IV SA/Wr 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. z dnia 20 czerwca 2017 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r., podtrzymanym następnie pismem z dnia 25 września 2017 r., Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu "na odmowę ujawnienia informacji niejawnej". W uzasadnieniu wskazał, że domaga się udostępnienia mu uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 505/14 oraz "stwierdzenia braku zasadności i legalności odmowy udzielenia takiej informacji na (...) wnioski z dnia 19 kwietnia 2017 r. oraz 22 maja 2017 r.". Jednocześnie skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 r. strona została wezwana – pod rygorem odrzucenia skargi – do usunięcia jej braków formalnych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania poprzez skonkretyzowanie jej przedmiotu i wskazanie, jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej skarży, jakiego organu oraz kiedy podjęty (data wydania i numer aktu). Skarżący został również zobligowany do dołączenia odpisu (kserokopii) kwestionowanego aktu lub czynności oraz odpisu skargi. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 21 lipca br., wskazane braki formalne skargi nie zostały jednak usunięte. W toku postępowania do akt sprawy wpłynął – przekazany przez Naczelny Sąd Administracyjny – wniosek skarżącego o rozstrzygnięcie "sporu kompetencyjnego" pomiędzy Wydziałem II i IV tutejszego Sądu. W ocenie strony z otrzymanej przez niego korespondencji wynika, że najpierw jego skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 300/17, następnie zaś podano, że właściwym wydziałem orzeczniczym jest Wydział II. Zdaniem skarżącego, powyższy konflikt o właściwość powoduje niemożność wyznaczenia terminu rozpatrzenia wniesionej przez niego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest kierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Natomiast stosownie do treści art. 57 § 1 skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowych, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z treści wniesionej przez stronę skargi, poza dosyć ogólnym stwierdzeniem, że dotyczy ona odmowy udostępnienia mu uzasadnienia wyroku sporządzonego w sprawie IV SA/Wr 505/14, nie wynika jakiego konkretnego aktu lub czynności ona dotyczy. Nie można także na jej podstawie ustalić, czy przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie. W świetle art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., należało więc uznać, że skarga nie spełnia ustawowych wymogów formalnych. W związku z tym skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, z tym pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2017 r. Zatem termin na ich usunięcie upływał z dniem 21 lipca 2017 r., który wypadał w piątek. W zakreślonym terminie nie wpłynęło jednak do tutejszego Sądu jakiekolwiek oświadczenie skarżącego, wskazujące jaki akt lub czynność, względnie bezczynność lub przewlekłość postępowania kwestionuje. Za takiego rodzaju oświadczenie nie może zostać z pewnością uznane żądanie rozstrzygnięcia "sporu kompetencyjnego" pomiędzy dwoma wydziałami tutejszego Sądu, która to kwestia – wywołana jedynie omyłką pisarską w przesłanej stronie informacji – została już skarżącemu dostatecznie wyjaśniona w piśmie Wydziału Informacji Sądowej z dnia 11 października 2017 r., nr WIS-041-14/17. Wobec powyższego wniesioną skargę, której braków formalnych strona nie usunęła w wyznaczonym terminie, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze podlegającej odrzuceniu z uwagi na nieusunięte w terminie braki formalne. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.