IV SA/Wr 29/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w sprawie zasiłku celowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Skargą, złożoną w dniu 4 I 2018 r., Z. R. zakwestionował decyzję, działającego z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z [...] XI 2017 r. (nr [...]) odmawiającą przyznania zasiłku celowego. Skarżący zarzucił przy tym, że odmowa udzielenia pomocy jest bezzasadna oraz stanowi oczywistą szykanę. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację bytową i zdrowotną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została przez skarżącego zakwestionowana również odwołaniem, które – zgodnie z art. 133 kpa – przekazano do organu drugiej instancji celem rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "ppsa", skarga do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną przysługuje po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Powyższe oznacza, że w przypadku wydania decyzji, od której przysługuje odwołanie, jak ma to miejsce w sprawie zasiłku celowego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie decyzja ostateczna, czyli wydana w postępowaniu odwoławczym. Jakkolwiek skarżąc decyzję odwoławczą można wnosić o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, to jednak niedopuszczalne jest skarżenie wyłącznie decyzji pierwszej instancji. Tak zaś uczynił skarżący kwestionując jednoznacznie i wyłącznie decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest niedopuszczalna. Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, jak w pkt. I postanowienia. Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej "zwolnienia z kosztów sądowych" (prawo pomocy w zakresie częściowym) trzeba zauważyć, że w myśl art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 I 2013 r., II OZ 37/13 oraz z 5 III 2013 r., I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia. Marginalnie trzeba przy tym zauważyć, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit.a ppsa – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.