IV SA/Wr 289/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi J. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr XVIII/149/2025 w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej nr 6 im. Unii Europejskiej w Kłodzku postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 kwietnia 2025 r. Rada Miejska w Kłodzku podjęła uchwałę nr XVIII/149/2025 w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. (dalej: uchwała). Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. J. T. (dalej: skarżący) wniósł skargę na uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W treści skargi skarżący zarzucił uchwale naruszenie prawa, w tym niewłaściwe przeprowadzenie konsultacji społecznych, niepowiadomienie rodziców uczniów w/w szkoły o zamiarze jej likwidacji przez organy Gminy Miejskiej Kłodzko, niedokonanie zmiany obwodów szkolnych oraz niewyłączenia się od udziału w głosowaniu nad uchwałą dwóch radnych Rady Miejskiej w Kłodzku z uwagi na zachodzący w ich przypadku konflikt interesów. W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kłodzko wniosła o oddalenie skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 lipca 2025 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu pismem Sądu z dnia 21 lipca 2024 r.). Ponadto w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 lipca 2025 r., pismem Sądu z dnia 21 lipca 2025 r., wezwano skarżącego do wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego w wyniku podjęcia uchwały, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu pouczono skarżącego, że prawo do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie, podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia, zatem gdy zaskarżona uchwała lub zarządzenie godzą w sferę prawną podmiotu wnoszącego skargę. Ponadto wskazano skarżącemu, że do wniesienia skargi na akt organu gminy nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dodatkowo, w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 lipca 2025 r., pismem Sądu z dnia 21 lipca 2025 r., wezwano skarżącego do podania numeru PESEL skarżącego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W oparciu o akta sprawy, dodatkowo po przeprowadzeniu postępowania reklamacyjnego przesyłki pocztowej, którą nadano w/w wezwania (pismo P. S.A. z dnia 23 września 2025 r.), ustalono, że przesyłka zawierająca wszystkie ww. wezwania została, po dwukrotnym awizowaniu - w dniach 30 lipca oraz 7 sierpnia 2025 r., zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 20 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawą prawną legitymującą do wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153; dalej: u.s.g.). Przepis ten, w brzmieniu istotnym z punktu widzenia okoliczności badanej sprawy, determinowanych datą podjęcia podlegającej zaskarżeniu uchwały stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wynikająca z powyższej regulacji prawnej legitymacja skargowa opiera się na stanowisku konkretnego podmiotu, z którego wynika, że uchwała lub zarządzenie naruszają jego interes prawny lub uprawnienie, co stanowi podstawę zaskarżenia uchwały lub zarządzenia podjętych przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu tegoż przepisu oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżonym aktem (vide: wyrok NSA z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2859/14). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. W pojęciu interesu prawnego, którym posługuje się powyższy przepis mogą mieścić się zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu. Musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny (vide: wyrok TK z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008/7/121, wyrok TK z dnia 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK ZU nr 8/A/2003/84). Powyższe uwagi dotyczące interesu prawnego wypada skonfrontować z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Ocena ta nie ma charakteru abstrakcyjnego lecz odbywa się na gruncie okoliczności konkretnej sprawy. Podmiot kwestionujący uchwałę obarczony został obowiązkiem wykazania istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Tym samym dla dopuszczalności skargi na uchwałę nie wystarczy skonstatowanie jej sprzeczności z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym. Konieczne jest zidentyfikowanie negatywnego wpływu tej uchwały na sytuację prawną strony skarżącej, a zatem pozbawienie jej określonych uprawnień lub nałożenie nań nowych obowiązków. W nawiązaniu do realiów sprawy podnieść należy, że przytoczona w skardze argumentacja w żaden sposób nie odnosiła się do związku pomiędzy sferą indywidulanych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżonym aktem. Z uwagi na to, pismem z dnia 21 lipca 2025 r. Sąd wezwał skarżącego do wykazania, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, stosownie do wymogu z art. 101 u.s.g., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł oraz podania numeru PESEL skarżącego, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wymóg opłacenia skargi wynika z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 i art. 46 p.p.s.a. Według art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie podania numeru PESEL znajduje podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w myśl którego pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Nieuzupełnienie takiego braku, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a., stanowi podstawę odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie odpis pism wzywających skarżącego do wykazania naruszenia interesu prawnego w wyniku podjęcia skarżonej uchwały, podania numeru PESEL skarżącego oraz do uiszczenia wpisu od skargi został doręczony skarżącemu w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., tj. w drodze tzw. fikcji prawnej doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez skarżącego przesyłce, oraz z pisma P. S.A. z dnia 23 września 2025 r., pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 30 lipca 2025 r., drugie zaś - 7 sierpnia 2025 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 13 sierpnia 2025 r. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowego terminu na wykonanie w/w wezwań Sądu. W zakreślonym terminie, który zgodnie powyższym upłynął w dniu 20 sierpnia 2025 r., skarżący nie wykazał interesu prawnego w wyniku podjęcia uchwały, nie podał swojego numeru PESEL oraz nie uiścił wpisu od skargi. Wobec tej okoliczności Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 5a p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.