IV SA/Wr 32/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaprzestania realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225), dalej ustawa, Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., stwierdził o zaprzestaniu z dniem [...] października 2012 r. przez P. B., dalej skarżący, realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego z powodu oświadczenia skarżącego o odstąpieniu od realizacji programu zajęć w Centrum. W decyzji organ zawarł pouczenie, że skarżącemu, na podstawie art. 13 ust. 4b ustawy, przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o przywrócenie go na kurs i wypłacenie należnych świadczeń. W uzasadnieniu podniósł, że nieprawdą jest, że zrezygnował z uczestnictwa w programie. Jego zdaniem, organ bez jego wiedzy wykreślił go z uczestnictwa w programie z powodu nieusprawiedliwionych nieobecności. Dodał, że nie naruszył w żaden sposób regulaminu Centrum. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie, że zgodnie z art. 13 ust. 4b ustawy, skarżącemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji. Wyjaśnił jednak, że od decyzji wydanej na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Wskazać należy, że aktem prawnym regulującym uczestnictwo w programach zatrudnienia socjalnego jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zasady udziału i kierowania do centrum integracji społecznej określa art. 12 i 13 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 4 tej ustawy, zaprzestanie realizacji programu następuje w przypadku: 1) uporczywego naruszania przez uczestnika postanowień programu, uniemożliwiającego jego dalszą realizację; 2) trwałego opuszczenia przez uczestnika zajęć w Centrum; 3) oświadczenia uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 4a ustawy w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, decyzję w sprawie zaprzestania realizacji programu podejmuje kierownik Centrum. Od decyzji kierownika Centrum, o której mowa w ust. 4a, uczestnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 13 ust. 4b ustawy). Z powyższego wynika, że w każdym przypadku, kiedy uczestnik programu uporczywie narusza postanowienia programu lub trwale opuścił zajęcia przewidziane w programie, decyzję o zaprzestaniu realizacji programu podejmuje kierownik Centrum. Decyzja wydana w tych sprawach podlega kontroli sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., w decyzji z dnia [...] października 2012 r. o zaprzestaniu przez skarżącego realizacji programu, wskazał, że przyczyną wydania decyzji było złożenie przez skarżącego oświadczenia o odstąpieniu od realizacji programu, o którym mowa w art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2012 r. została sporządzona notatka służbowa na okoliczność zgłoszenia przez skarżącego w rozmowie telefonicznej rezygnacji z dalszego uczestnictwa w zajęciach w Centrum. Zauważyć zatem należy, że okoliczność ta została powołana przez ustawodawcę w art. 13 ust. 4 ustawy, jako podstawa prawna do zaprzestania realizacji programu socjalnego. Wskazać jednak należy, że od decyzji organu wydanej na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy o zaprzestaniu realizacji programu zatrudnienia socjalnego z uwagi na oświadczenie uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki wniosek płynie wprost z literalnego brzmienia art. 13 ust. 4b ustawy, który przewiduje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie od decyzji kierownika Centrum, wydanych w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy. Dodać trzeba, że zaskarżona decyzja wprawdzie zawierała błędne pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednak wskazać należy, że o uprawnieniu do wniesienia skargi nie przesądza błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I OZ 769/11, lex nr 964736). W tym stanie rzeczy, skargę wniesioną przez skarżącego w niniejszej sprawie uznać należało za niedopuszczalną. Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.