IV SA/Wr 290/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, (sprawozdawca), Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] r., nr [...] o ukaraniu sierż. sztab. H. D. , referenta Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L. , podejrzanego o to, że : 1/ w okresie od [...] roku do [...] roku w L. , J. , działając wspólnie i w porozumieniu z K. M. , A. S. i R. J. , nabył od nieustalonych osób i ukrył w wynajętym do tego celu pomieszczeniu samochód marki "Mercedes C 200 KOMPRESOR" o wartości około [...] zł, wiedząc, że pochodzi on z przestępstwa, a następnie po demontażu jego elementów przez R. J. i usunięciu numerów identyfikacyjnych nadwozia tego pojazdu, częściowo zbył je nieustalonym osobom, tj. o przestępstwo z art.291 § 1 kk i art.306 kk w zw.z art.11 § 2 kk w zw. z art.12 kk. 2/ w okresie od [...] do [...] w Ś. , L. i W. , zażądał, a następnie przyjął od J. O. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł, w zamian za zwrot skradzionego w nocy z [...] roku we W. samochodu osobowego marki "Mercedes 124" tj.o przestępstwo z art.286 § 2 kk, 3/ w okresie od [...] roku do [...] roku w L. , pełniąc obowiązki funkcjonariusza Sekcji Ruchu Drogowego KPP w L. , przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że usunął, a następnie ukrył dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać tj. "kartę rejestracyjną [...] " wystawioną przez KPP w T. G. na nazwisko E. P. , w wyniku czego w bazie danych KSIP nie dokonano adnotacji o kolizji drogowej zaistniałej w miejscowości R. Ś. , czym działał na szkodę interesu publicznego, tj.o czyn z art.276 kk i art.231 § 1 kk w zw. z art.11 § 2 kk a tym samym przekroczył swoje uprawnienia czym naruszył art.132 ust.3 pkt.3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji uznano H. D. winnym zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. z 2002r., nr 7, poz. 58 ze zm./, nałożono na niego karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W motywach podano, że postępowanie przeprowadzone wobec sierż. szt. H. D. jednoznacznie wykazało, iż obwiniony policjant dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W odwołaniu od tego orzeczenia H. D. podniósł, że w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym nie przyznał się do postawionych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień, przez co twierdzenie, że okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzą wątpliwości, nie jest prawdziwe. Uznał przy tym. że zaskarżone orzeczenie jest przedwczesne, gdyż dopiero wynik prowadzanego w tej sprawie postępowania karnego może stanowić ewentualną podstawę wydalenia go ze służby. Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, w części dotyczącej pierwszego i drugiego z przedstawionych policjantowi zarzutów umorzono postępowanie dyscyplinarne. W zakresie trzeciego z zarzutów utrzymano zaskarżone orzeczenie w mocy. Wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wr 684/06) uchylono decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] . W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ dyscyplinarny II instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien zbadać, czy w sprawie zaistniała któraś z przesłanek umorzenia postępowania dyscyplinarnego, a jeżeli tak, to winien dokładnie określić jego podstawę prawną i faktyczną, dbając jednocześnie, by rozstrzygnięcie odpowiadało treści dyspozycji zawartej w art. 135n ustawy o Policji. W wypadku odpowiedzi negatywnej należy rozważyć ewentualność zastosowania innego rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji wskazanego unormowania. Orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji we W. uchylił orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] r. w sprawie uznania H. D. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, w części dotyczącej pierwszego i drugiego z zarzucanych czynów i w tym zakresie orzekł o uniewinnieniu, a w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W skardze na powyższe orzeczenie do sądu administracyjnego H. D. zarzucił, iż w przedmiotowej sprawie został już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchylający decyzję II instancji (to jest wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby), który w jego przekonaniu jest prawomocny. Dlatego jak dalej twierdzi "nieznane mu są pobudki wydania następnego orzeczenia, tj. orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. i traktuje to jako zwykłą szykanę w stosunku do jego osoby". W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i formalnego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została uregulowana w rozdziale 10 pragmatyki policyjnej i postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego prowadzone było według określonych w tym trybie zasad. Zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. W wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r. (sygn. K. 41/97), Trybunał Konstytucyjny przyjął, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy, właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne, z punktu widzenia interesu publicznego, role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania członków korporacji, w ramach której działają, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu (OTK ZU nr 7/1998, s. 117). Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Powyższa gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. W rozważanej sprawie skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną - wydalenia ze służby. Kara ta umieszczona jest w pkt 6 katalogu kar określanych w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Skarżący podniósł zarzut, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. wyeliminowano z obrotu prawnego orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] , które dotyczyło wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a tym samym niezrozumiałe jest dla skarżącego ponowne wydanie orzeczenie w tej samej sprawie. Powyższy zarzut uznać należało za chybiony. Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchylono orzeczenie organu II instancji, pozostawiając w obrocie prawnym orzeczenie organu I instancji (orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] r.). Analizując zapadłe w sprawie orzeczenia dyscyplinarne należy zauważyć, że w postępowaniu odwoławczym uniewinniono skarżącego w zakresie pierwszego i drugiego z przedstawionych obwinionemu zarzutów, utrzymując zaskarżone orzeczenie w zakresie trzeciego zarzutu. Popełnienie przez obwinionego czynu opisanego w trzecim zarzucie jest niesporne. Obwiniony nie przeczy temu, że czyn ten popełnił. Obwiniony w wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] r., w postępowaniu karnym, przyznał się do tego czynu i dokładnie opisał okoliczności jego popełnienia. Okoliczność zmiany tych wyjaśnień i skorzystania z prawa odmowy do składania wyjaśnień podlegała ocenie organu w kontekście całokształtu okoliczności. Całokształt okoliczności, w szczególności okoliczność, że w trakcie przeszukania samochodu obwinionego znaleziono w nim druk [...] pozwalają przyjąć, że nie budzi wątpliwości popełnienie przez obwinionego zarzucanego mu czynu. Zdaniem Sądu organ II instancji rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę wyeliminował uchybienia proceduralne poprzedniego postępowania w zakresie ustawowych wymogów określonych w przepisie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji. W związku z powyższym należało uznać, że organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę w prawidłowy sposób zbadał, czy w sprawie zaistniała któraś z przesłanek umorzenia postępowania dyscyplinarnego, a nieznajdując takiej podstawy jeżeli w sposób prawidłowy, uchylił orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej pierwszego i drugiego opisanego wyżej czynu, pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie. Ponieważ wszczęte skargą H. D. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organom administracji zarzutu naruszenia prawa, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.