IV SA/Wr 31/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi K. B. (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody D. z dnia [...], nr [...] Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] orzekającą o 1) uchyleniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] o uznaniu skarżącej z dniem 16 października 2009 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 24 października 2009 r. do 23 kwietnia 2010 r., 2) odmowie uznania skarżącej z dniem 16 października 2009 r. za osobę bezrobotną; 3) odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku od dnia 24 października 2009 r. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że następstwa wykonania zaskarżonej decyzji w postaci obowiązku zwrotu wypłaconych świadczeń mogą doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, rozpoczęła nową pracę z wynagrodzeniem miesięcznym 1.200 zł netto. Praca jest jedynym źródłem jej dochodów. Skarżąca nie posiada oszczędności, mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami i dwojgiem dzieci. Rodzice pobierają świadczenia przedemerytalne. Obowiązek zwrotu zasiłku może doprowadzić do poważnego uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez tenże sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne ( zob. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., II GZ190/07, publ. CBOSA, postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009 r., II FZ 282/08, LexPolonica nr 2253300). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, która nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje skarżącej żadnych uprawnień. Tym samym, trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji w omawianej sprawie nie spowoduje zatem negatywnych konsekwencji dla skarżącej, nie grozi także powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody. Chodzi tutaj o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). W wyniku zaskarżonej decyzji skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku. W ocenie Sądu decyzja o takim rozstrzygnięciu nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utrata statusu osoby bezrobotnej z całą pewnością, nie stwarza tego rodzaju zagrożenia. Skarżąca owszem traci ten status, jednakże w wyniku ewentualnego pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia Sądu status ten będzie przywrócony. Ponadto podnieść należy, iż na mocy zaskarżonej decyzji skarżąca utraciła prawo do zasiłku od dnia 24 października 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w trybie art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Decyzja ta nie powoduje żadnych obciążeń finansowych dla skarżącej. Stąd też rozstrzygnięcie organu w tym zakresie w ocenie Sądu, również nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie natomiast podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W związku z powyższym, na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.