IV SA/Wr 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. D. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 3/16 uchylającego uchwałę Komisji Konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko Dyrektora Sądu Rejonowego w Z. postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 3/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez D. D. uchwałę Komisji Konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko Dyrektora Sądu Rejonowego w Z. Wnioskiem z dnia 8 maja 2017 r. skarżący zwrócił się o wykładnię wymienionego wyroku Sądu z dnia 21 lutego 2017 r. "przez wyjaśnienie, czy zawarte w uzasadnieniu wyroku stwierdzenie Sądu o tym, że stwierdzenie komisji konkursowej w przedmiocie kompetencji skarżącego D. D. stanowi część uchwały z dnia [...] oznacza, iż Sąd uznał, że stwierdzenie komisji konkursowej o tym, że kandydat D. D. nie posiada wiedzy w zakresie zarządzania instytucjami publicznymi, finansów publicznych, prowadzenia inwestycji i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa i nie spełnia wymogu z art. 32a § 1 pkt 3 uPusp stanowi część uchwały komisji konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], czy też stanowi część innej uchwały, a jeżeli innej to jakiej?" Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Stwierdzić należy, że w odniesieniu do wyroku z dnia 21 lutego 2017 r. sytuacja taka nie zachodzi. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie sentencja wymienionego wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości, zaś jego uzasadnienie jest spójne i logiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżoną uchwałę wskazał wyraźnie jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zostały wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonej uchwały. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1115980). Pogląd ten podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.