestników odprawy, jak i płyty CD z jej zapisem przekazanej przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu nie uzyskano przy złamaniu przepisów prawa. A zatem dowody te uzyskano w sposób legalny, zgodny z prawem. Następne organ odwoławczy wskazał, iż rzecznik dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy, Skarżącemu i jego obrońcy wyznaczył termin zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego na dzień 12 grudnia 2024 r. Na wyznaczony termin stawił się jedynie Skarżący, który po zapoznaniu się z aktami sprawy, do protokołu oświadczył cyt.: "W dniu dzisiejszym zostałem zapoznany z materiałami postępowania dyscyplinarnego [...]. Wiem jakie mam prawa. Ja nie będę składał wniosków dowodowych. Ja na samym początku ustaliłem z moim radcą prawnym, że nie będzie jeździł na zapoznanie z materiałami. Ja żadnych uwag nie wnoszę ". Skarżący w terminie 3 dni od dnia zapoznaniu się z aktami postępowania dyscyplinarnego nie złożył wniosku o ich uzupełnienie. Mimo, że na zapoznanie nie stawił się obrońca Skarżącego, to jednak organ I instancji umożliwił ponowne zapoznanie się z aktami postępowania dyscyplinarnego zarówno Skarżącemu i jego obrońcy, na tą czynność wyznaczając drugi termin na dzień 30 stycznia 2025 r. Na wskazany termin pomimo prawidłowego powiadomienia zarówno Skarżący, jak i jego obrońca nie stawili się, wnieśli jednak o jego zmianę z powodów medycznych. Wobec powyższego rzecznik dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy w dniu 30 stycznia 2025 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym, po którym to wpłynął wniosek dowodowy obrońcy Skarżącego (data nadania - 3 lutego 2025 r.). Zatem, w ocenie organu odwoławczego, uznać należy, że zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego o którym mowa w art. 135i ust. 5 ustawy o Policji skutecznie nastąpiło w dniu 12 grudnia 2024 r., a nie w dniu 30 stycznia 2025 r. W tych okolicznościach nie było podstaw do rozpatrzenia, przedmiotowego wniosku dowodowego, który został nadany przez obrońcę Skarżącego. Wskazał, iż wnioski dowodowe mogą być składane w toku postępowania dyscyplinarnego, natomiast wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego składa się w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, po zapoznaniu z aktami. Zgodnie z art. 135i ust. 5 ustawy o Policji obwiniony na prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego zebrany w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, oględzin płyty DVD-R z nagraniem, jak również dokumentacji służbowej w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości dowodzi o umyślnym sprawstwie przewinienia dyscyplinarnego w zamiarze ewentualnym, gdyż Skarżący wypowiadając się negatywnie o kierownictwie Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu oraz formułując negatywne oceny dotyczące działalności związków zawodowych i psychologa policyjnego, co najmniej przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej organ uwzględnił okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (art. 134h ust. 1a ustawy o Policji). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Popełnione przewinienie należy wytknąć policjantowi w celu uniknięcia podobnych zdarzeń w przyszłości. Organ odwoławczy wskazał, że w materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie niezbędne jest do jej prawidłowego rozstrzygnięcia i wymierzenia odpowiedniej kary dyscyplinarnej. Wskazana w orzeczeniu kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). W ocenie organu odwoławczego odpowiednią reakcją na przewinienie Skarżącego jest wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany. Wymierzona kara dyscyplinarna jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust 1 ustawy o Policji. Uwzględnia ona zatem rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie zasad etyki zawodowej), stopień zawinienia, okoliczności jego popełnienia (w związku z wykonywaniem czynności służbowych), skutki, w tym następstwa dla służby rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (obowiązek etycznego i przykładnego zachowania, szczególnie wobec podwładnych), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (brak krytycznej oceny swojego zachowania) oraz dotychczasowy przebieg służby, w tym pozytywną opinię funkcjonariusza. Mając na uwadze przedstawione okoliczności - na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji - orzekł jak w sentencji. Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne we Wrocławiu złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, wskazując, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) norm konstytucyjnych z art. 2 i 7, 31 ust. 2 oraz art. 42 ust. 3 oraz 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (zwanej dalej Konstytucją lub ustawą zasadniczą); 2) art. 6 ust. 1-3 lit. b) i d) oraz art. 10 i 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. 1993, nr 61, poz. 284), zwanej dalej Konwencją, przez pominięcie, zasady domniemania niewinności, prawa do obrony w każdym postępowaniu, pominięcie dowodów zawnioskowanych przez Stronę oraz uniemożliwienie ich złożenia, a także gorszego traktowania policjant z uwagi na wykonywany zawód, a także orzekania przez osobę podlegającą bezwzględnemu wyłączeniu; 3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 11 ustawy o Policji przez niewłaściwą kwalifikację prawną oraz zastosowanie § 16 załącznika Zarządzenia 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad etyki zawodowej w zakresie w jakiej tłumi wolność słowa i zakaz krytyki organów władzy publicznej w kontekście art. 45 Konstytucji 4) naruszenie przepisów postępowania opisanych w ustawie o Policji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 134i ust. 5a, art. 134h ust. 1 i la, 134ha ust. 1 i 2, 135c ust. 1 pkt 1-2) i 4) oraz ust. 2 i ust. 3, art. 135e ust. ł, art. 135f ust 7; art. 135g ust. 1 i ust. 2 (zasada in dubio pro reo), art. 135i ust. 5 i 6; art. 135j ust. 1 pkt 1, art. 135j ust. 1 pkt 4, art. 1351 ust. 1, 135n ust. 4 pkt 2; 135p ust. 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, dalej KPK; 5) § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, przez jego pominięcie i nie zastosowanie - wskazując, że wszystkie uchybienia w sposób istotnie wpływający na treść zaskarżonego orzeczenia, szczegółowo opisane zostały w uzasadnieniu. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie Skarżącego. Z uwagi na pozbawienie Strony prawa do obrony wskazał, że musi w tym miejscu i czasie zgłosić wnioski dowodowy o przeprowadzenie dowodów z: . A. akt postępowania prowadzonego przed WSA we Wrocławiu sygn. akt IV SA/Wr 524/24 prowadzonej przed WSA we Wrocławiu, w której stroną jest Skarżący a w szczególności zawartego tam rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nr [...]/[...] z dnia [...] r. i treści jego uzasadnienia - na fakt i okoliczność dwukrotnego ukarania za ten sam czyn, próby obejścia prawa tej materii i naruszenie zakazu z zasady "ne bis in idem", czyli zakaz dwukrotnego karania za to samo przewinienie; B. dołączonych kopii dokumentów w postaci: 1) opinii służbowej Skarżącego za okres od 20.11.2020 r. do 21.11.2023 r. - na okoliczność prawdziwego stanu faktycznego, wyróżniającego pełnienia służby oraz braku zasadności ukarania; 2) raportu z dnia 1 lutego 2024 r. Skarżącego do KPP w Oławie; 3) raportu z dnia 18 marca 2024 r. Skarżącego do KWP we Wrocławiu; 4) notatki służbowej Strony z 23 czerwca 2024 r., 5) wydruków ze zdjęć z dnia 7 sierpnia 2024 r. z Komendy Powiatowej Policji w Oławie z tzw. pogrzebu zawodowego Strony; 6) raportu z dnia 24 września 2024 r. Skarżącego do KPP w Oławie, 7) raportu z dnia 5 listopad 2024 r. Skarżącego do KPP w Oławie -na okoliczność ich treści oraz prawdziwego stanu faktycznego i zawiązanego spisku oraz zastosowania niedozwolonej prowokacji w celu usunięcia [...] ze stanowiska i służby, pochodzenia dowodów z nagrania jako "owocu zatrutego drzewa", a także dokonanej degradacji. Powyższe dowody nie zostały uwzględnione przez organ, a Strona była pozbawiona swoich praw w tym do działania przez obrońcę oraz inicjatywy dowodowej, poza tym ich przeprowadzenie nie wpłynie na przedłużenie postępowania sądowo-administracyjnego, a umożliwi urzeczywistnienie naczelnej zasady prawdy materialnej. Przeprowadzenie tych dowodów nie było możliwe wcześniej, bo pozbawiano Stronę prawa do zaskarżalnego wniosku o uzupełnienie postępowania, a także dopiero z uzasadnienia orzeczenia WPD wyszła konieczność ich powołania, gdyż naruszono zasadę prawdy materialnej i wyrokowanie odbywa się na niepełnych ustaleniach, a w postępowaniu dyscyplinarnym pozbawiono Stronę/Skarżącego jego elementarnych uprawnień. W uzasadnieniu skargi szeroko uzasadnił zarzuty skargi. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wrażone w zaskarżonym orzeczeniu oraz wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Pismem z dnia 14 października 2025 r. organ odpowiadając na wezwanie Sądu (doręczone w dniu 9 października 2025 r.), przedłożył akta osobowe Skarżącego wraz z rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] r., nr [...]/[...] oraz rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w Oławie z dnia [...] r., nr [...]/[...]. Jednocześnie wyjaśnił, że przełożony dyscyplinarny w osobie Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy (wyznaczonego do prowadzenia sprawy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nr [...] z dnia [...] r.) nie wydał formalnego postanowienia o odmowie wyłączenia R. ]...] J. T. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym- w związku z wnioskiem Skarżącego z dnia 24 października 2024 r. (data wpływu 30 października 2024 r.). Z wyjaśnień w/w przełożonego dyscyplinarnego wynika jednak, że dokonał on merytorycznej oceny wniosku i nie stwierdził istnienia przesłanek do wyłączenia R., o których mowa w art. 135c ust. 1 ustawy o Policji, podobnie jak wyższy przełożony dyscyplinarny - Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu nie stwierdził przesłanek wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy (uzasadnienie postanowienia KWP we Wrocławiu nr 76 z dnia 14 listopada 2024 r. - w aktach sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), albowiem zarówno Skarżący, jak i organ, wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 26 marca 2025 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnicy z dnia 31 stycznia 2025 r. o uznaniu Skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej. W ocenie Sądu kluczowym uchybieniem organów orzekających w niniejszej sprawie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy było naruszenie art. 135c ustawy o Policji poprzez nierozpoznanie wniosku Skarżącego z dnia 24 października 2024 r. (data wpływu 30 października 2024 r.) o wyłączenie [...] [...] J. T. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Zgodnie z art. 135c ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli: 1) sprawa dotyczy go bezpośrednio; 2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego; 3) był świadkiem czynu; 4) między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn (art. 135c ust. 2 cytowanej ustawy). Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony (art. 132c ust. 4 ustawy o Policji). Postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym wydaje przełożony dyscyplinarny (art. 135c ust. 5 ustawy o Policji), natomiast postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego wydaje wyższy przełożony dyscyplinarny (art. 135c ust. 6 ustawy o Policji). Podkreślić należy, że celem instytucji wyłączenia jest zapewnienie realizacji zasady prawdy obiektywnej, jednej z podstawowych zasad obowiązujących we wszelkich postępowaniach: karnych, dyscyplinarnych, cywilnych, administracyjnych. Zasada ta może być zrealizowana tylko wówczas, gdy stworzone i zrealizowane zostaną warunki do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu, a także przez sam organ, który nie jest zainteresowany sposobem i treścią rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się gwarancyjną funkcję przepisów o wyłączeniu, które z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania oraz zapewnić warunki uczciwego procedowania (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1461/10, CBOSA). Podkreślić należy, że zasada bezstronności przejawia się także przez wyłączenie od orzekania osób mogących posiadać nieobiektywny ogląd danej sprawy. Powyższa zasada jest jedną z kluczowych zasad praworządności. W niniejszej sprawie zgłoszony przez Skarżącego wniosek o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego pozostawiono bez rozpoznania. Zgodnie zaś z przepisem art. 135d ust. 4 ustawy o Policji do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki. Zatem do czasu formalnego rozpoznania wniosku Skarżącego (art. 135c ust. 5 ustawy o Policji) [...] J. T. winna wstrzymać się od podejmowania innych czynności, poza niecierpiącymi zwłoki. Natomiast jak wynika z materiału aktowego, [...] J. T. zbierała materiał dowodowy i podejmowała czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, wskazane w art. 135e ustawy o Policji - przesłuchanie świadków, przesłuchanie Skarżącego, rozpoznawanie wniosków obrońcy Skarżącego, podpisanie sprawozdania z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Jednakże w ocenie Sądu, nie były to czynności niecierpiące zwłoki. Przeprowadzenie ich w późniejszym terminie było możliwe, nie doprowadziłoby do ich utraty lub zniszczenia. Stwierdzone w niniejszej sprawie uchybienie we wskazanym powyżej zakresie jako naruszające wskazane przepisy ustawy o Policji, uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie kierował się przedstawionymi wyżej wskazaniami (art. 153 p.p.s.a.), w pierwszym rzędzie rozpoznać należy wniosek Skarżącego o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko Skarżącemu. Dalszy tok postępowania uzależniony będzie od rozstrzygnięcia powyższej kwestii. W takiej sytuacji przedwczesne i bezprzedmiotowe było odnoszenie się przez sąd do pozostałych kwestii podniesionych w skardze. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji. O kosztach postępowania w postaci opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącego w kwocie 480,00zł orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).