IV SA/Wr 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant starszy inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu W. na rzecz skarżącego B. B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 190 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) oraz § 43 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. ( Uchwała nr [...]) , Prodziekan Wydziału – działający z upoważnienia w Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. - skreślił B. B. ( dalej : strona , skarżący ) z listy studentów 3 roku na kierunku Administracja , studia niestacjonarne I stopnia , z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce. W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej organ wskazał , że zgodnie z § 38 ust. 1 Regulaminu studiów student , aby otrzymać zgodę na powtórny wpis na kolejny rok studiów, musi spełnić warunki określone w § 2 pkt 12 Uchwały Rady Wydziału nr 102/IX/2015 . Według Dziekana adresat decyzji tych warunków nie spełnia i fakty te świadczą o braku postępów w nauce. Strona odwołała się od powyższej decyzji , podnosząc ,że ze względu na zmianę pracy obecnie ma możliwość uczestniczenia w zajęciach i ukończenia studiów. Odwołujący wywodził, że miał trudną sytuację życiową, zawodową i finansową , gdyż miał problemy ze zdrowiem , a następnie pracował w systemie cztero-zmianowym i nie miał możliwości uczestniczenia w zajęciach w weekendy . Dodał ,że pomimo niskich zarobków potrafił odłożyć pieniądze na opłaty związane ze studiami. Prorektor ds. nauczania Uniwersytetu W. – działający z upoważnienia Rektora Uniwersytetu W. - decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej Rektor przytoczył treść § 38 Regulaminu studiów i stwierdził ,że jak wynika z dotychczasowego przebiegu studiów odwołujący się nie wykazał postępów w nauce. Według Rektora organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, stwierdzając brak postępów w nauce, które nie rokują terminowego ukończenia studiów i w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym podjął decyzję o skreśleniu z listy studentów. Wobec nieuzyskania zaliczenia w obowiązującym trybie i terminie, student nie spełnił warunków do uzyskania wpisu na semestr/rok. Wskazane w odwołaniu przyczyny (twierdzenia) nie uzasadniają uchylenia decyzji Dziekana. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i sformułował wniosek o "przywrócenie go na listę studentów" . W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ nie rozpatrzył do końca wskazanych przez niego powodów braku postępów w nauce i nie wezwał go do ich udowodnienia . Skarżący ponowił argumentację podniesioną w odwołaniu, dotyczącą jego stanu zdrowia i trybu pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, wywodząc ,że Uniwersytet W. jako zakład administracyjny nie działa tak jak organ administracji publicznej i stosuje minimum procedury, niezbędnej do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony. Prawo o szkolnictwie wyższym nie precyzuje pojęcia "braku postępów w nauce", pozostawiając organom uczelni swobodę co do zastosowania tej przesłanki. Zgodnie z § 2 ust. 12 uchwały nr 102/IX/2015 Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 21 września 2015 r. w sprawie zasad i warunków zaliczania semestru (roku) na jednolitych studiach magisterskich, studiach pierwszego i drugiego stopnia oraz w innych sprawach dydaktycznych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. student może być powtórnie wpisany na ten sam rok na studiach stacjonarnych tylko dwa razy albo na ten sam semestr ( rok) na studiach niestacjonarnych tylko trzy razy (...). Organ podniósł, że przed wydaniem decyzji organ w sposób dogłębny i wszechstronny przeanalizował akta osobowe studenta, z których jednoznacznie wynika, że skarżący miał problemy z terminowym realizowaniem przedmiotów objętych programem nauczania . Rokrocznie bowiem korzystał z możliwości warunkowego wpisania go na semestr wyższy (tak w roku akademickim 2010/2011 , 2011/2012 ) albo składał wniosek o wyrażenie zgody na powtarzanie III roku (tak w roku akademickim 2012/2013 , 2014/2015 i 2015/2016 ). Skarżący zatem faktycznie wykorzystał możliwość powtarzania roku, a wynikający z tego faktu stan nieuzyskiwania postępów w nauce ma, zdaniem organu - charakter trwały. Skarżący, mimo wielokrotnie dawanej szansy, nie skorzystał z niej. W efekcie przedłużył jedynie okres odbywania studiów, co jednak nie przełożyło się na poczynione przez niego postępy edukacyjne. Natomiast podnoszone przez skarżącego okoliczności nie stanowią wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Skarżący bowiem w roku akademickim 2015/2016 nie uzyskał ocen pozytywnych z ponownie powtarzanych zajęć , co wiązałoby się z koniecznością wpisania skarżącego po raz kolejny na III rok studiów. Brak postępów w nauce nie jest spowodowany okolicznościami losowymi, czy też przesłankami natury obiektywnej, np. długotrwałą chorobą, która uniemożliwiałaby terminowe ukończenie studiów. Również skarżący nie podnosi okoliczności usprawiedliwiających jego słabe wyniki w nauce, które mogłyby pozytywnie wpłynąć na dokonana ocenę. Wobec powyższego organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w sposób wszechstronny dokonał analizy akt osobowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku ze sformułowanym w skardze wnioskiem skarżącego o przywrócenie go na listę studentów na wstępie wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie kreuje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066)) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy , że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia zasad i przepisów postępowania, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U.z 2016 r., poz.1842 .) oraz przepisy Regulaminu studiów w Uniwersytecie W.. I tak zgodnie z treścią art. 190 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów, 4) niepodpisania przez studenta przedłożonej przez uczelnie umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne. Stosownie zaś art. 190 ust. 3 powołanej wyżej ustawy - od decyzji takiej przysługuje odwołanie do rektora, a decyzja rektora jest ostateczna. Wskazać przy tym należy ,że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, o czym stanowi do art. 207 ust. 1 tej ustawy. W ślad za Trybunałem Konstytucyjnym powtórzyć należy , że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99, publik, w OTK nr 7, poz. 258). Powyższy pogląd zaakceptowany został w również orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1304/11). Oznacza to, że organy uczelni orzekające w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów , obowiązane są przestrzegać przepisów procedury administracyjnej, w tym między innymi zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz podejmować działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 , 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Z literalnego brzmienia przepisu art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wynika , że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. "uznania administracyjnego", na co wskazuje treść przepisu, który stanowi, że "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów". Natomiast korzystanie przez organ z uznania administracyjnego oznacza ,że organ ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia , jednakże ten wybór nie może być dowolny , a więc musi wynikać z zebranego w sprawie materiału , a w następnej kolejności jego wyczerpującego uzasadnienia. Przy czym w orzecznictwie sądowo – administracyjnym przyjmuje się , że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie uznaniu organu administracyjnego, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia , to obowiązkiem tego organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być oceniona jako mieszcząca się w granicach uznania administracyjnego , a nie jako decyzja dowolna, Wydanie zatem takiej decyzji musi być poprzedzone po pierwsze: dokładnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie zaistnienia, bądź nie - przesłanek do skreślenia studenta z listy studentów, a po drugie winna być dokonana analiza (ocena) tychże przesłanek, znajdująca następnie odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Z art. 107 § 3 k.p.a. - stosowanego wprost na podstawie art. 207 ust.1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - wynika ,że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu, motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 8/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 311/13, publ. CBOSA). Niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. i brak właściwego uzasadnienia decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W tym miejscu podkreślenia wymaga , że decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego jest poddana szczególnym rygorom w zakresie uzasadnienia, które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Niedopuszczalne jest ponadto uchylanie się od oceny zarzutów podnoszonych przez stronę, a w przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publ. CBOSA). Oceniając w takim kontekście obie wydane w sprawie decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że nie spełniają one powyższych standardów prawidłowego uzasadnienia decyzji. Zwłaszcza w sytuacji , gdy strona traci określone uprawnienie, dobro ( w analizowanym przypadku status studenta ) rzeczą organu jest szczególnie staranne uzasadnienie decyzji. Powyższemu wymogowi oba orzekające w sprawie organy nie sprostały. W badanej sprawie organ I instancji wydając decyzję o skreśleniu skarżącego z listy studentów, powołał w jej podstawie prawnej § 43 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów w Uniwersytecie Wrocławskim, zgodnie z którym dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. Przytoczony przepis Regulaminu, podobnie , jak przepis art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zawiera sformułowanie "może", co stanowi jedynie o możliwości, a nie obowiązku skreślenia studenta w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. Przy czym cytowany wyżej przepis § 43 Regulaminu nie zawiera definicji pojęcia "braku postępów w nauce". Zwrot ten został doprecyzowany w przepisie § 38 ust. 2 Regulaminu, wedle którego rada wydziału określa minimalną liczbę punktów kredytowych oraz dopuszczalny sumaryczny deficyt punktów ECTS, jaki student musi uzyskać, aby otrzymać zgodę na powtórny wpis na semestr (rok). Niespełnienie tego warunku traktowane będzie jako brak postępów w nauce i może być podstawą skreślenia z listy studentów. Należy jednak zauważyć, że z przepisu § 43 ust. 2 pkt 2 Regulaminu wynika, że dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w terminie. A zatem sytuacje , o których mowa w obu powyższych postanowieniach Regulaminu pkt 1 i pkt 2 ust. 2 § 43, stanowią odrębne , niezależne od siebie przesłanki , stanowiące podstawę do ewentualnego podjęcia decyzji o skreśleniu studenta z listy studentów. Oba organy orzekające w sprawie w uzasadnieniach wydanych decyzji przywołały treść § 38 ust 1. Regulaminu studiów , z którego wynika, że student , który nie spełnił warunków zaliczenia semestru ( roku) określonych w § 37 ust.1 może być powtórnie wpisany na ten sam semestr ( rok) . Według organu I instancji student , aby otrzymać zgodę na powtórny wpis na kolejny rok studiów, musi spełnić warunki określone w § 2 pkt 12 Uchwały Rady Wydziału nr 102/IX/2015 . W ocenie Dziekana skarżący tych warunków nie spełnia i fakty te świadczą o braku postępów w nauce . W ślad za tym stwierdzeniem organ nie przytoczył żadnych faktów i nie poczynił jakichkolwiek ustaleń faktycznych , które uzasadniałby taką ocenę. Organ II instancji aprobując stanowisko organu I instancji , jedynie wskazał ,że skarżący nie uzyskał zaliczenia semestru/roku w określonym terminie , lecz nie wskazał jakie konkretne okoliczności przemawiają za takim stwierdzeniem . Organ odwoławczy przywołał wprawdzie przepis § 38 ust. 2 Regulaminu studiów z którego wynika, że warunkiem powtórnego wpisu na semestr (rok) jest zdobycie minimalnej liczby punktów ECTS oraz nieprzekroczenie dopuszczalnego sumarycznego deficytu punktów ECTS . Jednak Rektor nie wyjaśnił, jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miało powyższe uregulowanie. Organy obu instancji nie wskazały, ile wynosi minimalna liczba punktów ECTS oraz ile wynosi dopuszczalny deficyt punktów ECTS, a także ile tych punktów zdobył skarżący i w jaki sposób ilość zdobytych punktów przekładała się na brak postępów skarżącego w nauce. Organy orzekające w sprawie wskazały jedynie ogólnie na brak postępów w nauce, nie wyjaśniając jednakże bliżej, dlaczego uznały, że obecnie skarżący nie spełnił warunków do otrzymania ponownego wpisu na III rok studiów .Mając na uwadze , że decyzja wydawana jest w trybie uznania administracyjnego , organy nie wykazały również , że dokonały analizy i oceny istotnych okoliczności niniejszej sprawy, wyważając przy tym z jednej strony interes społeczny, z drugiej zaś strony interes skarżącego (art.7 k.p.a.). Popełnione w powyższym zakresie uchybienie pozwala na stwierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie nie został w istocie ustalony stan faktyczny sprawy, który dawałby podstawę do wydania przedmiotowych decyzji. Oznacza to tym samym, że nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W treści uzasadnień decyzji organy nie wskazały bowiem, jaki stan faktyczny przyjęły jako podstawę orzekania oraz nie wskazały dowodów, na podstawie których ustaliły stan faktyczny. Organ II instancji jedynie zdawkowo powołał się okoliczność, że skarżący nie uzyskał zaliczenia semestru/roku w określonym terminie. Powyższe uchybienie to ma o tyle istotne znaczenie, że uzasadnienie decyzji uznaniowej, szczególnie o negatywnych dla strony konsekwencjach – o czym była już mowa wyżej - powinno szczegółowo wskazywać argumenty, na których oparł się organ rozstrzygający sprawę, jak i powody dla których organ zastosował tę instytucję. Brak zaś prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji, nie wyjaśnia stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego tylko prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym . Braki decyzji w tym zakresie uniemożliwiają więc właściwą kontrolę ze strony Sądu rozpatrującego sprawę. Natomiast nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organów uczelni, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie materiałów sprawy ( w rozpatrywanym przypadku w aktach osobowych studenta ) motywów, jakimi kierowały się organy przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z uzasadnienia decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organów. Tym bardziej ,że w przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli Sądu podlega jedynie to , czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, a zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Powyższe stanowisko jest ugruntowane zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, w którym przyjmuje się , że z decyzjami uznaniowymi wiąże się ukierunkowana kontrola sądowa. Kontrolę tę zaś musi umożliwiać szczegółowe uzasadnianie takich decyzji. Stąd nie tylko nie są one zwolnione z takiego obowiązku, ale ich uzasadnienie musi wskazywać w sposób jasny i czytelny na motywy, jakimi kierowano się, podejmując określone rozstrzygnięcie (por. M. Jaśkowska, Uznanie administracyjne w orzecznictwie sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5-6/2010, str.174 - 175). Natomiast jako spóźnione i tym samym pozbawione doniosłości prawnej należy ocenić przedstawianie przez organ dopiero w odpowiedzi na skargę określonych okoliczności faktycznych i prawnych , które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Ta forma wypowiedzi organu nie stanowi przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Reasumując powyższe stwierdzić należy ,że pod adresem organów obu instancji musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania , a to art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. . O kosztach postępowania (wpis od skargi) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.